Wide Wonderland

เราต่างเดินทางเดียวดายไปยังสุดขอบจักรวาล..

2010-10-17T10:28:00.002-07:00

เคยมีใครบอกคุณหรือเปล่า?? ว่าอย่ามาเอานิยายอะไรกับคนเขียนนิยายที่กำลังป่วยไข้.. เพราะเขาอาจโกหกคุณได้สนิทใจ ถึงการเดินทางไปดวงจันทร์ครั้งล่าสุดมา ทั้งๆ ที่กำลังนอนอมปรอทอยู่บนเตียง แล้วเมื่อผลออกมาว่าเขามีไข้ขึ้นสูงถึง 40 องศา เขาก็จะพิมพ์ข้อความจากบีบีไปบนหน้า FB ของเขาว่า อากาศบนดวงจันทร์นั้นมันทำให้เขารู้สึกร้อนจนแทบเป็นบ้า เขาคิดถึงอากาศโปร่งๆ บางเบาบนบนผืนโลก โลกที่มีพระจันทร์ดวงกลมโตให้แหงนมอง มีท้องฟ้าสีดำสนิทที่โปรยปรายไปด้วยดวงดาวพราวระยับ แล้วพอเขียนมาถึงตอนนี้ เขาก็จะบอกคุณว่าเขาเหงา ความโดดเดี่ยวบนดวงจันทร์มันทำให้เขาคิดถึงบ้าน ทั้งๆ ที่เขาก็กำลังนอนอยู่บนเตียงในบ้านของเขาเองนั่นแหละ..

            แล้วคุณก็จะหยุดหายใจนิดนึง ด้วยความรู้สึกมวนๆ ในท้องอย่างประหลาด คุณถูกดึงเข้าไปอยู่ในความเหงาที่อยู่ในจินตนาการของเขา ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมขนาด 13 x 8 นิ้วของคุณ โลกที่กำลังอยู่รอบตัวคุณหายไป มีเพียงแต่คุณกับนักเขียนนิยายขี้เหงาของคุณ

            ในตอนนี้.. คุณเริ่มรู้สึกสงสารเขาขึ้นมานิดหน่อย อาจเป็นเพราะคุณไม่เคยไปดวงจันทร์ เลยไม่รู้ว่ามันหดหู่ขนาดนั้นจริงหรือเปล่า แต่ฟังจากที่เขาเล่ามันก็น่าเห็นใจอยู่เหมือนกัน และนัั่นเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคุณบน Facebook.. โลกที่คุณไม่อาจมองเห็น แต่ดูประหนึ่งว่ามีอยู่จริง

            จากนั้นในบางวัน เขาอาจจะพร่ำบ่นถึงประการังสีอำพันที่เขาเก็บได้ตอนไปพักร้อนที่เกาะทางตอนใต้ของดวงดาวสีชมพูแห่งหนึ่ง เขาบอกคุณว่า.. เขาอยากจะเก็บมันมาฝากคุณใจจะขาด แต่ว่าเขาก็อยากเก็บมันไว้ให้คนอื่นดูด้วยเหมือนกัน เพียงเท่านี้.. คุณก็รู้สึกราวกับว่าประการังสีอำพันนั่นมาปรากฏอยู่ตรงหน้าคุณได้จริงๆ คุณรู้สึกว่า.. เขาช่างเป็นคนละเอียดอ่อนเสียนี่กระไร

            แล้วต่อจากนั้น คุณเริ่มคิดถึงเขาบ่อยๆ แอบอมยิ้มทุกครั้งที่เห็นเขาโพสท์ข้อความอุ่นๆ ที่ทำให้หัวใจคุณพองโต สำหรับคุณ เขาเป็นเหมือน sanctuary ที่คุณหลบมาพักผ่อนในเวลาที่เหนื่อยล้ามาจากโลกแห่งความเป็นจริง โลกแห่งการทำงานที่วนเวียนอยู่ในกิจวัตรเดิมๆ ที่ดูจะซ้ำไปวนมาอยู่อย่างไม่มีที่สิ้นสุด โลกของคุณไม่มีทุ่งหญ้า ไม่มีท้องฟ้า หรือถ้ามี คุณก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะเป็นสีฟ้าสดอย่างของเขา และแน่นอนมันไม่เมฆรูปแกะสามขา รูปไดโนเสาร์ตัวอ้วนกลมเหมือนขนมปุยฝ้าย แบบที่เขาโพสท์ไว้ในวันที่คุณกำลังต่อคิวซื้อก๋วยเตี๋ยวอยู่ในโรงอาหารที่ร้อนระอุและคราคร่ำไปด้วยผู้คน คุณเหลือบดูข้อความใน FB ของเขาจากมือถือแล้วนึกถึงขนมปุยฝ้ายที่มีแม่ค้ามาเร่ขายอยู่หน้าออฟฟิศ จู่ๆ คุณก็นึกอยากจะกินขนมขึ้นมาเสียอย่างนั้น

            คุณกลับมาทำงานในช่วงบ่าย พลางลอบมองดูขนมปุยฝ้ายใต้โต๊ะที่ซื้อมาแล้วอมยิ้ม นึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงเงียบไปพักใหญ่ หลายชั่วโมงผ่านไปแล้วทำไมยังไม่มาอัพเดท FB อีกนะ ประเดี๋ยวพอเคลียร์งานเสร็จคุณว่าจะโพสท์เพลงเพราะๆ ให้เขาที่หน้า wall สักหน่อย คุณทำงานไปพลางนั่งคิดเพลงไป เพลงไหนดีนะที่จะเหมาะกับคนอุ่นๆ อย่างเขา

            ตกเย็น.. หลังจากที่ลังเลอยู่พักใหญ่ คุณตัดสินใจเลือกเพลง “ไม่รักแต่คิดถึง” ให้เขา ตอนแรกคุณว่าจะโพสท์เพลง “Adagio” ของ Secret Garden ให้กับเขา เพราะอยากให้เขาเห็นว่าคุณเองก็พอจะมีรสนิยมในการฟังที่เข้าทีอยู่เหมือนกัน แต่คุณก็เปลี่ยนใจ เพราะเพลงที่เลือกใหม่นี่น่าจะตรงกับความรู้สึกของคุณตอนนี้มากกว่า พอตัดสินใจได้ คุณก็กด share เป็นครั้งสุดท้ายก่อนเข้านอน จากนั้นก็ผลอยหลับไปในขณะที่กำลังนอนคิดถึงดวงดาวสีชมพู

            เช้าวันนี้เขาบ่นว่าอาหารไม่อร่อย คุณเลยพลอยทานอะไรไม่ค่อยจะลงไปด้วย ก็ไม่ได้จะเวอร์หรืออะไรหรอกนะ มันบังเอิญรู้สึกเหมือนกันพอดี เอ.. แบบนี้เรียกว่า “ความผูกพัน” หรือเปล่านะ คุณสงสัย แต่มันจะเป็นอย่างนั้นไปได้อย่างไร ในเมื่อคุณยังไม่เคยเจอหน้าเขาเลยสักครั้งนินา คุณรู้แต่ว่าเขามีดวงตาคมซึ้งและผมสีดำขลับ ใบหน้าเรียวยาวได้รูปของเขารับกันดีกับต่างหูสีดำรูปนกฟีนิกซ์ที่เขาชอบใส่ เท่าที่คุณรู้.. เขาเดินทางบ่อยและโดดเดี่ยว โดดเดี่ยว.. จนบางทีคุณก็อดสงสัยไม่ได้ว่าถ้ามันโดดเดี่ยวนักแล้วทำไมเขาถึงต้องเดินทางบ่อยด้วยนะ? แต่พอมาคิดอีกที คุณเองถึงจะไม่เคยได้เดินทางไปไหน แต่ก็โดดเดี่ยวได้ไม่น้อยไปกว่าเขา ในแต่ละวันคุณใช้ชีวิตอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมสีเทาๆ พูดคุยอยู่แต่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ ที่เต็มไปด้วยเพื่อนฝูงมากมายใน Facebook และ MSN พวกเราสามารถคุยกันได้ในทุกๆ ที่ และทุกๆ วัน แต่ไม่รู้ทำไม ลึกๆ ในหัวใจคุณแอบรู้สึกเหมือนคนเขียนนิยายคนนั้น รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังเดินทางอย่างเดียวดายไปยังสุดขอบจักรวาล ไม่รู้สินะ บางทีการใช้ชีวิตผ่านคืนวันอันว่างเปล่าและไร้แก่นสารแบบนี้ มันคงเป็นการเดินทางแบบหนึ่งเหมือนกัน มันอาจจะเป็นอย่างนั้นล่ะกระมัง

            สองชั่วโมงผ่านไป ความคิดของคุณก็ยังวนเวียนอยู่กับเรื่องความโดดเดี่ยว ความไร้แก่นสาร การเดินทาง และความหมายของชีวิต มันช่างเป็นเรื่องที่ครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่ตกเสียที แต่ถึงจะคิดออก มันก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไร ในเมื่อวันอื่นๆ ของคุณก็ไม่ได้ต่างไปจากวันนี้ ไม่ว่าคุณจะคิดออกหรือไม่ ได้เลื่อนขั้น ขึ้นเงินเดือน เปลี่ยนรถคันใหม่ ชีวิตภายนอกเปลี่ยนแปลง แต่ชีวิตภายในของคุณไม่เคยเปลี่ยนไป นั่นสินะ ทำไม? พอคิดมาถึงตอนนี้ คุณก็รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ คุณอยากถามใครสักคนหนึ่งเหลือเกินว่า การเปลี่ยนแปลงนั้นต้องใช้ความกล้าหาญชนิดไหน และถ้าชีวิตที่ฝันไว้มันช่างแตกต่างกับความเป็นจริง คุณควรจะเปลี่ยนชีวิตให้เป็นเหมือนที่ฝันหรือเปลี่ยนความฝันให้มันอยู่บนความจริงได้โดยไม่ต้องอึดอัดดี? บางทีนะบางทีเขาอาจจะตอบคำถามเหล่านี้ได้ และบางทีนี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องเดินทางอย่างเดียวดาย ใช่.. มันอาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้นะ คุณไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แค่รู้สึกคล้ายๆ ว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้น และนั่นอาจเป็นสาเหตุที่คุณรู้สึกผูกพันกับเขา-นักเขียนนิยายขี้เหงาคนนั้น คนที่ทำให้คุณรู้สึกว่าการเดินทางและความโดดเดี่ยวเป็นเรื่องใกล้ตัวคุณเข้ามาทุกทีๆ หรือมันอาจจะไม่ใช่อย่างนั้น ในอีกมุมนึง จริงๆ คุณอาจจะโดดเดี่ยวอยู่แล้ว เพียงแต่การได้อ่านข้อความของเขาทำให้ความรู้สึกที่คุณไม่เคยสังเกตุถึงดูจะเป็นรูปธรรมมากขึ้นกว่าเดิมก็เท่านั้นเอง นั่นสินะ บางทีมันอาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ คุณเองก็ไม่ได้รู้จักตัวเองดีพอที่จะตอบได้ว่าจริงๆ แล้วมันเป็นยังไงกันแน่

            แต่ที่แน่ๆ คุณรู้สึกอยากจะเจอเขาเหลือเกิน ในเวลาอย่างนี้ เวลาที่คุณรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก และเขาอาจจะเป็นคนๆ เดียวที่อาจจะเข้าใจถึงความรู้สึกที่มันทำให้คุณอึดอัดและตืบตื้นจนเหมือนจะหายใจไม่ออกนี้ คุณมีเรื่องราวมากมายที่อยากจะถามเขา อยากจะรู้และได้ยินเหลือเกินว่า เขาจะคิดอย่างไรต่อเรื่องเหล่านั้น และที่สำคัญ คุณหวังว่าเขาจะมีคำตอบ สำหรับความสับสนสงสัยในหลายๆ อย่างที่คุณเฝ้าครุ่นคิดถึงมันอยู่เพียงลำพังมานานเนิ่น คำถามที่คุณตอบไม่ได้และไม่อาจถามใคร..

            พอคิดมาถึงตอนนี้ คุณเริ่มรู้สึกสมเพศตัวเองขึ้นมาเล็กๆ ที่นอกจากจะไม่รู้จักตัวเอง เต็มไปด้วยคำถามและเรื่องราวที่ไม่เคยเข้าใจ ไม่เคยมีใครที่รู้สึกว่าจะเข้าใจคุณหรือผูกพันกันมากพอที่จะพูดคุยในเรื่องของความไม่เข้าใจต่อเรื่องราวต่างๆ ของชีวิตและจิตใจแล้ว คุณยังหวังว่าคนท่ีคุณไม่เคยรู้จักและไม่รู้จักคุณจะมีคำตอบให้กับชีวิตของคุณ มันช่างสับสนและไม่เป็นเหตุเป็นผลอะไรเช่นนี้ แต่คุณก็ยังคิดอย่างนั้น และนั่นอาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงไม่เคยเปลี่ยนไปและไม่อาจเปลี่ยนแปลง และในตอนนี้คุณเริ่มรู้สึกตัวว่าคุณคิดมากๆ เกินไปอีกแล้ว ในความคำนึงสุดท้าย คุณปิด Facebook ลงแล้วบอกตัวเองว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะเดินทางไปสุดขอบจักรวาล

Tea for Three

2010-07-23T02:20:00.003-07:00

ระรินค่อยๆ เทน้ำจากกาลงลวกถ้วยชาทีละใบอย่างตั้งใจราวกับมันเป็นพิธีกรรมอะไรสักอย่าง

ใบแรก.. เพื่อเขา- คนที่เธอรัก
ใบที่สอง เพื่อเธอคนนั้น - ผู้หญิงที่เขารัก
และใบสุดท้ายสำหรับเธอคนเก่า คนที่เคยรักเขาจนหมดหัวใจ

เธอจะดื่มให้กับพวกเขา 3 คน เพื่อวันพรุ่งนี้.. จะได้ไม่มีวันเวลาเช่นนี้ อีกต่อไป…

กลิ่นหอมอมฝาดเหมือนกากกาแฟของชาอัสสัมสีเข้มเหมือนน้ำตาลไหม้อวลขึ้นมาพร้อมๆ กับ ไอน้ำที่ค่อยเกลียวตัวขึ้นมาจากพวยกาขณะที่เธอกำลังบรรจงรินชาร้อนๆ ลงในถ้วยใบแรกอย่างช้าๆ เธอตั้งอกตั้งใจยกพวยกาขึ้นสูงๆ ให้น้ำชาไหลผ่านอากาศเป็นฟองฟู อย่างช้าๆ จนเต็มถ้วย

แสงแดดในยามบ่าย ค่อยๆ จางไปพร้อมกับความพยายามในการรอคอยของเธอ เขาคงไม่มา และจะไม่มาอีกแล้ว.. เธอรู้อย่างนั้น ตั้งแต่วันที่เธอโทรไปชวนเขามาดื่มชากับเธอในวันนี้ แต่เธอก็ยังเตรียมข้าวของเอาไว้รอเขาเสียมากมาย เผื่อว่า.. บางที บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนใจ บางทีเขาอาจจะ เข้าใจ ว่าเธอเพียงแต่ต้องการจะร่ำลาเขาในแบบของเธอ ด้วยขนมอบกับช่วงเวลาที่เขาเคยบอกกับ เธอว่าโปรดปรานนักหนา ด้วยน้ำชา..

เธอเลือกใส่น้ำตาลทรายแดง 3 ช้อนลงในถ้วย แล้วคนจนน้ำชาสีคาราเมลเข้มกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มจัดจนเกือบดำ ให้รสชาติหวานเจี๊ยบตัดรสขมปี๋่ของชาอัสสัม ที่ได้ชื่อว่าเป็นกาแฟแห่งชาที่มีรสขมเข้ม ให้น้ำชาสีคาราเมลข้น จนสามารถใช้ดื่มแทนกาแฟได้อย่างใกล้เคียง และเอามาชงเป็นอะไรต่อมิอะไรหลายอย่างได้แทนกาแฟ แต่ให้รสชาติในแบบของชา

การชงชาในสไตล์มุสลิมที่มีรสหวานจัดจ้านแบบนี้ ไม่ต้องรสนิยมเธอเท่าไหร่ เพราะมันหวาน จนรู้สึกเหมือนดื่มน้ำเชื่อมอุ่นๆ มากกว่าที่จะรู้สึกว่ามันเป็นน้ำชา แม้กระทั่งชามิ้นท์ในแบบโมรอคกัน ที่หอมกลิ่นมินท์สดชื่นชวนดื่ม เธอก็ยังไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่ เพราะมันมีรสหวานเกินไป และเธอนิยมจิบชาจีนอุ่นกำลังชื่นใจที่ให้กลิ่นและรสชาแบบบริสุทธิ์ไม่ต้องผสมอะไรเลยแบบนั้นมากกว่า

แต่ในวันนี้ เธอจะดื่มมันแบบนี้.. ดื่มให้กับรสชาติของความรักที่ไม่ต้องรสนิยม แต่เธอก็ยังสู้อุตส่าห์ ฝืนทนมาจนถึงเดี๋ยวนี้ ดื่มให้กับรสหวานขมอุ่นเรื้อที่ชวนให้น้ำตาไหลในยามที่จะต้องจากมันไป ดื่มให้กับผู้ชายชาวมุสลิมนัยน์ตาคมขำ ที่มีผิวสีน้ำตาลเข้มจัดเหมือนชาอัสสัมแก้วนี้ ดื่ม.. ให้กับเขา และวันเวลาเก่าๆ ที่เธอหวังจะทิ้งมันไว้ที่นี่..

9 ปีแล้วสินะที่เธอมาอยู่ที่นี่ ตั้งแต่วันนั้นใน Birmingham วันที่ฟ้าเป็นสีส้มจัด เขาบ่นชิงชังความหนาวเย็นของฤดูหนาวในอังกฤษ ที่เธอว่าไม่เห็นมันจะหนาวอะไรสักเท่าไหร่ แต่ก็ฝืนเออๆ ออๆ ตามเขาไป ราวกับต้องมนตร์อะไรสักอย่างที่ทำใหเธอฝืนทำและทนอะไรได้หลายอย่าง หลอกได้แม้แต่ตัวเองในหลายๆ เรื่อง ทั้งๆ ที่คนอย่างเธอไม่เคยฝืนอะไรเพื่อใคร เพียงเพื่อที่จะมารู้สึกตัวได้ ในภายหลังว่า..ที่ผ่านมาเธอหลอกตัวเองได้เก่งเพียงใด และการพยายามฝืนทำและเป็นในสิ่งที่เรา ไม่ได้เป็น มันเปล่าประโยชน์เพียงใด

9 ปีเชียวหรือนี่ที่เธอตกอยู่ในความฝัน ฝันที่เขาสร้างไว้ให้กับเธอในวันนั้น ฝันถึงเกาะในเขต ร้อนที่อบอุ่น กลิ่นไอทะเลที่พัดมากับสายลมในยามบ่าย เสียงสวดมนต์เข้มขลังที่ปลุกให้เธอตื่นนอนในตอนเช้า มัสยิดประดับกระจกหลากสี กระเบื้องทองสวยงาม และลวดลายแบบอิสลามละลานตา ที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนหลงเข้าไปอยู่ในนิทานเรื่องอาหรับราตรี ชุดบาจูกูร่งและกาบาย่าสีสด.. ที่เขาชมนักชมหนาว่ามันเหมาะกับเธอราวกับว่าเธอเกิดมาเพื่อมัน ฝันอันสวยงามที่ทำให้เธอยอมทิ้งทุกสิ่ง จนสุดท้ายก็ไม่เหลือแม้แต่ตัวเอง

ทำไมเธอถึงเพิ่งมารู้สึกตัวว่าเธอไม่ชอบดื่มชาหวานๆ..

และสำหรับแก้วที่สอง เธอตั้งใจจะดื่มมันตามสไตล์การดื่มชาแบบอังกฤษ ที่มักจะดื่มชารสเข้มตัดด้วยนมวัวสดรสข้นมัน เติมรสหวานของน้ำตาลอีกเล็กน้อย แกล้มด้วยขนมขบเคี้ยวอย่างสโคนหรือบิสกิต เพียงเท่านี้ก็จะได้ชาอัสสัมในสไตล์อังกฤษ เพื่อแก้ง่วงและอุ่นท้องในยามบ่าย ที่ให้อารมณ์สบายๆ ได้ไม่แพ้กาแฟรสเลิศ เธอเลือกชงมันแบบนี้.. ให้กับผู้หญิงที่หวานเหมือนหัวน้ำหอม กลิ่นวนิลาคนนั้น คนที่ี่เธอเดาว่า คงมีรสสัมผัสอุ่นละมุนเหมือนชาแก้วนี้ ผู้หญิงที่มีความเชื่อเดียวกับเขา ผู้หญิงที่เขาบอกว่า ยินดีจะมีลูกเก้าคนกับเขา เพื่อที่เขาและเธอจะได้ไปรอพบพระเจ้าของพวกเขาอยู่ที่หน้าประตูสวรรค์ด้วยกัน ผู้หญิงที่เขามั่นใจว่าจะเป็นแม่ที่ดีที่สุดให้กับลูกๆ ของเขา ผู้หญิง.. ที่เขา เลือก

และแก้วสุดท้าย สำหรับตัวเธอเอง ผู้หญิงรสจ้านที่เขาเคยรัก และอาจจะยังพอรักอยู่บ้าง ผู้หญิงที่เขาบอกว่าเหมาะที่สุดแก่การเป็นคนรัก อันเป็นคำเปรียบเปรยที่เธอไม่อาจเข้าใจ ก็ไม่ใช่เพื่อ ความรักหรอกหรือ? ที่ทำให้คนสองคนอยากจะใช้ชีวิตร่วมกัน ไม่ใช่เพื่อความรักหรอกหรือ? ที่ทำให้คน สองคนเต็มใจที่จะรับภาระแห่งการดูแลผลผลิตแห่งรักของพวกเขาร่วมกัน เธอยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจเขา ไม่เข้าใจโลกของเขา โลก.. ที่เธอดูเหมือนเป็นสิ่งแปลกปลอมเสมอ

เธอจึงเลือกชงชาอัสสัมแก้วสุดท้ายนี้ด้วยสูตรเฉพาะของเธอ มันเป็นชาแบบ sinfully tea ที่เธอให้ชื่อว่า “Tia Maria Tea” ที่เริ่มต้นอย่างรัญจวนด้วยความหอมที่ปลุกเร้าของเหล้า Tia Maria 1 ฝา แล้วเติมความหวานด้วยน้ำตาลสักเล็กน้อยให้พอมีจริตจก้าน คนเหล้ากับน้ำตาลให้เข้ากัน จากนั้นก็รินชาอัสสัมที่ชงด้วยน้ำร้อนจัด ที่อุณหภูมิ 100 องศา ลงไปในถ้วย แล้วค่อยๆ เทนมข้นจืดลงบน ผิวน้ำชาจากมุมหนึ่งของถ้วย ให้ค่อยๆ ไหลไปสู่อีกมุมหนึ่งอย่างเบามือ แบบเดียวกับที่แสงแรกของตะวันทาทาบลงบนผืนน้ำ แบบเดียวกับจุมพิตอ่อนโยนของชายหนุ่มที่ทาทาบลงบนหน้าผากของหญิง สาวเมื่อยามแรกรัก นมที่รินลงไปก็จะลอยเป็นชั้นสวยงาม อยู่บนปากถ้วยโดยไม่ไหลลงไปปนกับน้ำชา

และนี่แหละคือรสชาติของชาอัสสัมในแบบที่เธอชื่นชอบ กลิ่นรสที่อุ่นอวลไปด้วยความสุข ความ พิสุทธิ์ ความเสน่หา กลิ่นของความรักในแบบของเธอ…

เธอจิบชาถ้วยสุดท้ายแล้วหวลคิดถึงวันเวลาเก่าๆ ยามที่ี่เขาถอนจูบจากเธอแล้วบอกว่า จูบของเธอมีรสหวานเหมือนเลมอนเนด ยามที่เธอยิ้มยั่วแล้วตอบเขากลับไปว่า “มันผสม วอดก้าด้วย นะ!” แล้วหัวเราะคิกคักชอบใจ จนเขาหน้าเสีย มองเธอกึ่งขันกึ่งเอือมระอาในความขี้เล่นของเธอ แล้วเสหันมายิ้มขันกับเธอแล้วบอกว่า “ริน คุณกำลังทำให้ผมต้องทรยศต่อพระเจ้า..” ด้วยแววตาอบอุ่นที่ เจือไปด้วยความกังวลที่ถ้าเพียงแต่เธอจะสังเกตเห็น

ถ้าเพียงแต่ในตอนนั้นเธอจะสังเกตุเห็น..

เผลอคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย พอมารู้ตัวอีกที พระจันทร์ก็โผล่หน้ามาทักทายเสียแล้ว ระรินยิ้มขันกับปาร์ตี้น้ำชาอันสุดแสนจะเงียบเหงา บทสนทนา และความคำนึงถึงบุคคลสามคนในมโนนึกของ ธอ แล้วความปลอดโปร่งโล่งใจอันน่าประหลาดก็ผุดขึ้นมาในความรู้สึก พร้อมๆ กับคำพูดของอังตวน เดอ แซงเตกซูเปรี ในหนังสือเรื่อง Wind, Sand and Stars ที่ว่า “ความรักไม่ใช่การจ้องมองตากัน แต่เป็นการมองออกไปข้างนอกด้วยกันในทิศทางเดียวกัน”

เธอเพิ่งเข้าใจมันได้ในตอนนี้นี่เอง..

ปาร์ตี้จบลงแล้ว และดูเหมือนพันธนาการหัวใจของเธอจะถูกปลดปล่อยลงในขณะเดียวกัน เธอลุกขึ้นยืนแหงนหน้ามองดูท้องฟ้า “สวย” เธอคิด แล้วหลับตาลงเพื่อสูดกลิ่นบรรยากาศรอบๆ ตัว สงบและสดชื่น ราวความอาวรณ์ทั้งหมดจะถูกชำระได้โดยแสงดาว สายลมและกลิ่นหอมของดินที่อวลขึ้นมาในอากาศในคืนนี้นั้นดูจะหอมยิ่งกว่าในคืนไหนๆ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอของเสรีภาพและการ ผจญภัยในครั้งใหม่ แล้วหัวใจก็บอกกับเธอว่าการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้คงมีเรื่องดีๆ รอให้เธอไปค้นหาอีกมากมาย และนั่นอาจหมายรวมถึง.. "ความรัก"

ระรินผู้ตกหลุมรักความรัก

2010-07-23T01:39:00.000-07:00

ระรินเปลี่ยนแฟนบ่อย บ่อยพอๆ กับที่เธอเปลี่ยนเบอร์มือถือ หรือเปลี่ยนงาน ไม่สิ.. บ่อยกว่า ต่างหาก เพราะอย่างนั้น ทุกๆ ครั้งที่เจอเธอ เพื่อนมักถามว่า ตอนนี้ทำงานอะไรอยู่ จากนั้นก็ถามต่อว่า แล้วตอนนี้คบกับใครอยู่ จนหลังๆ เพื่อนๆ เธอเบื่อจะอัพเดทผู้ชายในชีวิตของเธอ คำถามจึงเหลืออยู่ แค่ว่า ตอนนี้ทำงานอะไรอยู่? หรือไม่ก็ ยังทำงานที่เดิมอยู่หรือเปล่า?

ที่เธอเปลี่ยนงานบ่อย ก็เป็นเพราะเธอขี้เบื่อ และไม่เคยกลัวที่จะทดลองอะไรใหม่ๆ เธอรัก การเปลี่ยนแปลง และรู้ดีว่า การเปลี่ยนแปลงคือวิถีชีวิตของเธอ ที่ไหนมีอะไรตื่นเต้นท้าทาย หรือดูจะ น่าสนุก เธอก็อยากจะทำไปเสียหมด และเธอก็บังเอิญโชคดี ที่โอกาสเดินมาหาเธอบ่อย เธอจึงมี โอกาสทดลองทำอะไรที่หลากหลาย และประสบการณ์ที่เธอได้เรียนรู้ก็ยิ่งทำให้เธอมีโอกาสทำอะไร ใหม่ๆ ต่อเนื่องไปอีกเรื่อยๆ และนี่เป็นชีวิตการทำงานในรูปแบบของเธอ และที่เธอเปลี่ยนเบอร์มือถือ บ่อยๆ ก็เป็นเพราะเธอเปลี่ยนงานบ่อยนี่แหละ พอเปลี่ยนที่ทำงาน ก็จะมีเบอร์ของออฟฟิศให้เธอใช้ ติดต่องาน เบอร์มือถือของเธอก็เลยต้องเปลี่ยนตามที่ทำงานไปด้วย ซึ่งเป็นสิ่งที่เพื่อนฝูงของเธอคุ้นชิน ไปเสียแล้ว เป็นที่รู้กันว่าถ้าติดต่อเธอไม่ได้ ก็แสดงว่าเธอเปลี่ยนเบอร์ ถ้าอยากติดต่อก็ให้โทรเข้าบ้าน ไปถามที่บ้าน เท่านี้ก็จะได้เบอร์ใหม่ที่ติดต่อได้

ส่วนเรื่องเปลี่ยนแฟนนั้นต่างออกไป มันไม่ใช่เป็นเพราะว่าเธอเจ้าชู้ ขี้เบื่อ หรืออะไร แต่เพราะ เธอมีมุมมองความรักที่ต่างออกไปต่างหาก และมันออกจะสวนทางกับที่คนอื่นๆ เขาทำกันโดยสิ้นเชิง ระรินคิดว่าเพื่อนไม่ใช่แฟน และแฟนไม่ใช่เพื่อน เพราะฉนั้นเธอจึงไม่เคยเริ่มต้นความสัมพันธ์แบบแฟน กับคนเป็นเพื่อน และไม่เคยเป็นเพื่อนกับใครก่อนเป็นแฟน แต่ก็มักจะจบความสัมพันธ์กับคนเป็นแฟนด้วยการเป็นเพื่อน ซึ่งเป็นวิธีคิดและวิธีคบที่สวนทางกับธรรมชาติของความสัมพันธ์เป็นอย่างมาก และมันก็ให้ผลลัพท์ที่ผันผวนกับความสัมพันธ์ในแบบปกติธรรมดาทั่วๆ ไปที่ใครก็ใครเค้าเป็นกันอย่างมากเช่นกัน และนั่นอาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้ชายในชีวิตของระรินจึงมักตกหลุมรักเธอซ้ำสองครั้งเสมอ

ครั้งแรก.. มันมักจะเริ่มต้นด้วยความลุ่มหลง เพราะพวกเขาคิดว่าเธอเป็นในสิ่งที่เขาคิดว่าเธอเป็นจากภายนอกของเธอ เหมือน อย่างที่แฟนเก่าที่เป็นนักธุรกิจคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงเก่ง มีความรับผิดชอบ รอบคอบ เป็นที่ปรึกษาที่เยี่ยมยอด เหมาะที่จะเป็นหุ้นส่วนชีวิตที่ดีของเขา ส่วนแฟนที่เป็นศิลปิน ก็คิดว่าเธอเป็นคนมีสุนทรียภาพ เข้าใจชีวิต รักศิลปะ เข้าใจความรู้สึกนึกคิดอันแสนจะสลับซับซ้อนของเขา แฟนที่เป็นโปรดิวเซอร์คิดว่า เธอเป็นแฟนที่รู้ใจ ดูแลเขา ช่วยงานเขา ทำทุกอย่างเพื่อเขา ซึ่งมันก็จริงอย่างนั้น เธอเป็นทุกอย่างที่ใครๆ คิดว่าเธอเป็น และเธอจะเป็นอะไรก็ได้ เพราะเธอเป็นคนอย่างนั้นจริงๆ แต่สุดท้ายอะไรต่อมิอะไรที่เธอเป็นมันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอมีความสัมพันธ์กับใครได้ตลอดรอดฝั่ง เพราะทุกๆ ครั้งเวลาที่เธอตกหลุมรักใคร ก็เธอมักวุ่นอยู่กับการพาตัวเองไปอยู่ในชีวิตของคนที่เธอรัก จนลืมไปว่าเธอเองก็ต้องเปิดโอกาสให้คนที่เธอรักได้รู้จักเธอ และสุดท้าย เธอก็จะโทษว่าเขาไม่ใส่ใจเธอ ไม่เข้าใจเธอ ไม่ใช่คนที่จะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับเธอได้ แล้วพอคิดได้อย่างนั้น เธอก็จะค่อยๆ หมดรักเขาลงไปทีละนิดๆ จนสุดท้ายเหลือแต่ความเป็นเพื่อน และความสัมพันธ์แบบเล่นเป็นแฟนกันของเธอในแต่ละครั้งก็จะจบลงท่ามกลางความงุนงงด้วยรายละเอียดที่แตกต่างแต่ทว่าซ้ำเดิมในเหตุผลแท้จริงที่ซ่อนอยู่ ที่เธอไม่เคยเข้าใจ และไม่คิดจะทำความเข้าใจ

และมิตรภาพที่แท้จริงระหว่างเธอกับพวกเขาก็เริ่มเกิดในตอนที่เธอเลิกเล่นเป็นแฟนกับพวกเขาแล้วนั่นแหละ พอเธอเลิกพยายามทำตัวเป็นคนรัก แต่กลับมาเป็นตัวของเธอเองไปพร้อมๆ กับการเป็นเพื่อน พวกเขาก็มักจะตกหลุมรักเธอเป็นครั้งที่สอง และมันน่าจะเป็นการเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ถูกต้องของเธอกับใครสักคนนึงที่รักและต้องการคบหากับเธอเพราะรู้จักและเห็นคุณค่าในความเป็นตัวตนของเธอจริงๆ ถ้าเพียงแต่เธอจะเปิดโอกาสให้กับใครหลายๆ คนที่กลับมาขอคืนดีกับเธอสักครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยจะทำอย่างนั้น เธอช่างฝันและเพ้อพกเกินกว่าจะมองเห็นความจริงในเรื่องนี้ ความรักในจินตนการของเธอต้องไม่มีจุดด่างพร้อย คนสองคนที่รักกันต้องรักและรู้ใจกันไปทุกสิ่งอย่าง เธอจึงไม่เคยรู้ และเข้าใจไปเองตลอดมาว่าการที่คนสองคนไปกันไม่ได้ครั้งหนึ่งหมายความว่าพวกเขาจะไปกันไม่ได้ตลอดไป หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ ตลอดเวลาที่ผ่านมาระรินไม่เคยรักใคร ระรินตกหลุมรักความรัก ตกหลุมรักบรรยากาศของอาการแรกรัก และห้วงเวลาอันโรแมนติคในหลุมแห่งความรัก แต่ไม่เคยรู้จักความรักในแบบที่เป็นจริง

ระรินจึงไม่เคยมองเห็นความรักที่แท้จริงที่ผ่านมาในชีวิตของเธอ และปล่อยให้มันผ่านไปอย่างน่าเสียดาย ใช้เวลาทั้งหมดของชีวิตไปกับการไขว่คว้าสิ่งที่เธอเรียกมันว่า “ความรัก” และนั่นอาจเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ไม่เคยจะเปลี่ยนแปลงหรือเปลี่ยนไปในชีวิตของเธอ..

เราต่างเดินทางไกลกันเป็นอนันตกาล

2010-02-01T11:48:00.005-07:00

จูบของเขา มีกลิ่นหอมเหมือนทุ่งหญ้าในฤดูร้อน เธอหลับตาแล้วปล่อยให้ตัวเองละลายหายไปในทัศนียภาพที่ไม่เจนตาแต่ทว่าอบอุ่นและนุ่มนวลเหลือเกินนั้น…

นานเท่าไหร่แล้ว ที่เธอไม่ได้ฝันถึงเขา ถึงดวงหน้านวลที่กรอบด้วยเส ้นผมยาวดำขลับเหมือนขนอีกาเปียก ๆ และดวงตาสวยคู่นั้น ในฝัน.. เธอจับผมของเขามาทัดหู แล้วแอบหวังให้เวลาหยุดนิ่งไปเป็นอนันตกาล

ใช่ เมื่อนานมาแล้ว เธอเคยปรารถนาไว้อย่างนั้น แต่ครั้งที่เธอยังไม่รู้ควา มจริงว่า เราต่างดำรงอยู่ในอาณาจักรแห่งความเป็นนิรันดร์ ที่ซึ่งความปรารถนาอันเร้นลับที่ไม่อาจลบเลือนอาจติดตามไป แล้วปลุกให้เราตื่นจากความเป็นจริง เพียงเพื่อจะพบว่า ไม่มีเขา ไม่มีทุ่งหญ้า.. ไม่มีวันเวลาเช่นนั้นอีกต่อไป

เธอจึงฝัน.. ทั้ง ๆ ที่ยังตื่น อยู่ในคืนวันอันเลื่อนลอย ที่อ้อมแขนอันอบอุ่นของใครต่อใครไม่อาจเอื้อมถึง

อยู่ในความถวิลหาอันสุดคะนึ ง...

Ganesha Band - “The Spirit of Black Music”

2009-04-05T00:12:00.002-07:00

Ganesha Band เป็นการรวมตัวของกลุ่ม Academic Artist (นักดนตรีในสายการศึกษา) ที่ชื่นชอบดนตรีในแนว Black Music (Funk, Soul, R&B และ Jazz) อันเป็นรากเหง้าของวัฒนธรรมดนตรียุคใหม่ ที่มีกลิ่นไอของเสรีภาพ การปลดปล่อย และท่วงทำนองที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณ
งานดนตรีในอัลบั้ม “Ganesha All Hits” ชุดนี้ เป็นบทบูรณาการของวิวัฒนาการของดนตรีในสายตะวันตกของกลุ่มนักดนตรีชาวไทย ที่นำเอาชุดโครงสร้างคอร์ดพื้นฐาน (Basic Cord) มาสรรค์สร้างเป็นงานดนตรีในสไตล์ที่หลากหลาย ได้อย่างมีอัตลักษณ์ในแบบของ Ganesha ในสไตล์ดนตรีที่พวกเขานิยามกันเองเล่น ๆ ว่าเป็น “Street Jazz” หรือ “ดนตรีแจ๊สที่สามารถเข้าถึงได้ง่าย ฟังเพลิดเพลินได้แบบไม่ต้องปีนบันไดฟัง” อันเป็นคำกล่าวที่ไม่เกินจริงเลย หากคุณได้ลองสัมผัสบทเพลงของเขาดูสักครั้ง คุณก็จะหลงรักบทเพลงในแบบของพวกเขาได้ไม่ยาก..

Getting to know Ganesha – รู้จักกาเนชา
Ganesha Band ประกอบด้วยสมาชิกทั้งหมด 4 คน คือ
Vocalease/ Pianist: คเณศ พักตระเกษตริน (บอมบ์)
นักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี ซาวน์เอนจิเนียร์ ครูสอนร้องเพลง และอีกมากมายหลายนักของเขา กับประสบการณ์ในวงการดนตรีกว่า 13 ปี และดีกรีจาก Vocal Improvisation Class, Jazzschool, Berkeley ที่บ่งบอกถึงความเป็นนักดนตรีอาชีพของผู้ชายคนนี้ได้เป็นอย่างดี
Guitarist: ธรรศตะวัน ไขแสง (ตะวัน)
อาจารย์จากวิทยาลัยดุริยางค์ศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ผู้สอน Private Guitar และอดีต Session man มากประสบการณ์
Guitarist: สมิต วิริยะกุล (สมิต)
นักกีต้าร์อาชีพ และอาจารย์จากศุภการดนตรี
Drummer: นัฐพล เทพพิทักษ์ (ถั่ว)
น้องใหม่ไฟแรงจากคณะดุริยางค์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร สาขาดนตรีแจ๊ส และว่าที่มือกลองทีมชาติ

Ganesha’s Songs – บทเพลงในแบบผู้ชายกาเนชา
11 บทเพลง ในอัลบั้ม “Ganesha All Hits” ทุกเพลงมาจากประสบการณ์และแรงบันดาลใจในชีวิตของสมาชิกชาวกาเนชา ที่ใช้เวลาในการคัดสรร ประพันธ์ใหม่ และรวบรวมกว่า 3 ปี จึงเรียกได้ว่า เพลงในอัลบั้มนี้ทุกเพลง เป็นเพลงที่ถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดี ชนิดที่ตัดสินกันไม่ถูกเลยว่าเพลงไหนเป็นเพลงขาย พูดง่าย ๆ ก็คือ ทุกเพลงเป็นเพลงขายหมด ในรูปแบบแนวดนตรีหลากสไตล์ ซึ่งก็คงจะถูกรสนิยมผู้ฟังแตกต่างกันไปตามใจ ก็เลยเป็นที่มาของชื่ออัลบั้มที่สมาชิกวงลงความเห็นกันว่า อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้ม All Hits แถมยังรับรองกันอย่างมั่นอกมั่นใจว่า “ติดทุกเพลง”
· ศิลปิน เพลงในจังหวะหนึบหนับแนว Hard Bop ที่สะท้อนถึงสังคมในแวดวงดนตรีปัจจุบันในบ้านเราได้อย่างแสบสันต์
· X-Gals เพลงรักที่บอกเล่าความในใจชายหนุ่ม (ส่วนใหญ่) ที่มีต่อคนรักเก่า บนจังหวะออดอ้อนแบบ Motown ที่ฟังแล้วสาว ๆ ต้องละลาย
· ตาหวาน เพลงท่วงทำนองสนุกแบบ Acid Funk ที่พูดถึงชีวิตยามราตรีของชายหนุ่ม ค่ำคืน จังหวะดนตรี แสงไฟ และดวงตาหวานตรึงใจคู่นั้น
· Incomparable เพลงประกอบภาพยนตร์สั้นเรื่อง “You Never Known” โดย ปริญญา พรสุขสวัสดิ์ ที่เพิ่งคว้ารางวัล 12th Thai Short Film & Video Festival 2008 มาหมาดๆ เมื่อปลายปีที่แล้ว “Incomparable” เป็นเพลงที่บอกเล่าเรื่องราวความรักแบบ Platonic ผ่านจังหวะ Philadelphia Soul ที่ซึ้งบาดใจ จนหลายคนต้องแอบปาดน้ำตา
· สมจิตร จงจอหอ เพลงในแนว Soul Funk ที่มีแรงบันดาลมาจากเรื่องราวการต่อสู้ของ สมจิตร จงจอหอ ที่ทำให้ตะวัน แอบตั้งคำถามกับตัวเองถึงบางบทตอนที่ชีวิตเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยน .. วันที่เราทุกคนต้องเผชิญกับคำถามที่อาจเปลี่ยนชีวิตทั้งชีวิต ถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกไปต่อหรือกลับหลังหัน?
· Speaking Rose เพลงรักใส ๆ ในจังหวะฟังสบาย ๆ แบบ Medium Swing และ Fast Swing ของคนในอารมณ์แรกรัก ที่มีให้เลือกฟังกันถึง 2 เวอร์ชั่น
· Wedding Road บทสรุปของความรักที่ลงตัว ในความสัมพันธ์ที่ผ่านการทดสอบของคู่รัก บนจังหวะเนิบนาบแบบ Stevie Wonder Style ที่เหมาะจะเอามาใช้เป็นเพลงแต่งงานสมชื่อ
· Al-George เพลงรักสีม่วงเข้มบาดใจ ในจังหวะ Urban Jazz ที่มีแรงบันดาลใจมาจาก Aljaro และ George Benson ที่ตะวันนำมาถ่ายทอดเรื่องราวของความห่วงหา และช่วงเวลาดี ๆ ที่เคยมีให้กับคนเคยผูกพัน
· Bangkok เพลงในแนว Fusion Jazz ที่บอมบ์เขียนไว้สมัยอยู่ Jazzshool เรื่องราวของความรักของคนเมือง ชีวิตที่เร่งรีบ ความสัมพันธ์แบบ hi-speed และการจากลาด้วยรอยยิ้มอันปราศจากความห่วงหาอาลัย
· Little Arrow ผลงาน adaptation จากต้นฉบับเพลง Little Arrow ของ Albert Hammond ที่แปลกไปจากต้นฉบับเดิมในแนว country ยุค 70 มาเป็น soft rock แบบ Elton John ที่หวานเสียจนจำเค้าเดิมแทบไม่ได้
· เชี๊ยะ Interlude ชื่อแปลกเพลงนี้ มีที่มาจากอารมณ์แบบเชี๊ยะ ๆ ในระหว่างการประกวด GBOB ในรอบชิงชนะเลิศประเทศไทยของ Ganesha ที่เรียบเรียงขึ้นในแนว Funk แบบ Jam Band เพื่อเพิ่มสีสันให้กับรอยต่อระหว่างเพลง Bangkok และ ศิลปิน ที่ใช้ในการประกวดในตอนนั้น

พบกับ “Ganesha All Hits” ผลงานเพลงในสไตล์ Black Music คุณภาพ อันดับแรกของ Ganesha Band ที่จะทำให้คุณเข้าใจความหมายของคำว่า “ดนตรีคนดำ” ได้มากกว่าเดิม ได้ในเดือนเมษายนนี้

ชีวประวัติเถ้าแก่จื่อฮวด

2008-08-01T10:58:00.001-07:00

เถ้าแก่จื่อ ฮวด เป็นชาวไทย เชื้อสายจีน เกิดในเมืองไทย จากนั้นโชคชะตาก็พาให้ได้กลับไปใช้ชีวิตวัยเด็กในเมืองจีนหลังจากที่เกิดและอยู่ในเมืองไทยได้เพียง 40 วัน จวบจนปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อท่านอายุได้ 15 ปี ครอบครัวของท่านก็ย้ายกลับมาอยู่เมืองไทย ท่านจึงได้กลับมาตั้งรกรากอยู่ในเมืองไทยจนถึงปัจจุบัน ชีวิต การทำงาน และการต่อสู้ของเถ้าแก่จื่อ ฮวด เป็นตัวอย่างที่ดีของชาวจีนที่มีความขยัน อดทน อดออม และตั้งอยู่ในความเพียรพยายาม ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคและความลำบากยากจนสามารถประสบความสำเร็จ มีฐานะที่มั่นคง สามารถเลี้ยงดูปกครองครอบครัวซึ่งประกอบด้วยลูกชาย 5 คนและลูกสาว 1 คน รวม 6 คน ให้มีความกลมเกลียว เป็นครอบครัวที่ใหญ่และอบอุ่น มีความเจริญรุ่งเรือง และสามารถสร้างกลุ่มธุรกิจในเครือปิติสวัสดิ์ กรุ๊ป อันเป็นบริษัทที่ประกอบกิจการในอุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์และโรงเหล็กให้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักได้ในปัจจุบัน

หากเปรียบชีวิตเป็นเหมือนเรือ เรื่องราวของท่านก็คงเปรียบได้กับเรือที่ต้องผ่านคลื่นลมและมรสุมมากมาย หลายครั้งที่ต้องเอาเถิดเจ้าล่อกับโชคชะตา จนต้องซวนเซ หันเห เปลี่ยนเส้นทางไปก็หลายหน แต่ด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจจริง กอปรกับความมีไหวพริบและสติปัญญาของท่าน ท่านจึงสามารถประคับประคองครอบครัวและกิจการของท่าน ผ่านนาวาชีวิตมาจนถึงฝั่งได้อย่างราบรื่นในบั้นปลาย ดังเรื่องราวของท่านที่จะถ่ายทอดให้ฟังดังต่อไปนี้

ชิวิตในวัยเด็ก

เถ้าแก่จื่อ ฮวด หรือ ปึง ฮวด มีอีกชื่อหนึ่งว่า สี่ ไช้ เพราะในสมัยก่อน ชาวจีนในไทยมักมี 2 ชื่อ คือชื่อที่ทางบ้านตั้งให้ตอนเกิด กับชื่อที่ทางโรงเรียนตั้งให้ตอนเข้าเรียนในโรงเรียนจีน ท่านเองจึงมีชื่อ 2 ชื่อตามแบบชาวจีนในสมัยนั้น โดยชื่อที่ใช้ในโรงเรียนคือ สี่ ไช้ แต่ท่านถนัดให้เรียกว่า จื่อ ฮวดมากกว่า เพราะออกเสียงได้ง่ายสำหรับคนไทย

เถ้าแก่จื่อ ฮวดนั้น ถือเป็นคนกรุงเทพฯโดยกำเนิด ท่านเกิดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2474 ณ.บ้านเลขที่ 619 ถ.เจริญกรุง 95 เขตยานนาวา เป็นบุตรคนเล็กในจำนวน 3 คน ของนายงั๊ก คุง ครอบครัวของท่านจัดเป็นครอบครัวใหญ่ อาศัยอยู่กับอากง อาม่า อาผู้ชาย 2 คนและอาหญิงอีกหนึ่งคน นอกจากนี้ยังมีอาใหญ่อยู่ที่เมืองจีนอีก 1 ท่าน รวมทั้งหมดถึง 13 คนด้วยกัน

หลังจากที่ท่านเกิดได้เพียง 40 วัน ครอบครัวของท่านก็มีเหตุให้ต้องย้ายกลับไปอยู่เมืองจีน เนื่องจากอากงของท่านซึ่งในสมัยนั้นเข้าออกในวังบ่อยๆ ได้ไปช่วยประกันตัวชาวจีนคนหนึ่งออกมา แต่ต่อมาชาวจีนคนนั้นเกิดกลัวความผิดหนีกลับไปเมืองจีน ครอบครัวของท่านทั้งหมดจึงต้องย้ายไปอยู่เมืองจีนเพื่อตามตัวชายคนนั้นกลับมา หลังจากที่กลับไปเมืองจีน บิดาของท่านก็หนีกลับมาอยู่เมืองไทย แต่มาได้เพียง 3 ปีก็เสียชีวิต ทิ้งให้มารดาของท่านซึ่งขณะนั้นอายุได้เพียง 21 ปี เป็นผู้รับภาระเลี้ยงดูลูกๆทั้ง 3 คนเพียงลำพัง ชีวิตในวัยเด็กที่ขาดบิดาคอยเป็นหัวหน้าครอบครัวให้พึ่งพิง ทำให้ท่านต้องเริ่มทำงานหาเลี้ยงตัวเองและครอบครัวตั้งแต่อายุยังน้อย โดยเริ่มจากการช่วยมารดาของท่านเลี้ยงวัว จนอายุ 10 ปีจึงได้เข้าเรียนจนถึงชั้น ป. 3 แต่เรียนได้เพียง 3 ปีก็ต้องหยุดเรียน เนื่องจากในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 ญี่ปุ่นบุกเข้ามาในจีน จนมาถึงซัวเถาอันเป็นเมืองที่ครอบครัวของท่านอยู่ โรงเรียนจึงต้องปิด ในระหว่างนั้นท่านจึงหัดทำงานเล็กๆน้อยๆมาเรื่อยๆ จนอายุได้ 14 ปีก็ไปช่วยงานทำขนมที่ร้านอาอี๊ของท่าน จนปีพ.ศ. 2488 ญี่ปุ่นถูกระเบิดปรมาณูถล่มที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ อากงจึงพาครอบครัวของท่านย้ายกลับมาอยู่เมืองไทย

กลับมาอยู่เมืองไทย

หลังจากที่อากงของท่านย้ายมาอยู่ที่ตรอกจันทร์ ท่านจึงไปช่วยงานที่ร้านของอาซึ่งเปิดร้านอยู่ที่สะพานสอง โดยมีหน้าที่ขายของหน้าร้านและทำงานจิปาถะต่างๆอยู่ 2 เดือน เมื่อหางานได้จึงไปทำงานเป็นลูกจ้างที่ร้านกาแฟ ได้เงินเดือนครั้งแรกในชีวิตในอัตรา 40 บาทต่อเดือน ท่านทำงานเก็บเงินอยู่ได้ 8 เดือนก็ออกมาหุ้นกับเพื่อนทำธุรกิจนึ่งปลาทูขาย แต่หลังจากทำไปได้ 1 ปีก็หมดทุน จนต้องเลิกกิจการ กลับไปหางานทำในร้านกาแฟอีกแห่งหนึ่ง แต่คราวนี้ท่านพอมีประสบการณ์และพูดภาษาไทยได้คล่องขึ้น จึงได้เงินเดือนมากขึ้นเป็น 200 บาท ในระหว่างที่ทำงานที่ร้านกาแฟอยู่นี้ ท่านก็ได้ฝึกทำอาหารจีนชนิดต่างๆจากเถ้าชิ้วในร้านด้วยความกระตือรือร้นขวนขวาย จนได้ขึ้นเงินเดือนเป็น 240 บาทหลังจากที่ทำงานได้เพียง 18 เดือน พอสั่งสมประสบการณ์จากการทำงานในร้านมาได้ระยะหนึ่ง ท่านจึงตัดสินใจลาออกมาทำกิจการของตัวเองอีกครั้ง โดยไปเช่าแผงขายกาแฟอยู่ที่ตลาดพลู ซึ่งขายทั้งกาแฟและอาหารต่างๆ เช่น ก๋วยเตี๋ยวหลอด XXXXX XXXXXX ฯลฯ อันแสดงให้เห็นถึงคุณลักษณะของการเป็นผู้ประกอบการในตัวท่าน ที่มุ่งหวังที่จะดำเนินธุรกิจด้วยตัวเองมากกว่าการเป็นลูกจ้างทำงานให้คนอื่น

ต่อมาในปี 2494 เกิดการปฏิรูปการปกครองโดยกบฏแมนฮัตตัน และได้มีพ่อค้าซึ่งให้การสนับสนุนทหารมาสั่งข้างผัดกับท่านเป็นจำนวนถึง 2,000 ห่อ ด้วยความที่ยังไม่มีประสบการณ์ในการทำอาหารมากนัก ทำให้ไม่รู้จักพลิกแพลง ท่านจึงลงมือผัดข้าวผัดเองถึง 2,000 ห่อจนนิ้วโป้งบวมห้อจนต้องไปขูดเนื้อทิ้ง กลายเป็นเครื่องเตือนใจถึงเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ และความเหนื่อยยากในอดีตที่คอยเตือนใจท่านมาจนทุกวันนี้ จากบทเรียนในครั้งนั้น ท่านจึงเรียนรู้ที่จะพลิกแพลงวิธีการทำงานมากขึ้น ไม่ได้ตลุยทำไปโดยไม่ได้คิดวางแผนเหมือนที่เคยผ่านมา ท่านยังเล่าให้ฟังอีกว่า หลังจากนั้นก็มีลูกค้ามาสั่งข้าวผัดกับท่านอีกเป็นพันห่อ แต่คราวนี้ท่านใช้วิธีผัดแต่เครื่องและเอาข้าวลงไปคลุกเครื่องในกาละมังแทน

เริ่มชีวิตครอบครัว

เมื่อท่านอายุครบ 24 ปี อากงของท่านซึ่งในขณะนั้นมีอายุถึง 72 ปีแล้วเกิดล้มป่วยลง เมื่อหายดีแล้วจึงต้องการจะกลับไปใช้ชีวิตในบั้นปลายที่เมืองจีน อากงจึงมาบอกกับท่านว่า ต้องการให้ท่านแต่งงาน เนื่องจากเลี้ยงท่านมาจนโตจึงจากเห็นท่านแต่งงานก่อน จึงจะวางใจกลับไปเมืองจีนอย่างสบายใจได้ ในตอนนั้น ท่านกังวลใจมาก แม้จะอยากทำให้อากงวางใจ แต่ฐานะของท่านในตอนนั้นก็เพียงแค่เลี้ยงดูตัวเองได้ ท่านจึงบอกอากงไปว่า “จะแต่งงานได้อย่างไร ฐานะยังยากจนอยู่เลย ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่แผงขายกาแฟ ขนาดเวลานอนยังต้องนอนที่แผงขายกาแฟเลย”

แต่พรหมลิขิตก็ทำให้ท่านต้องแต่งงานจนได้ เมื่อเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้ที่ลพบุรี จนร้านขายยาของพ่อตาของท่านซึ่งอยู่ที่นั่นถูกไฟไหม้ ทำให้ต้องเดินทางเข้ามาซื้อตู้โชว์ขายยาใหม่ในกรุงเทพฯ จึงได้มาพบกับแม่สื่อซึ่งเป็นคนบ้านหมี่ด้วยกัน เมื่อพ่อตาของท่านดูโหวงเฮ้งของท่านแล้ว ก็มั่นใจว่าท่านจะสามารถสร้างฐานะที่มั่นคงต่อไปในอนาคตได้ จึงตัดสินใจยกลูกสาวให้ แม้ว่าท่านจะบอกกับพ่อตาไปอย่างไม่มั่นใจว่า “อั๊วตัวคนเดียวพอมีกินอยู่ แต่ถ้ามีอีกคนอั๊วไม่รู้จะเลี้ยงไหวหรือเปล่านะ” ก็ตาม ชีวิตสมรสของท่านจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างจับพลัดจับผลู ท่ามกลางความไม่พร้อมหลายประการด้วยเหตุนี้

ตอนก่อนแต่งงาน แม้จะไม่ค่อยมั่นใจ แต่ท่านก็คิดว่าน่าจะพอไหว ถ้าหาเงินได้สักเดือนละพันก็คงพอเลี้ยงครอบครัวได้ แต่กาลกลับไม่เป็นดังนั้น หลังจากแต่งงานได้เพียง 12 เดือน ท่านก็มีลูกคนแรก ทำให้ความเป็นอยู่ที่คิดว่าพอไปได้เริ่มขัดสน ท่านเลยมาคิดว่า ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป อีกหน่อยลูกๆคงทำได้แค่มาช่วยล้างจานที่ร้าน เมื่อเห็นดังนั้นท่านจึงเริ่มหาทางขยับขยาย...

เริ่มต้นชีวิตการเป็นเซลล์

เมื่อเห็นว่าการขายกาแฟคงไม่ทำให้ชีวิตก้าวหน้าไปกว่านี้ได้ กอปรกับการมีลูกคนแรกทำให้ต้องเริ่มคิดถึงการวางแผนสร้างอนาคตในระยะยาว ก็พอดีกับที่เพื่อนของท่านมาชวนไปทำเครื่องสำอางขาย ท่านคิดดูแล้วก็เห็นว่า น่าจะดีกว่าเปิดแผงขายกาแฟไปวันๆ จึงเปลี่ยนมาทำเครื่องสำอางต่างๆทั้งๆที่ไม่เคยทำมาก่อน โดยช่วยกันกับเพื่อนทำน้ำหอม แป้งน้ำ แป้งแข็ง และครีมต่างๆมาขาย ด้วยการเร่ฉายหนังไปตามที่ต่างๆเพื่อขายเครื่องสำอาง ซึ่งกิจการก็พอไปได้ แต่ต่อมาปี 2499 เกิดการรัฐประหารโดยจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ รัฐบาลใหม่ประกาศห้ามใช้เครื่องขยายเสียง นอกจากจะมีใบอนุญาต ทำให้ธุรกิจของท่านแย่ลง อีกทั้งยังมีปัญหากับหุ้นส่วน จนต้องเลือกกิจการไปในที่สุด

เมื่อต้องเลิกกิจการ ท่านจึงไปสมัครเป็นเซลล์หน่วยรถขายยาของห้างยาหอม 5 เจดีย์ โดยทำหน้าที่เร่ฉายหนังขายยาไปตามจังหวัดต่างๆเกือบทั่วประเทศ ในตอนนั้นมีเพียงแม่ฮ่องสอน กับน่านเท่านั้นเองที่ท่านไม่ได้เข้าไป เนื่องจากในช่วงนั้นทั้ง 2 จังหวัดนี้กำลังมีปัญหาเรื่องผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสท์ นอกนั้น ไม่ว่าเหนือใต้ ตะวันออก หรือตะวันตก ท่านต้องตระเวนไปทั่ว โดยมีรายได้จากการกินเงินเดือนเพียง 350 บาทและเบี้ยเลี้ยงอีก 15 บาท และจากการตระเวนส่งยาตามร้านเล็กๆในที่ห่างไกลที่ไม่มีเอเย่นต์ประจำดูแลอยู่ ซึ่งจะได้ค่าคอมมิชชั่นประมาณ 15% และรายได้อีกส่วนหนึ่งจากการส่วนแบ่งการขายปลีกยาตอนฉายหนัง ที่ต้องคอยฉายไป หยุดพักเพื่อขายยาไป เพื่อดึงดูดให้คนที่อยากจะดูหนังต่อต้องช่วยซื้อยาด้วย จึงจะได้ดูหนังต่อ

ประสบการณ์จากการเป็นเซลขายยาและขายเครื่องสำอางทำให้ท่านได้เรียนรู้เรื่องการขายและการตลาด ได้เรียนรู้เทคนิคการลด แลก แจก แถม อันเป็นประโยชน์อย่างมากในเวลาต่อมา อย่างเช่น ตอนที่เริ่มตระเวนขายเครื่องสำอางใหม่ๆ ที่ท่านยังไม่มีประสบการณ์ในการขาย ทำให้รู้สึกว่างานขายเครื่องสำอางนั้นเป็นงานที่ยากมาก แต่เพื่อนร่วมงานของท่านก็บอกให้ฟังว่า “ถ้าพูดชนะ ก็ให้พูดจนเค้ายอมซื้อของเรา ถ้าพูดแพ้เค้าก็ขอร้องเค้า ให้เค้าช่วยเราซื้อ” ท่านจึงเข้าใจถึงทัศนะคติของการเป็นเซลล์ ที่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขายให้ได้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมาในรูปแบบไหนก็ตาม หรืออย่างการที่ท่านเป็นรายแรกในวงการเฟอร์นิเจอร์ที่เริ่มแจกทองให้กับร้านค้า ก็มาจากประสบการณ์ในการขายยานั่นเอง

เข้าสู่วงการเฟอร์นิเจอร์

หลังจากที่ใช้ชีวิตตระเวนไปกับหน่วยรถอยู่ 2 ปี เพื่อนฝูงและผู้ใหญ่ที่หวังดีก็มาเตือนว่า ตอนนี้เรามีลูกมีครอบครัวแล้ว (ถึง 5 ชีวิตด้วยกัน) อย่าออกเดินทางให้มันมากนักเลย กลับมาหาอะไรทำอยู่ใกล้ๆครอบครัวเถอะ ท่านจึงตัดสินใจจะกลับมาเริ่มทำกิจการของตัวเองอีกครั้ง โดยในครั้งนี้ท่านออกมาเช่าหน้าร้านกาแฟเพื่อทำแผงขายก๋วยเตี๋ยวอยู่ที่หน้าวัดพระยาไกร จนเถ้าแก่ร้านกาแฟไปร่วมหุ้นกับเพื่อนทำโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ที่วัดสุทธิ ซอยสมานมิตร ท่านจึงถูกชักชวนให้ไปช่วยที่โรงงาน โดยมีหน้าทำอาหารให้คนงาน กินตอนเช้า ส่วนตอนบ่ายก็ออกไปวิ่งขายเฟอร์นิเจอร์ ต่อมาโรงงานเฟอร์นิเจอร์ปิดกิจการไป ท่านจึงผันตัวเองมาเป็นเซลล์อิสระ วิ่งขายเฟอร์นิเจอร์ให้กับโรงงานต่างๆถึง 8 แห่ง ทำให้มีรายได้ในแต่ละเดือนเป็นจำนวนเหมื่นกว่าเกือบสองหมื่น จึงพอลืมตาอ้าปากได้บ้าง

กระทั่งปีพ.ศ. 2511 เถ้าแก่โรงงาน SB เฟอร์นิเจอร์ เกิดป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ไม่สามารถวิ่งขายสินค้าเองได้ แต่ก็ไม่มีเงินพอจะจ้างเซลล์ประจำ ได้มาขอให้ไปช่วยวิ่งขายสินค้าให้ ท่านจึงได้ไปช่วย จนได้รับความไว้วางใจจากเถ้าแก่ ในระหว่างที่วิ่งขายเฟอร์นิเจอร์อยู่นั้น ท่านเล็งเห็นโอกาสว่า การทำเฟอร์นิเจอร์ต้องใช้แป็ปเหล็กเป็นส่วนประกอบ ท่านจึงไปซื้อเหล็กจากโรงเหล็กมาทำแป็ปขายให้กับโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ทำให้มีโอกาสได้เข้ามาสู่อุตสาหกรรมเหล็กอีกทางหนึ่งด้วย

เมื่อท่านอายุได้ 39 ยี่ปั๊วของโรงงาน SB สายภาคใต้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน เถ้าแก่โรงงาน SB จึงให้ท่านไปดูแลตลาดแทน ท่านจึงลงไปเป็นยี่ปั๊วขายส่งเฟอร์นิเจอร์และแป็ปเหล็กในภาคใต้อยู่หลายปี จากการซื้อเหล็กมาทำแป็ป เอาแป็ปไปขายโรงงานเฟอร์นิเจอร์ แล้วก็ซื้อเฟอร์นิเจอร์มาส่งร้านปลีก ทำให้ฐานะและรากฐานทางธุรกิจของท่านเริ่มมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ

จนในปีพ.ศ. 2520 เมื่ออายุได้ 49 ปี ท่านจึงมาซื้อตึกแถวที่สาธุประดิษฐ์ อันเป็นที่พำนักของท่านมาจนถึงปัจจุบัน ในช่วงเริ่มแรกท่านได้ใช้ตึกแถวแห่งนี้เป็นร้านขายเหล็กทั้งปลีกและส่ง โดยให้ไพบูลย์ลูกชายที่เพิ่งเรียนจบจากโรงเรียนกิติพานิชยการมาช่วยดูแลกิจการ และได้จดทะเบียนเป็นบริษัทปิติสวัสดิ์ จำกัดในเวลาต่อมา จากนั้นได้เปิดออฟฟิศขายส่งเฟอร์นิเจอร์ขึ้นที่พระราม 3 และให้ไพโรจน์ลูกชายคนที่ 3 เป็นคนดูแล

จากนั้นท่านก็ได้ขยายกิจการต่อมาเรื่อยๆ ดังนี้
ปีพ.ศ. 2526: ร่วมหุ้นเปิดโรงงานผลิตเฟอร์นิเจอร์ “บริษัท แกรนด์ดิส อินดัสทรี จำกัด” ขึ้นที่บางขุนเทียน
ปีพ.ศ. xxxx : ร่วมหุ้นเปิดโรงงานผลิตเฟอร์นิเจอร์ “บริษัท เฟอร์นิสท์ อินดัสทรี จำกัด” ขึ้นที่อ. ไทรน้อย จ. นนทบุรี
ปีพ.ศ. xxxx : เปิดโรงงานผลิตเหล็ก “บริษัท ยูนิ ไพพ์ อินดัสทรี จำกัด” ขึ้นที่สาธุประดิษฐ์
ปีพ.ศ. 2536 : ร่วมหุ้นเปิดโรงงานผลิตเหล็ก “บริษัท เซาท์เทิร์น อินดัสทรี จำกัด” ขึ้นที่อ.หาดใหญ่
ปีพ.ศ. 2538 : ร่วมหุ้นเปิดโรงงานผลิตเหล็กและเฟอร์นิเจอร์ “บริษัท นีสเทิร์น อินดัสตรี จำกัด” ขึ้นที่โคราช
ปีพ.ศ. xxxx : ร่วมหุ้นเปิดโรงงานผลิตเหล็ก “บริษัท พี. ที. เมตัล จำกัด”
ปีพ.ศ. xxxx : ร่วมหุ้นเปิดโรงงานผลิตเหล็ก “บริษัท สตีลเล็กซ์ จำกัด”

กิจการทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มธุรกิจ “ปิติสวัสดิ์ กรุ๊ป” ซึ่งท่านดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการ ในปัจจุบัน เถ้าแก่จื่อ ฮวดได้เกษียรตัวเองจากการทำงานแล้ว แต่ท่านยังคงดำรงตำแหน่งเป็นประธานบริษัทต่างๆในเครือปิติสวัสดิ์ กรุ๊ป โดยมีลูกๆทั้ง 6 มารับช่วงบริหารกิจการในส่วนต่างๆกันไปตามความเหมาะสม

ข้อคิดในการทำงานและประสบการณ์ของเถ้าแก่ฮวด

การวางมือจากธุรกิจของท่าน ทำให้เพื่อนฝูงของท่านหลายคนประหลาดใจ ว่าทำไมจึงวางใจปล่อยให้ลูกเต้ามาบริหารกิจการถึงขนาดนี้ ไม่ห่วงหรือว่าลูกๆจะดูแลกิจการได้ไม่ดีเหมือนท่าน แต่ท่านกลับไม่คิดดังนั้น ท่านมองว่าการปล่อยให้ลูกๆบริหารกันเอง ให้รับผิดชอบและทำเพื่อตัวเอง จะเป็นแรงผลักดันให้ลูกๆทุ่มเทให้กับกิจการต่างๆได้มากกว่าการคิดทำเพื่อช่วยท่าน ซึ่งท่านกล่าวว่าไม่ควรเป็นอย่างนั้น นอกจากนี้ท่านยังมองว่า หากผิดพลาดล้มเหลวไป ก็ให้ถือเป็นบทเรียน ยังดีเสียกว่าการเป็นคนที่ไม่เคยพลาด แต่ไม่เคยทำอะไรเอง

นอกจากนี้ท่านให้ข้อคิดว่า “ในการทำงานนั้น เราเรียนอะไรมามันก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ในการทำมาหากินนั้น มันอยู่ที่เราที่ต้องคิดให้ได้เองว่า จะถืออะไรเป็นหลักในการทำงาน” สำหรับท่านเองนั้น ท่านมองว่า “คนทุกคนเหมือนกัน ไม่มีใครฉลาดหรือโง่กว่าใคร ขึ้นอยู่กับว่าใครได้เรียนรู้อะไรมา แล้วจะเอาไปใช้ทำอะไรได้ สิ่งสำคัญอยู่ที่สำนึก ว่าเรากำลังทำอะไร เพื่ออะไร อย่ามัวแต่ท้อแท้ คิดโทษโชคชะตา หรือเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น” ด้วยหลักการคิดแบบนี้ ท่านจึงไม่เคยท้อแม้หรือจำนนกับอุปสรรคใดๆ แม้ในยามที่ยังลำบาก ท่านก็มิได้โทษฟ้าโทษดิน ความลำบากสำหรับท่านแล้ว ถือเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต ไม่ควรเอามาใส่ใจ โดยท่านบอกเพียงสั้นๆว่า “คิดว่ามันลำบากมันก็ลำบาก คิดว่ามันเป็นธรรมดาของชีวิต มันก็ธรรมดา”

การมีทัศนะคติในเชิงบวก ความหมั่นเพียร ความมุ่งมั่น อดทน ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค การรู้จักเรียนรู้จากประสบการณ์ และเลือกนำมาใช้ในสถานการณ์ที่เหมาะสม เหล่านี้เป็นคุณสมบัติที่ทำให้ท่านประสบความสำเร็จในการทำงานและมีรากฐานชีวิตที่มั่นคงได้ในทุกวันนี้ หาได้เป็นความบังเอิญหรือโชคชะตาไม่

หลายครั้งมีคนถามท่านว่า ท่านอยู่ในวงการเฟอร์นิเจอร์มาอย่างยาวนานและยั่งยืนได้อย่างไร? ชีวประวัติของท่านคงทำให้หลายคนคลายสงสัย นอกจากนี้ท่านยังสอนว่า “อยู่ในวงการนี้ด้วยน้ำใจ ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะคิดเป็นเงินไปหมด ต้องช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความจริงใจ”

สุดท้ายนี้ ทางผู้จัดทำหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ชีวประวัติของท่านจะเป็นตัวอย่างและแรงบันดาลใจให้กับผู้อื่น ให้มีความมุ่งมั่นและตั้งใจในการประกอบสัมมาอาชีพให้มีความเจริญก้าวหน้าสืบไป สมดังคำของเถ้าแก่ฮวดที่ว่า “คำว่ามีบุญนั้นหมายถึงความรู้ คือรู้ว่าชีวิตคนเราเกิดมาก็อย่างนี้ อยู่ที่เราเลือกเองว่าจะช่วยเขาหรือจะให้เขาช่วย”

How-to รุ้ทันใจใน 1 อ่าน

2008-08-01T10:49:00.002-07:00

วันหนึ่ง.. ฉันจับพลัดจับผลูได้มาเขียนหนังสือประเภท How-to จากนั้นก็เขียนหนังสือแนวนี้เรื่อยมาได้กว่า 4 ปีแล้ว คนที่รู้ว่าฉันเขียนหนังสือก็มักจะถามว่า ทำยังไงถึงได้เขียนหนังสือ อยากเป็นนักเขียนบ้างจะต้องทำยังไง และอื่นๆอีกมากมาย พอให้ได้รู้ว่า อันที่จริงแล้วอาชีพนักเขียนก็เป็นหนึ่งในอาชีพในฝันของยุคนี้กะเค้าเหมือนกัน ทั้งนี้ต้องขอบคุณกระแสโปรโมทหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊คของคนดังทั้งหลาย ที่ช่วยทำให้อาชีพนักเขียนที่ก่อนหน้านี้ใครๆก็พากันมองว่าไส้แห้ง กลายมาเป็นอาชีพที่ดูดีมีสไตล์ขึ้นมาทันทีเลย

ในการเขียนหนังสือแนวนี้นั้น ไม่ต่างอะไรกับการทำวิทยานิพนธ์ปริญญาโทเท่าไรนัก เพราะต้องค้นๆๆคว้าๆๆๆหาข้อมูลมาประกอบการเขียนในระดับมหาศาล และทุกอย่างพลาดไม่ได้ เนื้อหาต้องถูกต้องและน่าสนใจ นำไปปฏิบัติได้จริง นอกจากนี้ยังต้องอ่านสนุกน่าสนใจไม่ทำตัวเป็นตำราเรียน ทั้งยังต้องแอบจินตนาการเป็นผู้อ่านในหัวข้อนั้นๆแล้วคอยตั้งคำถามให้ตัวเองเขียนอีกที เช่น ทั้งๆที่นำเข้าสินค้าจากจีนมาจนเบื่อแล้ว แต่พอจะเขียนเรื่องการนำเข้าสินค้าจากจีน ก็ต้องทำการระลึกชาติกลับไปว่า ในวันแรกที่เราไม่รู้อะไรเลย และอยากจะนำเข้าสินค้าจากจีนนั้น เราสงสัยอะไรบ้าง ถ้าวันนั้นเรามีคทาวิเศษเสกหนังสือมาได้หนึ่งเล่ม เราอยากให้หนังสือเล่มนั้นบอกอะไรกับเราบ้าง หรือถ้าจะเขียนหนังสือเรื่องชีวิตหมอๆ ให้นักเรียนที่สนใจอยากจะเป็นหมอมาอ่าน ก็ต้องแอบจินตนาการตัวเองเป็นนักเรียนมัธยมทิ่อยากเรียนหมอขึ้นมานิดนึง ทั้งๆที่ตัวเองอาจจะเกลียดวิชาในสายวิทยาศาสตร์เกือบทุกแขนง หรือถ้าทำอารมณ์ไม่ขึ้น เดาใจคนอ่านไม่ออกจริงๆ ก็อาจถึงขั้นต้องออกไปตามล่าหาตัวจริงมาสัมภาษณ์กันเลย จะได้เขียนได้ตรงใจคนอ่านไม่โมเม

และอีกวิธีการหาพล็อตเรื่องที่ฉันนิยมมากก็คือ การไปเช็คตามเว็บยอดนิยมต่างๆ ว่ามีใครมาโพสท์คำถามในเรื่องที่ฉันกำลังเขียนไว้บ้าง จะได้รู้ว่าคนที่เค้าสนใจจะซื้อหนังสือในหัวข้อที่ฉันกำลังเขียนอยู่นี่น่ะ มีมากน้อยแค่ไหน และคุณๆผู้อ่านของดิฉันนั้น สงสัยหรืออยากรู้ในเรื่องอะไรกันบ้าง การที่ฉันต้องทำอะไรแบบนี้บ่อยๆนั้น ก็เลยทำให้ฉันได้รู้อีกด้วยว่า วัฒนธรรมการเรียนรู้ของคนสมัยนี้เปลี่ยนแปลงไปมาก ยิ่งชีวิตยิ่งสำเร็จรูปมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้คนขวนขวายกันน้อยลง อันเป็นโอกาสงามๆของหนังสือ how-to ที่จะขนบทเรียนสำเร็จรูป รู้ได้ทันใจใน 1 อ่านต่างๆมาเสนอคุณผู้อ่านที่อยากรู้อยากทำ แต่ไม่อยากเสียเวลาค้นคว้าทั้งหลาย

ตอนที่ฉันเริ่มเขียนหนังสือ how-to ใหม่ๆนั้น ฉันได้รับมอบหมายให้เขียนเรื่องธุรกิจสปา นัยว่าถ้าไม่รู้อะไรเลย แต่อยากเปิดร้านสปา จะต้องทำอย่างไรบ้าง? พอลองๆเข้าไปดูในเวปก็พบว่า มีคนที่สนใจเรื่องสปาเยอะมาก แต่ที่จะมาโพสท์ตอบนั้นมีอยู่ไม่เท่าไหร่ แถมแต่ละคำถามก็ชวนอึ้ง ว่าเอ่อ... น้องๆไม่คิดจะค้นคว้าด้วยตัวเองก็กันบ้างสักนิด แล้วค่อยมาโพสท์ถามอะไรที่มันแคบๆ หรือตอบง่ายๆกว่านี้เหรอคะ อย่างเช่น อยากเปิดสปาต้องทำยังไงคะ? ซึ่งเป็นคำถามที่กว้างมากๆ แสดงให้เห็นว่าคนถามเนี่ยไม่ได้คิดจะช่วยเหลือตัวเองเลยสักนิด ทั้งๆที่ถ้าลองหาข้อมูลในเวปดูด้วยคีย์เวิร์ดง่ายๆ อย่าง “สปา ไทย” อะไรประมาณนี้ เค้าก็จะพอได้คำตอบมาได้ระดับนึง ที่น่าจะพอทำให้เค้าไม่ต้องมาโพสท์ถามอะไรกว้างๆแบบนี้ และที่เจอแล้วชวนท้อแถมยังเจอบ่อยคือโพสท์ประเภท “อาจารย์ให้ทำรายงานเรื่อง ..... ใครมีข้อมูลบ้างช่วยส่งมาให้หน่อย” อะไรทำนองนี้ ซึ่งชวนให้สงสัยมากๆว่าถ้ามีเวลามาโพสท์ถามอะไรประมาณนี้นี่ น้องหาเองจะไม่เร็วและชัวร์กว่าที่จะมารอฟ้ารอฝนรอคนที่ไม่รู้จักกันแบบนี้เหรอคะ?

อุ๊ย.. เผลอตัวบ่นไปหน่อยนึง อย่าเดาอายุนะคะ เขิน ขอกลับมาที่การเขียนหนังสือ how-to ของเรากันต่อดีกว่าค่ะ นอกจากนี้ ฉันยังพบว่าอีกปัจจัยนึงที่เป็นอุปสรรคในการเรียนรู้และค้นคว้าของคนไทยก็คือเจ้ากำแพงภาษานี่แหละค่ะ ต้องยอมรับนะคะว่าข้อมูลความรู้ในบางด้านของไทยเรานั้น ยังมีค่อนข้างจำกัด ไม่เหมือนภาษาอังกฤษที่ใช้กันหลากหลายกว่า ก็เลยมีอะไรๆมากมายให้ศึกษากันมากกว่า ตอนฉันเด็กๆนั้นฉันเป็นหนอนหนังสือตัวน้อยที่ใฝ่ฝันอยากรู้เหลือเกินว่า เจ้าหนังสือภาษาอังกฤษสีสวยรูปสวยเหล่านั้นเค้าพูดถึงอะไรกันอยู่นะ และความอยากรู้อยากอ่านนี่เองที่เป็นแรงผลักดันให้ฉันได้มีโอกาสเปิดประตูสู่โลกใบใหญ่แห่งการเรียนรู้มาจนถึงทุกวันนี้ และเป็นสิ่งที่ฉันมองว่าคุ้มค่ามากเลยค่ะ ภาษาอังกฤษทำให้ฉันเข้าใจและได้สัมผัสกับคนหลายชาติหลายภาษาอย่างใกล้ชิด ได้ถาม ได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้ และในแง่ของการอ่านแล้ว หนอนอย่างฉันก็มีโลกของหนังสือใบกว้างให้ไชชอนไปได้ไม่จบสิ้นเลยค่ะ และเพราะไชชอนไปได้ไกลหน่อยนี่เอง ทำให้หนังสือของฉันมีข้อมูลที่หลากหลายและกว้างไกลยิ่งขึ้น ซึ่งฉันมองว่าเป็นคุณสมบัติที่คนเขียน how-to ต้องมีค่ะ

และอีกสิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับคนเขียนหนังสือแนวนี้ก็คือ “ความอยากรู้อยากเห็น” ค่ะ ความกระตือรือร้น ตื่นเต้นสนใจจะที่จะรู้จะทำให้คุณเขียนหนังสือในแนวนี้ได้ดี และมีมิติกว่าคนเขียนประเภทที่เขียนๆไปตามหน้าที่ ไร้วิญญาณ หาข้อมูลประกอบไปอย่างทรมานแน่นอนค่ะ เรื่องเหล่านี้ คนอ่านย่อมสัมผัสได้ เพราะในลีลาการเขียนและตัวหนังสือที่กระโดดโลดเต้นอยู่บนหน้ากระดาษจะฟ้องความรู้สึก ความตั้งใจ และความจริงใจในการเขียนของคุณออกมาได้ไม่ยากเลย

แต่ถึงแม้ว่าจะต้องเขียนอย่างมีลีลาบ้าง แต่ก็ต้องเป็นแบบพอดีๆ ไม่ให้สนุกเพลินเกินห้ามใจ ซึ้ง ไป เศร้าไป ก็ไม่ควรนะคะ เพราะถึงอย่างไรจุดมุ่งหมายของหนังสือ how-to ก็คือการตอบคำถามของคนอ่านในหัวข้อนั้นๆให้ได้อย่างเพลิดเพลิน หลอกล่อกันแต่พอดี เอาให้พอติดตามกันจนจบเล่ม เท่านี้ก็ดีพอสำหรับการทำหนังสือในแนวนี้สักเล่มแล้วล่ะค่ะ

แจ๊ส.. และรติกาลอันพราวพร่างในโตเกียว

2008-08-01T10:29:00.000-07:00

แจ๊สมีความเป็นมายาวนานในญี่ปุ่นมาตั้งแต่ช่วงปี 20 และ 30 สมัยที่อเมริกายังปกครองฟิลิปปินส์และนำเอาดนตรีแจ๊สเข้ามาในญี่ปุ่น ในปัจจุบันญี่ปุ่นโวว่าตัวเองเป็นตลาดเพลงแจ๊สที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตัวเมืองโตเกียวอย่างโยโกฮาม่าและคาวาซากิ
ในโตเกียวนั้นมีไลฟ์เฮ้าส์ใหญ่น้อยที่แสดงแจ๊สสดกือบร้อยแห่ง ตั้งแต่คลับดังอย่างบลูโน๊ตจากนิวยอร์คและคลับชั้นนำต่างๆ ไปจนถึงคลับเล็กๆในระดับท้องถิ่น ส่วนไลฟ์เฮ้าส์ระดับมืออาชีพที่เปิดแสดงสดทุกวันนั้น
ก็มีมากมายหลายขนาดแตกต่างกันไป แต่โดยมากมักเป็นไลฟ์เฮ้าส์เล็กๆ อันเนื่องจากค่าเช่าที่อันแสนแพง คลับเล็กๆบางแห่งจึงมีไม่ถึง 20 ที่นั่ง โดยบางแห่งมีแค่ 10 ที่นั่งเท่านั้นเอง! และไม่ใช่เพียงแต่ค่าเช่าเท่านั้น อันที่จริงแล้วทุกอย่างในโตเกียวนั้นแพงหมด อย่างราคาค่าเข้าชม ก็จะอยู่ในระดับตั้งแต่ 1,000 ถึง 5,000 เยน ขึ้นอยู่กับความดังและฝีมือของผู้เล่น ส่วนค่าเข้าชมการแสดงของนักดนตรีดังๆระดับนานาชาติในคลับอย่างบลูโน้ตนั้น มีราคาสูงถึง 1 หมื่นเยนเลยทีเดียว

หลักๆแล้วไลฟ์เฮ้าส์ในญี่ปุ่นส่วนใหญ่มักเป็นการแสดงของนักดนตรีแจ๊สชาวญี่ปุ่น โดยแต่ละคลับก็จะมีจุดขายที่แตกต่างกันไป บางแห่งก็จะเน้นที่นักร้อง ในขณะที่บางแห่งเน้นที่เครื่องดนตรีหลักในการแสดงซึ่งจะแตกต่างกันไปตามรสนิยมและความถนัด ช่วงเวลาในการแสดงสดนั้น โดยมาตรฐานจะอยู่ที่ประมาณ 2-5 ทุ่ม เพื่อให้ทันรถไฟเที่ยวสุดท้ายซึ่งจะหมดตอนเที่ยงคืนพอดี เพราะแขกส่วนใหญ่เดินทางโดยรถไฟ เนื่องจากค่าแท็กซี่ในโตเกียวนั้นแพงเอาการ แต่ก็ยังมีคลับรอบดึกที่เปิดแสดงทั้งคืนไว้รองรับคนที่ตกรถไฟหรือนักตระเวนราตรีต่างๆ แต่คลับเหล่านี้ส่วนใหญ่จะไม่ใช่คลับแจ๊สอาชีพ

จุดเด่นของไลฟ์เฮ้าส์แจ๊สในโตเกียวนั้นอยู่ที่จำนวนอันมากมายจนน่าตกใจของกลุ่มนักดนตรีแจ๊สมือสมัครเล่นต่างๆ ที่ถึงขนาดมีคลับมากมายหลายประเภทไว้รองรับกลุ่มผู้สนใจแจ๊สแต่ไม่ใช่มืออาชีพกลุ่มนี้กันอย่างจริงจังเลยทีเดียว โดยหลักๆก็จะเป็นแจมเฮ้าส์ ซึ่งมีโชว์หลักเป็นแจมเซสชั่นของของนักดนตรีสมัครเล่นต่างๆ ที่คุณจะได้เห็นเหล่าคนทำงานหรือนักธุรกิจใส่สูทผูกไทน์มานั่งรอเพื่อขึ้นแสดงอยู่เต็มไปหมด หลายแห่งเก็บค่าขึ้นแสดงจากมือสมัครเล่นเหล่านี้ในราคาสูงถึง 3,000 เยนต่อโชว์ สำหรับแจมเซสชั่นในบางแห่งอาจเป็นการแสดงผลัดระหว่างนักดนตรีอาชีพและสมัครเล่น เซสชั่นเฮ้าส์ในโตเกียวบางแห่ง อย่าง “อินโทร” นั้นเปิดแสดงจนถึงตี 5 โดยแบ่งเป็นช่วงหัวค่ำสำหรับโชว์ของมือสมัครเล่น และหลังเที่ยงคืนจะเป็นช่วงของนักดนตรีอาชีพ โดยนักดนตรีอาชีพนั้นไม่จำเป็นต้องเสียค่าขึ้นแสดง

นอกจากนี้ยังมีแจ๊สรูมแบบที่ไม่มีการแสดงสด แต่เป็นแบบเปิดเพลง โดยมากเจ้าของแจ๊สรูมเหล่านี้จะมีคอเลคชั่นเพลงแจ๊สที่หลากหลายจนน่าทึ่ง ส่วนลูกค้าก็มักจะเป็นคอแจ๊สขาประจำที่มาเลือกเพลงแล้วนั่งวิพากษ์ในเรื่องดนตรีกันอย่างจริงจังกันเป็นกลุ่มเล็กๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของนักฟังเพลงแจ๊สชาวญี่ปุ่น คลับเหล่านี้มักมีการแสดงสดเป็นครั้งคราว เช่น สัปดาห์หรือเดือนละครั้ง

สิ่งหนึ่งที่คลับเหล่านี้มีเหมือนกันก็คือ เจ้าของที่เป็นคอเพลงแจ๊สและมีความรู้ในเรื่องแจ๊สเป็นอย่างดี โดยหลายคนนั้นเป็นอดีตนักดนตรีแจ๊สหรือไม่ก็เป็นนักฟังตัวยง บางคนถึงกับอุทิศคลับเพื่อเปิดผลงานของศิลปินในดวงใจ เช่น คลับอย่าง “Miles” ที่อุทิศให้ไมล์ เดวิส ซึ่งเจ้าของจะมานั่งกับนักดนตรีแล้วพูดถึงความประทับใจของเขาที่มีต่อไมล์อยู่เป็นครั้งคราว หรือคลับ “Ornette” ที่ตั้งตามชื่อของ Oranette Coleman และ “Dolphy” ที่มากจาก Eric Dolphy

เช่นเดียวกันกับแจ๊สคลับทุกๆที่ มันเป็นธุรกิจที่มักไม่ค่อยทำกำไร เจ้าของส่วนใหญ่จึงมักทำเป็นงานอดิเรกด้วยใจรักมากกว่าที่จะเป็นธุรกิจหลัก หลายแห่งมีการขายซีดีเพลงหรือเปิดสอนดนตรีเป็นรายได้เสริม แต่ที่แน่ๆคือบาร์สำหรับดื่มส่วนใหญ่ในญี่ปุ่นนั้นต้องมีเพลงแจ๊ส

และแหล่งแจ๊สประเภทสุดท้ายในญี่ปุ่นที่ไม่ควรพลาดก็คือ งานอีเวนท์ต่างๆ ซึ่งโดยมากมักเป็นการรวบรวมการแสดงของกลุ่มศิลปินที่หลากหลาย อันเป็นแหล่งที่เหมาะที่สุดในการหาฟังดนตรีใหม่ๆ ซึ่งจะแตกต่างจากการฟังแจ๊สในไลฟ์เฮ้าท์ที่มักจะมีแนวเพลงที่เฉพาะเจาะจง งานอีเวนท์ในญี่ปุ่นจึงเป็นเวทีสำหรับดนตรีในแนวทดลองและดนตรีในสไตล์ใหม่ๆ ที่ได้รับความนิยมไม่น้อยเลยในโตเกียว

รายชื่อไลฟ์เฮ้าเล็กๆที่น่าสนใจในโตเกียว

*Tokyo TUC
Tokyo Uniform Center bldg. B1F, 2-16-5 Iwamoto-cho, Chiyoda-ku, Tokyo
*Jazz House NARU OCHANOMIZU
Jujiya build B1F, 2-1 Kanda Surugadai, Chiyoda-ku, Tokyo
*cafe RAGTIME
Fujimi yoshida build.B1F, 2-2-11 Fujimi, Chiyoda-ku, Tokyo
*BAR JAZZY
Morichu Build. B1F, Nihonbashi Bakuro-cho, Chuo-ku, Tokyo
*Ami's Bar
Shuwa Dai 5 build. 5F, 8-6-18 Ginza, Chuo-ku, Tokyo
*JAZZ CLUB CYGNUS
Daigo Shuwa Biuld.B2F, 8-6-18 Ginza, Chuou-ku, Tokyo
*LIVE-In-KAKUREGA
Yokosuka Daihachi Buil. B1, 1-12-8 hamamatsu-cho, Minato-ku, Tokyo
*MISTY
Dear Nishiazabu 5F, 3-1-20 Nishiazabu, Minato-ku, Tokyo
*Relaxin'
Roppongi Haitsu B1F, 4-1-16 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*Alfie
Hama Roppongi build. 5F, 6-2-35 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*FIRST STAGE
Uguisu Build. B1, 3-15-21 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*STB 139
6-7-11 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*All of Me Club
Lovely-Roppongi 3F, 7-8-3, Roppongi, Minato-ku,, Tokyo-to
*ROPPONGI SATINDOLL
Roppongi Build Annex 4F, 4-11-5 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*NISHIAZABU CHIC
Hikita Build. B1, 1-14-2 Nishiazabu, Minato-ku, Tokyo
*Jazz & Coffee "Hashi no Shita"
B1, 3-7-15 Akasaka, Minato-ku, Tokyo
*B FLAT
Akasaka Sakae build B1F, 6-6-4 Akasaka, Minato-ku, Tokyo
*BODY&SOUL
Anis Minami-Aoyama Build, 6-13-9 Minami-Aoyama, Minato-ku, Tokyo
*Bar&Grill DO.DO.Bird
Kobayashi bldg. B1F, 3-13-1 Minamiaoyama, Minato-ku, Tokyo
*Jazz GH9
Daiichi building 9F, 4-4-6 Ueno, Taito-ku, , Tokyo
*JAZZ CLUB ARIES
B1F, 2-4-8 Ueno, Taito-ku, Tokyo
*Jazz JANOME
Tashino build. B2, 2-19-5 Asakusa, Taito-ku, Tokyo
*Jazz Yu-Like
Yuraiku build. 202, 1-22-9 Senju, Adachi-ku, Tokyo
*JAZZ Bird land
1-31-8 Senju, Adachi-ku, Tokyo
*Cafe Clair
2-16-13 Sekihara, Adachi-ku, Tokyo
*COCHI
Mansion Nakamura2 1Ｆ, 8-12-6 Minamikoiwa, Edogawa-ku, Tokyo
*JAZZ LIVE SPOT FULL HOUSE
Kaneko Bldg. 1F, 1-28-18 Nishikoiwa, Edogawa-ku, Tokyo
*JZ Brat SOUND OF TOKYO
Cerulean Tower Tokyu Hotel 2F, 26-1 Sakuragaoka-cho, Shibuya-ku, Tokyo
*O'CAROLANS IRISH PUB
2-15-22 Jiyugaoka, Meguro-ku, Tokyo
*RAKUYA
2-16-16 Kamimeguro, Meguro-ku, Tokyo
*Bar Dance
FS build. 4F, 3-20-6 Shinjuku, Shinjuku-ku, Tokyo
*SHINJUKU PIT INN
Acord Shinjuku bldg. B1F, 2-12-4 Shinjyuku, Shinjuku-ku, Tokyo
*Jazz Spot
Royal mansion B1F, 5-1-1 Shinjuku, Shinjuku-ku, Tokyo
*21 Century
Dai 12 Sankyo Bldg. B1F, 7-13-5 Nishi-Shinjuku, Shinjuku-ku, Tokyo
*MANHATTAN
Kiraku bldg. 3F, 2-2-7 Asagayakita, Suginami-ku, Tokyo
*AFTER HOURS
3-21-20 Koenjikita, Suginami-ku, Tokyo
*jazz bar Klavier
3F, 3-37-13 Asagayaminami, Suginami-ku, Tokyo
*ROOSTER
Inoue build. B1, 5-16-15 Ogikubo, Suginami-ku, Tokyo
*CLOP CLOP
City Coop Nishiogi B1, 3-39-11 Shoan, Suginami-ku, Tokyo
*Jazz Cafe SUNNY SIDE
2F Rikosha Build. , 3-28-1 Nishiwaseda, Shinjuku-ku, Tokyo
*Jazz & Rock Live CAFE Le CORBUSIER
Vanvale Shinjuku B1F, Okubo Shinjuku-ku, Tokyo
*KENNY'S BAR
Palace Garden Milano 1F, 2-63-6 Ikebukuro, Toshima-ku, Tokyo
*mile's Cafe
Mizoguchi bldg. B2F, 1-8-8 Ikebukuro, Toshoma-ku, Tokyo
*Music Pot HOT PEPPER
1-37-15 Nishiikebukuro, Toshoma-ku, Tokyo
*BUDDY
Seibu Ikebukuro Line EKODA station south exit, 1-77-8 Asahigaoka, Nerima-ku, Tokyo
*Star Pine's Cafe
Tokutake Parking B1, 1-20-16 Kichijoji Honmachi, Musashino-shi , Tokyo
*JAZZLIVE AKAI KARASU
Shirakaba Bldg. 4F, 1-13-2 Kichijoji Honmachi, Musashino-shi, Tokyo
*SOMETIME
B1F, 1-11-31 Kichijoji Honmachi, Musashinoshi, Tokyo
*SAKURANBO
Otake bldg. 2F, 2-22-3 Kikunodai, Chofu-shi, Tokyo
*GINZ
Fujiyoshi Kojimacho bldg. B1F, 2-25-8 Kojima-cho, Chofu-shi, Tokyo
*Jazz House
2F, 1-2-5 Nishiki-cho, Tachikawa-shi, Tokyo
*UZU
1-3-3 Musashinodai, Fussa-shi,, Tokyo
*JAZZ CAFE' TOM TOM
Sunrise build. 101, 3-429-24 Kamikitadai, Higashiyamato-shi, Tokyo
*Maple Hall
Maple build B1F, 2-2-15 Chiyoda, Sagamihara-shi, Kanagawa
*Bar Bar Bar
Wakaba Bldg., Aioi-cho, Naka-ku, Yokohama-shi, Kanagawa
*Jazz is
Kousaka Build. 1F, 1-6 Aioi-cho, Naka-ku, Yokohama-shi, Kanagawa
*LIVE & RESTAURANT YOIDORE HAKUSHAKU
Daishin Buil. B1, 2-5 Suehiro-cho, Naka-ku, Yokohama-shi, Kanagawa
*Live Jazz Bar GIG
kannai horai bldg. B1F, 2-3-6 Horai-cho, Naka-ku, Yokohama-shi, Kanagawa
*Yokohama Down Beat
Miyamoto build. 2F, 1-43 Hanasaki-machi, Yokohama-shi, Kanagawa
*JAZZ SPOT DOLPHY
Daiichi Nishimura Build. 2F, 2-17-4 Miyagawa cho, Naka-ku, Yokohama city, Kanagawa
*Macarthur Garage
14-11 Izumi-cho, Atsugi-shi, Kanagawa
*G Clef
121-7 Totsuka-cho, Totsuka-ku, Yokohama city, Kanagawa
*JAZZ CLUB DAPHNE & RESTAURANT
2-10-2 Komachi Kamakura-shi, Kanagawa

ต้นฉบับโดย Dan Phillips

Tokyo Area Jazz Scene

Jazz has enjoyed a long history in Japan. It was first brought over by American visitors and immigrants from the U.S. ruled Philippines in the 1920’s and 30’s. Today Japan boasts the largest consumer market for jazz music in the world and the Tokyo metro area, which includes Yokohama and Kawasaki is at the heart of the Japanese scene. The Tokyo area has nearly a 100 “live houses” for jazz. These “live houses” as they are called are of many types and sizes.
The scene includes many well known clubs such as the famous Blue Note from New York, but it also feature many other professional level clubs that may only be known locally. Many of the professional jazz live houses feature jazz seven nights a week and are of varying sizes although most of the clubs in the Tokyo area are small due the cost of space. Some of the very small clubs may seat less than 20 people, some only 10! As with everything in Tokyo the costs for the listener are high with cover charges varying on average from 1000 to 5000 yen depending on the performer. Famous international performers can cost more than 10,000 yen per show at clubs like the Blue Note. The vast majority of the live houses feature local Japanese talent and different clubs have their own specialty. Some clubs may feature vocalists for example while others may feature varying types of instrumentalists. The standard performance times for the clubs tends to be from 8:00PM – 11:00PM due to the trains stopping service at 12:00AM. Most people use the train lines to get around as taxis are extremely expensive. There is a whole after hours club scene that goes all night to cater to those who either miss the last train or who are night people, but they are not usually the professional jazz clubs.
A unique aspect of the live house scene is that there is a large and thriving amateur sector. There are many types of clubs that cater to people with a more that passive interest in jazz. A common type is the jam house which features nightly jam sessions for amateur musicians. It is a common sight to see business men still in their suits and ties waiting to sit in and play a tune at a session. Many will pay as much as 3000 yen to get the opportunity to play with a real rhythm section. The jam session scene itself can be divided into the professional and amateur. Most session will advertise as one or the other. Some of the session houses such as “Intro” in Tokyo feature very late sessions until 5:00AM. The early session will be amateur and the late session from 12:00AM on will feature pro players usually getting off from their live house gigs. Pro players do not have to pay the fee for jamming as do the amateur players.
The other type of unique jazz rooms are not live houses but are merely listening rooms. The owner will have a vast collection of jazz and a small but serious group of regular customers will request recordings and very quietly discuss the music. This is unique to Japan and I have never scene this in the U.S.! There are a few of these listening clubs that also have live music monthly or weekly but generally not nightly.
One thing that all of these clubs have in common is that the owners are very into the music and are usually very knowledgeable about jazz. Many are musicians or former musicians themselves while some are just jazz fans. There are some owners who are into a particular artist and dedicate the club to them. For instance there is a club named “Miles” and the owner occasionally sits in with musicians and does his best Miles Davis impression. There are also clubs named “Ornette” (after Ornette Coleman) and “Dolphy” (after Eric Dolphy).
As with jazz clubs anywhere it can be a difficult business to make a profit and some owners have regular day jobs but open the club at night. Some of the smaller neighborhood clubs may also sell recordings and offer lessons to supplement the income from the performances. Most all have full bars as drinking in Japan is a necessary accompaniment to listening to jazz.
The last type of jazz venue is the “event”. There are many promoters who get groups of performers together for an “event”. The events are the best place to hear “new music” as some promoters may specialize in this. Many of these events will be featured around a locally well known artist with lesser know artists of similar style to fill out the bill. The “events” tend to fill the gaps that the “live houses” leave for very specific types of music particularly the more “experimental” or new music styles many of which have a large following in the Tokyo area.

A small list of live houses in the Tokyo area

*Tokyo TUC
Tokyo Uniform Center bldg. B1F, 2-16-5 Iwamoto-cho, Chiyoda-ku, Tokyo
*Jazz House NARU OCHANOMIZU
Jujiya build B1F, 2-1 Kanda Surugadai, Chiyoda-ku, Tokyo
*cafe RAGTIME
Fujimi yoshida build.B1F, 2-2-11 Fujimi, Chiyoda-ku, Tokyo
*BAR JAZZY
Morichu Build. B1F, Nihonbashi Bakuro-cho, Chuo-ku, Tokyo
*Ami's Bar
Shuwa Dai 5 build. 5F, 8-6-18 Ginza, Chuo-ku, Tokyo
*JAZZ CLUB CYGNUS
Daigo Shuwa Biuld.B2F, 8-6-18 Ginza, Chuou-ku, Tokyo
*LIVE-In-KAKUREGA
Yokosuka Daihachi Buil. B1, 1-12-8 hamamatsu-cho, Minato-ku, Tokyo
*MISTY
Dear Nishiazabu 5F, 3-1-20 Nishiazabu, Minato-ku, Tokyo
*Relaxin'
Roppongi Haitsu B1F, 4-1-16 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*Alfie
Hama Roppongi build. 5F, 6-2-35 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*FIRST STAGE
Uguisu Build. B1, 3-15-21 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*STB 139
6-7-11 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*All of Me Club
Lovely-Roppongi 3F, 7-8-3, Roppongi, Minato-ku,, Tokyo-to
*ROPPONGI SATINDOLL
Roppongi Build Annex 4F, 4-11-5 Roppongi, Minato-ku, Tokyo
*NISHIAZABU CHIC
Hikita Build. B1, 1-14-2 Nishiazabu, Minato-ku, Tokyo
*Jazz & Coffee "Hashi no Shita"
B1, 3-7-15 Akasaka, Minato-ku, Tokyo
*B FLAT
Akasaka Sakae build B1F, 6-6-4 Akasaka, Minato-ku, Tokyo
*BODY&SOUL
Anis Minami-Aoyama Build, 6-13-9 Minami-Aoyama, Minato-ku, Tokyo
*Bar&Grill DO.DO.Bird
Kobayashi bldg. B1F, 3-13-1 Minamiaoyama, Minato-ku, Tokyo
*Jazz GH9
Daiichi building 9F, 4-4-6 Ueno, Taito-ku, , Tokyo
*JAZZ CLUB ARIES
B1F, 2-4-8 Ueno, Taito-ku, Tokyo
*Jazz JANOME
Tashino build. B2, 2-19-5 Asakusa, Taito-ku, Tokyo
*Jazz Yu-Like
Yuraiku build. 202, 1-22-9 Senju, Adachi-ku, Tokyo
*JAZZ Bird land
1-31-8 Senju, Adachi-ku, Tokyo
*Cafe Clair
2-16-13 Sekihara, Adachi-ku, Tokyo
*COCHI
Mansion Nakamura2 1Ｆ, 8-12-6 Minamikoiwa, Edogawa-ku, Tokyo
*JAZZ LIVE SPOT FULL HOUSE
Kaneko Bldg. 1F, 1-28-18 Nishikoiwa, Edogawa-ku, Tokyo
*JZ Brat SOUND OF TOKYO
Cerulean Tower Tokyu Hotel 2F, 26-1 Sakuragaoka-cho, Shibuya-ku, Tokyo
*O'CAROLANS IRISH PUB
2-15-22 Jiyugaoka, Meguro-ku, Tokyo
*RAKUYA
2-16-16 Kamimeguro, Meguro-ku, Tokyo
*Bar Dance
FS build. 4F, 3-20-6 Shinjuku, Shinjuku-ku, Tokyo
*SHINJUKU PIT INN
Acord Shinjuku bldg. B1F, 2-12-4 Shinjyuku, Shinjuku-ku, Tokyo
*Jazz Spot
Royal mansion B1F, 5-1-1 Shinjuku, Shinjuku-ku, Tokyo
*21 Century
Dai 12 Sankyo Bldg. B1F, 7-13-5 Nishi-Shinjuku, Shinjuku-ku, Tokyo
*MANHATTAN
Kiraku bldg. 3F, 2-2-7 Asagayakita, Suginami-ku, Tokyo
*AFTER HOURS
3-21-20 Koenjikita, Suginami-ku, Tokyo
*jazz bar Klavier
3F, 3-37-13 Asagayaminami, Suginami-ku, Tokyo
*ROOSTER
Inoue build. B1, 5-16-15 Ogikubo, Suginami-ku, Tokyo
*CLOP CLOP
City Coop Nishiogi B1, 3-39-11 Shoan, Suginami-ku, Tokyo
*Jazz Cafe SUNNY SIDE
2F Rikosha Build. , 3-28-1 Nishiwaseda, Shinjuku-ku, Tokyo
*Jazz & Rock Live CAFE Le CORBUSIER
Vanvale Shinjuku B1F, Okubo Shinjuku-ku, Tokyo
*KENNY'S BAR
Palace Garden Milano 1F, 2-63-6 Ikebukuro, Toshima-ku, Tokyo
*mile's Cafe
Mizoguchi bldg. B2F, 1-8-8 Ikebukuro, Toshoma-ku, Tokyo
*Music Pot HOT PEPPER
1-37-15 Nishiikebukuro, Toshoma-ku, Tokyo
*BUDDY
Seibu Ikebukuro Line EKODA station south exit, 1-77-8 Asahigaoka, Nerima-ku, Tokyo
*Star Pine's Cafe
Tokutake Parking B1, 1-20-16 Kichijoji Honmachi, Musashino-shi , Tokyo
*JAZZLIVE AKAI KARASU
Shirakaba Bldg. 4F, 1-13-2 Kichijoji Honmachi, Musashino-shi, Tokyo
*SOMETIME
B1F, 1-11-31 Kichijoji Honmachi, Musashinoshi, Tokyo
*SAKURANBO
Otake bldg. 2F, 2-22-3 Kikunodai, Chofu-shi, Tokyo
*GINZ
Fujiyoshi Kojimacho bldg. B1F, 2-25-8 Kojima-cho, Chofu-shi, Tokyo
*Jazz House
2F, 1-2-5 Nishiki-cho, Tachikawa-shi, Tokyo
*UZU
1-3-3 Musashinodai, Fussa-shi,, Tokyo
*JAZZ CAFE' TOM TOM
Sunrise build. 101, 3-429-24 Kamikitadai, Higashiyamato-shi, Tokyo

*Maple Hall
Maple build B1F, 2-2-15 Chiyoda, Sagamihara-shi, Kanagawa
*Bar Bar Bar
Wakaba Bldg., Aioi-cho, Naka-ku, Yokohama-shi, Kanagawa
*Jazz is
Kousaka Build. 1F, 1-6 Aioi-cho, Naka-ku, Yokohama-shi, Kanagawa
*LIVE & RESTAURANT YOIDORE HAKUSHAKU
Daishin Buil. B1, 2-5 Suehiro-cho, Naka-ku, Yokohama-shi, Kanagawa
*Live Jazz Bar GIG
kannai horai bldg. B1F, 2-3-6 Horai-cho, Naka-ku, Yokohama-shi, Kanagawa
*Yokohama Down Beat
Miyamoto build. 2F, 1-43 Hanasaki-machi, Yokohama-shi, Kanagawa
*JAZZ SPOT DOLPHY
Daiichi Nishimura Build. 2F, 2-17-4 Miyagawa cho, Naka-ku, Yokohama city, Kanagawa
*Macarthur Garage
14-11 Izumi-cho, Atsugi-shi, Kanagawa
*G Clef
121-7 Totsuka-cho, Totsuka-ku, Yokohama city, Kanagawa
*JAZZ CLUB DAPHNE & RESTAURANT
2-10-2 Komachi Kamakura-shi, Kanagawa

อัตลักษณ์แห่งเสียงเพลง

2008-08-01T10:00:00.001-07:00

ในช่วงเวลา 15 ปีที่ผ่านมา ดนตรีแจ๊สได้หลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันการศึกษาต่างๆทั่วโลก ด้วยเหตุนี้เอง จึงเกิดมีความพยายามที่จะประมวลความรู้ของศาสตร์ดนตรีในแขนงนี้ให้เป็นหมวดหมู่ โดยในระหว่างกระบวนการนั้น นักการศึกษามักให้ความสำคัญกับเรื่องของทักษะในด้านความชำนาญเป็นหลัก ซึ่งก็เป็นเหตุผลที่เข้าใจได้และบทความนี้ก็มิได้มีเจตนาจะติติงเจตนารมณ์นี้ ด้วยผมเห็นพ้องว่านักเรียนนักศึกษาควรจะพัฒนาทักษะให้เกิดความเชี่ยวชาญก่อนที่จะลงลึกไปถึงแนวคิดในเชิงนามธรรมอื่นๆ แต่กระนั้น ผมเองก็ตระหนักถึงความจำเป็นที่นักเรียนจะต้องมีความเข้าใจเสียก่อนว่า “แง่มุมที่สำคัญที่สุดของดนตรีแจ๊สนั้นคืออะไร?” ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายว่าแวดวงการศึกษายังมิได้ให้ความสำคัญกับแนวคิดนี้มากเท่าที่ควร

หากเราย้อนมองแจ๊สในแง่มุมของประวัติศาสตร์ จะเห็นได้ชัดว่าศิลปินใหญ่ผู้มีคุนานุปการต่อวงการดนตรีแจ๊สต่างๆ ล้วนเปี่ยมไปด้วยคุณลักษณะเฉพาะที่โดดเด่น ที่เพียงแค่ปล่อยท่อนโซโลมาแค่ไม่กี่ห้อง ก็สามารถบอกคุณได้แล้วถึงความเป็นตัวตนของเขา แจ๊สคือศิลปะ เช่นเดียวกับศิลปะแขนงอื่นๆ ดนตรีแจ๊สจักต้องสะท้อนถึงยุคสมัยของมันผ่านมุมมองของศิลปินผู้สร้างสรรค์งาน และในปัจจุบัน เราต่างก็ดำรงอยู่ในปี 2007 อันเป็นช่วงเวลาที่แตกต่างจากยุค 50 หรือ 60 ทั้งนี้ผมไม่ได้หมายความว่าดนตรีในยุคต่างๆเหล่านั้นล้าไปแล้วสำหรับปัจจุบัน ผมเพียงแต่ต้องการชี้ให้เห็นว่าดนตรีแจ๊สในปัจจุบันนั้น จักต้องมีมุมมองที่สอดรับกับยุคสมัยและเป็นปัจจุบัน

เป็นการยากสำหรับนักดนตรีเช่นเรา ที่จะซื่อตรงต่อเส้นทางสายดนตรีในฐานะศิลปะบริสุทธิ์เฉกเช่นศิลปินในสาขาอื่นๆ (เช่น จิตกร หรือ ปฏิมากร) เรามักจะได้รับเชิญไปเล่นท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่ไม่อำนวย เช่น การไปแสดงเป็นดนตรีประกอบกิจกรรมในโรงแรมหรืองานเฉลิมฉลองต่างๆ ที่ไม่ต่างอะไรกับการเป็นตู้เพลงที่สามารถเลือกเปิดได้ตามความพอใจของผู้ฟัง ซึ่งมันก็ไม่ผิดอะไรหรอก เพราะนักดนตรีก็ยังต้องทำมาหากิน และทักษะในการปรับตัวให้เข้ากับสภาวการณ์เหล่านี้ก็มีส่วนช่วยให้เราได้ทำงานที่เรารักต่อไป อีกทั้งความกรักในเสียงดนตรีก็ยังทำให้เราสามารถเพลิดเพลินไปกับดนตรีประเภทอื่นๆได้หลากหลาย แต่ณ.จุดๆหนึ่งเมื่อเราเดินมาถึงทางแยกที่เราจะต้องทำความเข้าใจกับโลกที่แวดล้อมเราให้ลึกซึ้งและสะท้อนมันออกมาผ่านเสียงดนตรี ณ.เวลานั้นเราจำต้องมีพัฒนาการที่ลุ่มลึกในเรื่องของสไตล์

จากการสังเกตการณ์ในฐานะนักดนตรีของผมในนิวยอร์คและชิคาโก้ และในฐานะนักการศึกษาในสหรัฐฯและในเมืองไทย ผมพบว่าทัศนะคติในด้านการดนตรีกำลังเปลี่ยนไปเมื่อนักเรียนนักศึกษาได้รับข้อมูลที่ผูกขาดจากสถาบันและผู้สอน โดยในปัจจุบันเราจะเห็นนักดนตรีเล่นและเข้าถึงดนตรีในรูปแบบที่เหมือนๆกันไปหมด บางคนถึงกลับลอกเลียนซาวน์และสไตล์ของศิลปินอื่นมาแบบโต้งๆเลยทีเดียว มันเคยมีแม้กระทั่งช่วงเวลาที่หากคุณเข้าไปร่วมแสดงในแจมเซสซั่นในอเมริกาแล้วคุณเอาไอเดียคนอื่นมาเล่นคุณจะถูกเมินในทันที ในปัจจุบันแนวคิดต่างๆมีการเปลี่ยนแปลงไปมาก และผมเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ทุกคนที่เข้าใจและศรัทธาในแจ๊สควรต้องตระหนัก

หาไม่แล้ว เหล่านักดนตรีและนักการศึกษาจะทำให้ดนตรีดำรงอยู่และพัฒนาไปได้อย่างไร? ซึ่งผมเองเชื่อว่ามันมีอยู่ด้วยกันหลายหนทาง แต่ก่อนอื่นก่อนใด.. นักเรียนนักศึกษาจะต้องเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่าง “การเรียนรู้” และ “การลอกเลียน” เสียก่อน นักดนตรีรุ่นใหม่ๆนั้น สามารถเรียนรู้ได้มากจากศิลปินผู้มีประสบการณ์ท่านอื่นๆ และการเลียนแบบก็เป็นวิถีหนึ่งของการพัฒนาทักษะของพวกเขา มันเป็นเรื่องสำคัญที่ควรได้รับการสนับสนุน และการลอกเลียนถือเป็นวิธีการเรียนรู้ที่ดีที่สุดสำหรับนักดนตรีแจ๊สอย่างเราเลยทีเดียว อย่างไรก็ตาม นักเรียนนักศึกษาจะต้องเข้าใจด้วยว่า การทำแบบนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเดินทางบนถนนสายดนตรีของพวกเขา หาใช่จุดหมายปลายทางไม่ มีศิลปินจำนวนมากที่สามารถข้ามผ่านกระบวนการนี้มาได้ และในที่สุดก็สามารถก้าวข้ามไปพบเสียงดนตรีในแบบของตัวเอง ซึ่งผมเชื่อว่าความสำเร็จของพวกเขาเหล่านั้นเป็นผลมาจากการมีเป้าหมายที่ชัดเจน นักดนตรีหน้าใหม่จึงควรได้รับการปลูกฝังให้มีความเข้าใจที่ถูกต้องว่า “การลอกเลียนสไตล์การเล่นของศิลปินที่ชื่นชอบนั้นเป็นเพียงหนทางแห่งการฝึกฝนที่จะนำพาพวกเขาไปสู่ดนตรีในแบบฉบับของพวกเขาเองในที่สุด”

และผมมองว่ามันเป็นเรื่องสำคัญมากที่จะให้นักเรียนหัดแต่งเพลงของตัวเองเสียตั้งแต่ในช่วงแรกๆของการเรียนรู้ หากพวกเขามีความสามารถที่จะอิมโพรไวส์ การประพันธ์เพลงก็ไม่ใช่เรื่องที่ไกลตัวเลย อันที่จริงแล้ว มันน่าจะง่ายกว่าด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาไม่จำเป็นจะต้องแต่งเพลงภายใต้ข้อจำกัดใดๆ เช่น นักเรียนสามารถที่จะแต่งเพลงแบบบรรเลงเดี่ยวด้วยทำนองแบบมาตรฐานเพื่อหาไอเดียแบบดิบๆอันเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ของพวกเขา และจงจำไว้เสมอว่า.. ทั้งการอิมโพรไวส์และการประพันธ์เพลงเป็นเรื่องของความคิดสร้างสรรค์ล้วนๆ และความคิดสร้างสรรค์นั้นเป็นเรื่องที่ไม่สามารถสอนกันได้ แต่สามารถสนับสนุนและส่งเสริมได้ และมันเป็นสิ่งสำคัญมากที่ผู้สอนจะต้องมีความสามารถที่จะรับรู้ถึงเอกลักษณ์ของนักเรียนของเขา และสามารถส่งเสริมมันออกมาให้โดดเด่นได้ แทนที่จะไปบั่นทอนกำลังใจของพวกเขา ซึ่งบางครั้งสิ่งเหล่านั้นอาจเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและลึกซึ้งมาก อย่างเช่น เทคนิคที่ดูจะต่างออกไป หรือซาวน์โปรดักชั่นที่ฟังดูแปร่งๆ

ในฐานะผู้สอน เราควรที่จะอุทิศทุกสิ่งให้กับนักเรียนด้วยการเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พวกเขาได้ค้นพบวิถีแห่งการสร้างสรรค์ด้วยตนเอง นักเปียโนหลายคนอาจบอกว่าเทคนิคการเล่นของ Thelonious Monk นั้นไม่ได้เรื่อง ซึ่งผมขอเถียงว่าเทคนิคของเขานั้นสมบูรณ์แบบ เพราะเขาสามารถถ่ายทอดแนวคิดของตัวเองออกมาได้อย่างชัดเจน และนั่นก็คือความหมายของเทคนิคในเชิงศิลปะ ซึ่งมีฐานะเป็นเพียงวิถีทาง ไม่ใช่จุดหมายปลายทางแต่อย่างใด

ในฐานะผู้แสดง เราจะต้องหาสถานที่ที่เราสามารถจะแสดงออกซึ่งเสียงดนตรีและแนวคิดอันเป็นต้นฉบับของเราให้พบ โดยเราควรหาโอกาสที่จะแสดงในสถานที่ต่างๆหรืองานคอนเสิรทต์เพื่อเป็นแบบอย่างให้กับนักดนตรีรุ่นใหม่ๆที่อาจจะมีโอกาสเพียงแค่ได้เห็นนักดนตรีเล่นดนตรีภายใต้สภาวะเงื่อนไขแบบอื่น ซึ่งในบางครั้งมันก็อาจจะหมายถึงการเล่นดนตรีเพื่อศิลปะอย่างแท้จริงโดยไม่มีเรื่องเงินๆทองๆเข้ามาเกี่ยวข้อง อันเป็นสิ่งที่ผมมองว่าสถาบันการศึกษาควรเป็นผู้ริเริ่มในเรื่องนี้ แต่โดยมากแล้วกลับไม่ใช่ บ่อยครั้งที่สถาบันการศึกษาจะทำอย่างนั้นก็ต่อเมื่ออยู่ในสภาวะที่ปราศจากความกดดันทางการเงินแล้วเท่านั้น หากแวดวงการศึกษาหันมาให้ความสำคัญกับความมีอัตลักษณ์ แวดวงธุรกิจก็จะเห็นงามตามไปในที่สุด เราจึงควรจำไว้เสมอว่าบทบาทของเรานั้น ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแต่การให้การศึกษาและเผยแพร่ความรู้ไปยังนักเรียนนักศึกษาเท่านั้น แต่เรายังมีหน้าที่ที่จะต้องทำให้ผู้ฟังของเราเปิดรับความคิดใหม่ๆอีกด้วย ฟังดูอาจเป็นการยากในการทำอะไรแบบนี้ แต่ในระยะยาว มันจะตอบแทนเรากลับมาอย่างคุ้มค่าด้วยพัฒนาการในแวดวงดนตรีที่เปี่ยมไปด้วยศิลปะและชุมชนดนตรีที่ใหญ่ขึ้น

นอกจากนี้ ในฐานะนักดนตรี เราจะต้องคอบค้นหาวิธีที่ชาญฉลาดที่จะมาทำให้ผลงานของเราสดใหม่และมีความน่าสนใจอยู่เสมอ และหากเราจะต้องเล่นดนตรีท่ามกลางกลุ่มผู้ฟังที่ไม่คุ้นเคยกับการฟังดนตรี เราก็อาจจะต้องเล่นอะไรที่มันก้าวหน้ากว่าปกตินิดหนึ่ง แล้วผู้ฟังก็อาจจะเพลิดเพลินไปกับมันได้ ผมว่าเราไม่ควรจะประเมินผู้ฟังของเราต่ำเกินไป คุณอาจจะไม่สามารถเข้าถึงทุกๆคนด้วยทุกอย่างที่คุณทำได้ แต่อย่างน้อยคุณก็สามารถที่จะเป็นแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ให้กับใครบางคนที่เพิ่งจะเคยได้ยินอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรกได้แหละน่า

เราทุกคนต่างมีเอกลักษณ์และประสบการณ์ชีวิตที่ต่างกัน และมันสำคัญมากที่เราจะนำมันออกมาสู่ศิลปะของเรา สำหรับดนตรีแจ๊สแล้ว เสียงน่าเกลียดอันมีอัตลักษณ์ย่อมงดงามกว่าเสียงอันไพเราะที่เกิดจากการลอกเลียนมาเป็นไหน

ต้นฉบับภาษาอังกฤษของ Dan Phillips

The Individual Voice

Over the past ten to fifteen years jazz has become more common place in educational institutions around the world. As this has happened there has been a desire to codify the information students are given. In the process of codification educators often address the most immediate issues involved with the craft. This is completely understandable and this article is not meant to discourage this as I myself think a student should have the craft well developed before deeper and more abstract concepts can fully understood. However I think it essential that a student understand what the most important aspects of the art of jazz music are about. It is these concepts that are unfortunately rarely dealt with in educational situations.
If we look at jazz from a historical context it becomes clear that all of the truly great artists who contributed to the development of the music had very distinct and unique characteristics. You can listen to a few bars of many artists solo and immediately recognize them. Jazz is indeed an art form and like all fine art jazz must reflect the time in which it is created from the individual artist’s perspective. After all we live in the 2007 and it is not the same world of the 1950’s or 60’s. That is not to say that music from those eras is not relevant today but instead to point out that there must be a different perspective in this time and place now that is more immediate and relevant. It is difficult for us as musicians to stay true to this path of music as art because unlike people in other fine arts (painting, sculpture ect.) we are often called upon to perform in more utilitarian contexts as background music in hotels or functions of various types. We are often seen as little more that music boxes from which a tune can be selected from and performed for the listeners pleasure. There is nothing wrong with this in general as all musicians have to work to survive and it is our skill to adapt to different situations that can keep us working. It is also our love of music in general that allows us to finds pleasure many different kinds of gigs. But at some point many of us will come to a crossroad where we will want look deeper at the world around us and reflect that in music and therefore contribute to the wider development of the style.
It has been my observation over my career as a performer in New York and Chicago and an educator in the U.S. and Thailand that attitudes are changing in the music as more and more students get their information exclusively from institutions and career educators. We have begun to see more and more musicians coming out all playing and approaching the music in similar ways. Some even blatantly copying other artists in sound and style. There was a time when if you went to a jam session in the U.S and played someonelses ideas you would very quickly be disregarded. In more recent times there has been a shift and I believe this should be of concern to all of those who truly understand and respect jazz and the ideals it represents.
How can musicians and educators keep the music alive and moving forward? I think there are many ways this can be achieved. First and foremost students must understand the difference between leaning from another artist and copying. Young musicians can learn a great deal from other artists and often copy them as way of developing the craft. This is important and should be encouraged. Transcribing other artists is one of the best learning tools we have as jazz musicians. However, the student needs to understand this is part of the journey and not the end goal. There are many artists who go through this process and successfully move into their own sound. But I believe that is because they are clear in this goal from the beginning. If a young musician understands clearly that being able to copy the style of a particular artist is a means of study but not the end goal then it will be easier for them to work through their influences and incorporate them into their own sound eventually. I think it also important to encourage students to compose their own music early. If one is truly capable of improvising then composition is not too distant a concept. In fact it should be easier for the student to convey their ideas in composition as it does not have to happen in real time. A student can for instance compose solos on standard tunes as way of seeking out some original ideas as part of the learning process. Remembering all along that improvisation and composition are creative processes and although creativity can not be taught it can encouraged. I think it also important that educators be able to recognize originality in their students and encourage it not discourage it. As long as the basics of the craft are there differences can be allowed for and even encouraged. It is sometimes the more subtle things that can be a part of ones own voice such as differences in technique and sound production ect. If as teachers we try to dictate everything to the student we can often be getting in the way of their creative development. Many piano players for instance would say that Thelonious Monk had poor technique I would however counter that he had perfect technique because he was able to express his ideas clearly and that is what technique in any art is, a means not an end.
As performers we should find and support venues for original music and ideas. As I stated earlier often times this is not encouraged on gigs were our role is entertainer. These venues or concerts can be held up as models for young musicians who may only see music performed in the other context. Sometimes this means performances for the sake of art sometimes rather than monetary concerns. This is where I feel academia should be leading the way but often it is not. Often academics are quick to support the status quo to attract students when they have the most freedom due to lack of commercial constraints. If music educators take the lead in supporting original ideas then the commercial areas of music will eventually follow. It is important to remember the role is to educate and expose not only the students but the wider audience to new ideas. Sometimes this may be uncomfortable but the long term rewards in artistic development in the wider community are worth the discomfort. As musicians we can always find clever ways to keep the music fresh and interesting in even the most mundane gigs. When performing for audiences who are less than familiar with the music it may be possible to play a tune or two that is more progressive and the audience may enjoy it. I think it is very important to never underestimate an audience. You may not reach everyone with everything you do but you may end up being a great inspiration to someone who is hearing something for the first time.
Each one of us is unique and has different experiences in life and it is essential that we find a way to bring them into our art. For jazz music in the end an ugly truly individual voice is more relevant than a beautiful cloned one.

We all were here for a reason..

2008-01-25T03:11:00.000-07:00

People come into your life for a reason, a season or a lifetime.
When you know which one it is, you will know what to do for that person.
When someone is in your life for a REASON, it is usually to meet a need you have expressed.

They have come to assist you through a difficulty, to provide you with guidance and support, to aid you physically, emotionally or spiritually. They may seem like a godsend and they are.
They are there for the reason you need them to be.
Then, without any wrongdoing on your part or at an inconvenient time, this person will say or do something to bring the relationship to an end.
Sometimes they die. Sometimes they walk away.
Sometimes they act up and force you to take a stand.
What we must realize is that our need has been met, our desire fulfilled, their work is done.
The prayer you sent up has been answered and now it is time to move on

Some people come into your life for a SEASON, because your turn has come to share, grow or learn.
They bring you an experience of peace or make you laugh.
They may teach you something you have never done.
They usually give you an unbelievable amount of joy.
Believe it, it is real. But only for a season.

LIFETIME relationships teach you lifetime lessons,
things you must build upon in order to have a solid emotional foundation.
Your job is to accept the lesson, love the person and put what you have learned to use in all other relationships and areas of your life. It is said that love is blind but friendship is clairvoyant.

Thank you for being a part of my life, whether you were a reason, a season or a lifetime.

คำถามในวันล่ำลา

2007-10-21T02:29:00.000-07:00

ปิดประตู ปิดใจ ปิดแล้วไม่ยอมพูดจา
สายตา.. เธอบอกว่าจะรีรออะไร
รีบไปไกลๆ ไปให้พ้นตา

แต่ฉัน.. ยังห่วงพะวง
ยังคงต้องการล่ำลา
โปรดเถอะนะ..
ขอเวลาสักหน่อยได้ไหม
อย่าเร่งร้อน รีบรุด ผลักไส
ฉันรู้ว่าควรต้องไป
แต่ยังไง ก็ยังคงต้องมาล่ำลา

ยังอยากจะเจอ
อยากจะคุย
อยากถามเรื่องราวที่มันค้างคา
ว่า.. ในความเป็นจริงของใจ ที่เราเคยมีให้กัน
สิ่งนั้น.. ฉันจะเรียกมันว่ารักได้ไหม?

บอกกับฉัน เถิดนะ
แล้วจะรีบไปให้พ้นตา
ว่า.. ในความเป็นจริงของใจ
สิ่งที่เราเคยมีให้กัน
ก่อนนั้น..
เราเคยรักกันใช่ไหม?

วอนเธอตอบ กันสักครั้ง
สิ่งที่ฉันยังคงไม่มั่นใจ
ว่า.. ในความเป็นจริงของใจ
สิ่งที่เราเคยมีให้กัน
ก่อนนั้น..
เธอเคยรักกันบ้างไหม?
เธอ...

จากเพื่อนคนหนึ่ง..

2007-10-20T23:49:00.000-07:00

ทุกคนต่างคิด เเละ คาดหวัง ว่า.....พรุ่งนี้ จะดีกว่าวันนี้
เเต่ทุกคน ก้อมีกรรม เป็นของส่วนตัว

ใครเเย่ง เยื่อน เคลื่อนย้าย มิได้

กรรมที่ ทำ..ในกรรมดี เเละเลว

เมื่อนาทีที่มี อยู่ในโอกาสที่เราจะเลือก ...

จงเลือกอย่างมีสติ

เพราะ.... มรดก เเห่งนาทีต่อไป

คือ.... กรรมเเห่งปัจจุบัน

เเม้....มีทาง เลือกเลื่อน เคลื่อนใด ...

ขอให้ท่าน... ...จงจัดสรรค์ด้วยสติเเละเหตุผล

ถึงจะมีเหตุเเห่งบุญเเละกรรมเก่าเอื้อ เชื่อมโยง นำ เรา ให้ได้เกาะเกี่ยว ผูกพัน

เเม้จะมีอุบายใดๆ ...

เชื่อมั้ย? พระเจ้า มักหยอดหลุมพราง เเละกับดักเสมอ

การทดลอง การประเมินนั้น เราเจอกันทุกวัน

ตอบผิดมั่งถูกมั่ง มีสติ เข้าใจมั่ง ไม่ทันมั่ง ก้อ ...ดำเนินกันไป

ขอให้มีจิตใจ เอื้อ และซื่อตรง

ยอมให้เขาทำร้าย ดีกว่าทำร้ายเขา

พรุ่งนี้...มะรืนนี้ ไม่รู้ไม่เห็น

ดี-เลว อาจไม่ปรากฏ

เเต่ตัวเราเอง ... รู้เเน่

พระเจ้าเเละสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะมองเราอยู่เสมอ

ทุกสิ่งนั้น ยืนอยู่.....

..โดย พื้นฐานเเห่งกรรม

*** ทุกสิ่ง เกิดขึ้น ดำรงค์อยู่ เเละ สูญสลายไป เสมอ ***

ขอจงมีความสุข ในเส้นทางที่เราได้เลือก

ทุกสิ่งจะผ่านพ้นไป ...เสมอ

เวลาที่ดี ...จะผ่านไปเร็ว เเละความเจ็บปวดมักจะเชื่องช้าอย่างน่าใจหาย

ผมมีคำอยู่คำนึง ......ชอบพูดกะลูกศิษย์ เเละพวกๆกันว่า

*** จงเรียนรู้.... เข้าใจ ...เเละ ยอมรับ ในสิ่งที่จะได้เผชิญ ***

อย่าเพิ่งรำคาญละกัน คุณ จรินพร

ชีวิตดำเนินต่อไป

ว่างๆคุยกันนะท่าน

พลังจงอยู่คู่ท่าน แข็งเเรง

หัทยา สงวนสิน

Jazz After Hours

2007-10-20T08:15:00.000-07:00

“แจ๊ส” เป็นแนวดนตรีที่ยากจะจำกัดความ และความหมายของมันในความเข้าใจของนักฟังเพลงในบ้านเรานั้น ยังแตกต่างและห่างไกลกับความเป็นแจ๊สที่แท้จริงนัก ส่วนหนึ่งอาจมาจากความไม่พร้อมในหลายๆประการ ทั้งในแง่การยอมรับของตลาดและบุคลากร ซึ่งต้องยอมรับว่า แม้เราจะมีนักร้องคุณภาพมากมาย แต่นักร้องไทยที่สามารถร้องแจ๊ส ในแบบที่เป็นแจ๊สจริงๆนั้น หาได้ยากไม่แพ้การหานักการเมืองดีๆสักคน

Jazz After Hours เป็นอัลบั้มในแนว Soft Jazz อันดับที่ 3 ของค่าย Until Jazz ที่มีความเป็นแจ๊สเข้มแข็ง แต่ฟังสบาย ไม่ถึงขึ้นต้องปีนบันไดตัวโน๊ตขึ้นไปปรึกษากับ Miles บนสวรรค์ก่อนเริ่มเปิดแผ่น เนื่องด้วยมันเป็นผลงานที่เกิดจากความทุ่มเทอันเกินร้อยของ 3 โปรดิวเซอร์แห่งค่าย Until Jazz ที่ต้องการเห็นเพลงไทยในสไตล์ที่เป็นแจ๊สจริงๆเกิดขึ้นในบ้านเราสักครั้ง และมันจะต้องเป็นเพลงแจ๊สในแนวที่คนไทยสามารถเข้าใจและดื่มด่ำไปกับมันได้ และพวกเขาก็ทำได้สำเร็จเกินคาด...

เริ่มจากความบังเอิญบวกโชคดีที่สามารถรวบรวมนักร้องนักดนตรีในจินตนาการมาร่วมทำงานด้วยได้เกือบทั้งหมด ทำให้อัลบั้มนี้กลายเป็นอัลบั้มที่รวบรวมเอานักดนตรีอาชีพและ “ตัวจริง” ในวงการเอาไว้มากมายขนาดที่แค่เอาชื่อศิลปินมาเรียงกันก็ทำให้หัวใจของเราเต้นแรง.. อยากเปิด อยากแกะ อยากฟัง เสียเดี๋ยวนี้แล้ว ยิ่งพอมาผนวกกับความเป็นแจ๊ส ที่ประกาศไว้หราบนหน้าปก ก็ยิ่งทำให้พิศวง สงสัย พี่ฟอร์ดของเรานี่นะ ร้องแจ๊ส? แล้วคุณก็จะยิ่งประหลาดใจ เมื่อได้ฟังเสียงผิวปากในลีลาที่สุดแสนจะพลิ้วไหวของพี่สุเมธอีกครั้ง หลังจากที่ฝากสำเนียงหลอกให้คุณหลงรักไว้ในเพลง “คนพิเศษ” แล้วก็ไม่เคยมาผิวให้ฟังให้คุณได้หวิวไหวอีกเลย..

แต่มันยังไม่หมดเท่านั้น.. เพราะคุณจะต้องหลงไหลและเพลิดเพลินไปกับลูกเล่นและลีลาของศิลปินที่เปี่ยมไปด้วยความสามารถอีกมากมาย ที่ Until Jazz ขนขบวนมาร้องและเล่นกันแบบคัดสรรให้เหมาะกับอารมณ์ของแต่ละเพลงจริงๆเท่านั้น ตั้งแต่ โก้ แซ็กแมน, แม็ค ภาณุพงศ์ ทินมณี, โอ๋ ลำดวน, อัจจิมา ฑีฆวาทิน, บอม คเณศ พักตระเกษตริน, ปาล์ม พิมเพชร กุญชร ณ อยุธยา, ป่อง เทิดศักดิ์, ตั๊ก สัญลักษณ์ โฆษะจันทร์, ธิติ พฤกษ์ชะอุ่ม อดีตนักร้องนำวงเลบง, บี๋ คณาคำ, ผึ้ง อาร์มแชร์, เอ สันติ สุวรรณวลัยกร, คาโยะ ญาดา ฉัตรมงคลพร, วิรสิทธิ์ ศิริตัน, อู๋ Porkkeeper, บรรณ สุวรรณ โยธิน, ไปจนถึง เจี๊ยบ วลัย พิพัฒนเจริญกิจ

พอเห็นภาพขึ้นมาลางๆแล้วใช่ไหม? ใช่.. นั่นแหละ มันเป็นอัลบั้มในแบบที่แค่เห็นเครดิตนักร้องและนักดนตรีก็อาจทำให้คุณถึงกับอึ้งไปพักใหญ่ ว่านี่มันงานอะไร? กล้าอาจหาญรวมนักดนตรีขวัญใจเรามาได้มากมายขนาดนี้ แต่แล้วคุณก็ต้องกรี๊ดสลบอีกที ตอนที่ได้ยินท่อนอินโทรของเพลง “ใยแมงมุม” ของพี่ประภาส ชลศรานนท์ ดังแว่วมาสู่โสตสัมผัสของคุณ ในท่วงทำนองที่ถูกนำมาถ่ายทอดใหม่แต่ตีความหมายออกมาได้รื่นรมย์ไม่แพ้กัน... เพียงเท่านั้นก็คงเพียงพอแล้วที่จะทำให้เรามั่นใจว่า Jazz After Hours เป็นผลงานที่คุณและใครอีกหลายคนกำลังรอคอย และ แน่นอน คุณไม่ได้กำลังฝันไป อัลบั้มดีๆแบบนี้ได้เกิดขึ้นแล้ว..

พบกับผลงานเพลงแจ๊สคุณภาพที่จะทำให้คุณเข้าใจความหมายของคำว่า “แจ๊ส” ได้มากกว่าเดิม ได้ในวันที่ xxx พฤษจิกายน 2550 นี้

ภาวนา

2007-10-08T11:08:00.000-07:00

ชีวิต..บางครั้งก็โหดร้าย ราวกับพระเจ้าทรงเอ็นดูเรามากเป็นพิเศษ จึงเพียรส่งบททดสอบมาให้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ฉันหวาดกลัว ซุกตัวหลบลี้อยู่ในโลกแห่งความฝัน แต่ความจริงก็หวดรัดปลุกให้ตื่นมาทั้งน้ำตารื้น หลายครั้งที่อยากร้องไห้ให้มากกว่านี้ หัวเราะให้มากกว่านี้ แต่บทเรียนที่ผ่านหล่อหลอมหัวใจให้ด้านชา สุขก็ยังมีลมหายใจ ทุกข์ก็ยังมีลมหายใจ

ในเวลาที่อ่อนล้า.. หลายครั้งหยุดคิด ไถ่ถาม “ฉันควรดำเนินชีวิตไปอย่างไร?” ไม่อาจหาคำตอบ จึงยังผ่านคืนวันไปอย่างไร้จุดหมาย ด้วยหัวใจที่ไร้เรี่ยวแรง ในช่วงเวลาเหล่านั้น ฉันหวังเพียงได้เห็นแสงตะวันอันอบอุ่น ฉันเพียรภาวนาต่อดินฟ้า ขอให้ฉันเข้มแข็งพอที่จะยืนหยัดต่อไป ขอให้หัวใจที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาไม่แหลกสลายไปกับวันคืนอันแสนหนักหน่วงนี้ไปเสียก่อน..

และนับว่าโลกนี้ยังมีความปราณีอยู่บ้าง จึงเปิดโอกาสให้ฉันได้พักลงในวันนี้ที่ฝนซา ฟ้าเริ่มมีแสงรำไร ฉันได้มีสันติสุขในหัวใจกับเขาบ้างเสียที ฉันไม่หวังอะไรมากไปกว่านี้ ขอแค่เพียงได้รักษาความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้ให้เป็นแบบนี้ต่อไปได้นานที่สุด เท่าที่จะเป็นไปได้ ขอให้ฉันได้มองและยอมรับความจริงอย่างที่มันเป็นโดยไม่โกหกตัวเอง ขอให้ตัวเองไม่หลงไปกับความมายาของชีวิต ฉันขอเท่านี้ได้ไหม วอน.. ฟ้า

Jazz After Hours

2007-09-24T07:48:00.000-07:00

Story by Anant Leaupradit

Translated by Alice in Wonderland

When I first saw this album, its name recalled me of “Jam Sessions After Hours” which is a small phenomenon that has a significant role in the history of Bebop in early 1940s. The feel of this album is liken the time when those great artists gather together after work to play the real music the way they would like it to be... And, this is how Bebop had brought Jazz to the new paradigm and became the foundation of today’s Modern Jazz.

Jazz After Hours originated from the very same reason, when Narinpan Pantarawong (Joe) had spent his after hour escaping from his daily routine into the realm of his beautiful imagination. From a casual start, he became a guitarist, song writer, composer, and producer of this album. Then Thawichaya Tungsaharungsee (Pok) joined in and took care of the lyrics, while Romwong Srijaiyant (Pik) helped co-producing this album.

This dream team is no amateurs; the team had previously launched “Event of Love” and “Event of Love II” in 2005 and 2006 respectively. Hence, it is not a surprise that “Jazz After Hour” is such a gather of professional artists that its credit tells us not only “who’s who in this album” but also the size of their heart! And it all came true with Chatchawal Suradej (O)’s exertion.

The highlight of this album is the way each singer interprets his/her song. Starts from “Ton Rak” (The tree of Love) that Sumet Ong-Ard has thrown his heart into Latin beat and scats along the piano line the way he rarely done anywhere else. Then, “Rok Kon Kee Ngao” (The Lonely Syndrome) will surprise you with the familiar voice of Ford Sobchai singing in semi-cabaret style!

O Lamduan goes Bossa Nova in “Kae Kod” (Just Hugging), while Bomb Kaneth will tickle your heart sarcastically with his playful voice in the song - “Yoo-Yang Poa-Peaung” (Sustainable Living) that goes along so well with the flowing tune of Mr. Saxman.

Joe’s guitar line in “Ham-Jai” (Trying to Controlling My Heart) shows his genuine signature, and the voice of Palm Pinpetch Koonchorn Na Ayuthaya help complementing the song joyously. The charm of the ballad - “Krung-Nung” (Once Upon A Time) lies on the space that allows the sounds of different tunes; Sanyalak Kosachan’s mellow voice, Koh ’s Saxophone, and Kong Napat’s Cymbal and Snare Drum to meet harmonically under the harmonization of Pong Teadsak’s Double Bass.

“Chan-Eang” (It’s Me) is another chance for us to hear the voice of Tithi Preugchaoom; Labeng’s singer. “Yai-Mangmoom” (Cobweb) is a remake of our all-time favorite song by Prapas Chonsaranon. This new version is sang by Kanakam Apiradee (Bee) together with Pueng Armchair’s flawless guitar solo.

“Jai-Ter Meaun-Lom” (Your Heart is Like A Wind) is a perfect combination of two trumpet tone color by Rustma Galillin and Asanti Suwannavalaikorn. Then the album is heated up with 300 bpm tempo of “Mai Mee A-Rai Tee Chan Tong Kan” (There’s Nothing Else I Want) by Kayo Yada and Koh Saxman.

“Prung-Nee Tad Phom Free” (Free Haircut Tomorrow) sounds like a blunt joke but listen carefully and you will realize that it is more than merely just that. The last two songs, Hi-so” (High Society) and “Dee Tae Pood” (The Braggart) are again sarcastically tell us how our today’s society has become in a humorous tone.

71 minutes of this album is not simply a piece of work that these artists had produced to fulfill their souls, it is also a realm where we; music lovers, could retrace to our own space. To me, Jazz After Hour is a place where the two groups of people meet secretly...

a bientot

2007-09-10T10:10:00.000-07:00

หลายวันที่ผ่านมานี้.. เธอทำทีเหมือนกับจะหลบหน้าฉันอย่างนั้น แต่ก็เอาเถอะนะ ฉันเข้าใจ ในเมื่อเราไม่ได้มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องเจอกันต่อไป การไม่เจอกัน.. มันคงดีกว่า เผื่อว่ามันจะช่วยให้ฉันไม่ต้องอาลัย แล้วมีชีวิตต่อไปได้โดยไม่ต้องคิดถึงเธอ

มานั่งอ่าน msn เก่าๆ เราเคยคุยอะไรกันโง่ๆมากมาย แบบนี้เอง.. ที่เรียกว่า ความรักทำให้คนตาบอด ขอโทษที่แอบเซพ msn เก็บไว้ ฉันคิดว่ามันจะซึ้งจนต้องเปิดมาอ่านซ้ำๆเหมือนสาวแก่ที่เปิดอ่านจดหมายรักเก่าๆจนเปื่อยยุ่ย ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า msn ไม่ใช่จดหมาย และคนรักกันใหม่ๆก็คุยอะไรกันได้” ไร้สารฯ” เหลือเกิน

เธออาจจะงงว่าฉันมานั่งพร่ำอะไร เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว ฉายหนังซ้ำพร่ำพรรณนาน่าเบื่อ แต่ฉันพร่ำเพราะไม่เข้าใจ หรืออาจเพราะเข้าใจผิดไปว่า มิตรภาพระหว่างเรามันมีความเป็นเพื่อนซุกซ่อนอยู่ แต่จากน้ำเสียงที่เย็นชาและการกระทำหลายๆอย่างของเธอ ฉันว่าเธอคงไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันแล้ว...

ฉันจึงเศร้าและเหงามาก 2 เดือนก่อนฉันเสียเธอที่รักฉัน และในตอนนี้ฉันเสียเพื่อนที่ฉันรัก มิตรภาพของเราช่างเปราะบาง ฉันผิดหวังเพราะแอบหวังว่ามันจะเหนียวแน่นหนึบหนับ ฉันชอบคนอย่างเธอ แล้วก็แอบคิดเอาเองว่าเธอเองก็ชอบคนอย่างฉันเหมือนกัน ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ ขอโทษทีนะที่เอาแต่ใจ ชอบทำเหมือนว่าใครต่อใครเขาจะคิดเหมือนตัวเอง ตอนนี้ฉันรู้ตัวแล้วล่ะว่าเป็นคนเอาแต่ใจ เป็นน้องหญิง เป็นแบบที่พี่วิภว์เค้าว่าน่ะแหละ แต่เค้าก็รักฉันนะ ฉันก็เลยนิสัยเสียแก้ไม่หาย ชาตินี้คงมีได้แต่พี่ชายน่ะแหละที่จะยอมฉันได้ขนาดนั้น

มันคงยากที่เราจะคุยเล่นกันได้แล้ว เธอทำน้ำเสียงรำคาญเหลือเกิน และฉันก็ไม่ชอบสร้างความรำคาญให้ใคร เธอคงไม่รู้ว่าทุกวันนี้ แต่ละทีที่จะโทรหาเธอ ฉันต้องรวบรวมกำลังใจ รวบรวมความเข้มแข็งเท่าไหร่ ถึงจะกล้ายกหูแล้วโทรไป เธอคงเห็นฉันเป็นคนลืมใครได้ง่ายๆ อันที่จริงฉันก็แค่ปากแข็ง ทำเป็นมีศักดิ์ศรี ก็แค่อยากให้ใครรู้ว่าฉันก็มีหนาม แม้มันจะเป็นแค่หนามเปียกๆที่ชุ่มไปด้วยน้ำตา แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกมีค่าขึ้นมามากมาย บางทีฉันคงอ่อนแอเกินกว่าที่จะรักหรือถูกรัก

วิสวัส โปษยะจินดา เคยเขียนถึงปารีสไว้ว่า “นี่คือที่ที่คนทั้งโลกห้าแสนล้านคนมาพบกัน หลงใหลรักชอบกันแทบเป็นแทบตาย ได้กันเสียกันแล้วพลัดพรากจากกันไปแสนไกล นานแสนนาน แล้วจึงกลับมาพบกันใหม่ เพื่อที่จะได้รู้สึกอย่างไรเล่าว่า เราไม่รู้จักกันอีกต่อไป” ฉันว่ามันจริงยิ่งกว่าจริง ไม่ว่าจะปารีสหรือที่ไหนๆ ความรักเป็นอย่างนี้ เมื่อถึงวันที่ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกต่อกันอย่างไร ต่อไม่ได้ไปไม่ถูก มิตรภาพก็ถูกทำลายลงไปในช่วงเวลาอย่างนั้น...

ฉันคงเขียนถึงเธอครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย เป็นความในใจทั้งหมดที่ยังคั่งค้างอยู่ ไม่รู้ว่าเธอจะได้อ่านมันหรือเปล่า ได้แต่หวังว่าฉันคงโชคดี รู้เถอะนะว่าฉันรวบรวมความจริงใจทั้งหมดออกมาเขียน และนี่คือทั้งหมดแล้ว รัก ชอบ โกรธ ชัง ความหลัง ความฝัน ความหมาย.. ผ่านวันนี้ไปขอให้เธอวางใจ จะไม่ฟื้นฝอยหาตะเข็บอะไรอีก หวังเพียงแต่ให้เธอมีความสุข มีวันเวลาที่ดีต่อไป ฝากความในใจไว้เพียงเท่านี้ จนกว่าจะถึงวันที่เราจะกลับมาพบกันใหม่.. a bientot!

เวลา ชีวิต และจิตใจ

2007-08-27T08:53:00.000-07:00

ความรักเป็นเรื่องซับซ้อน และจิตใจคนก็และจิตใจคนก็ยิ่งซับซ้อนกว่า.. วันเวลาที่ดำเนินไปอย่างไม่เคยจะหยุดนิ่ง ได้นำพาสิ่งต่างๆมากมายเข้ามาในชีวิต สุข ทุกข์ เหงา เศร้า ผิดหวัง สมหวัง ผ่านมาราวกับสายลมที่พัดเข้ามาตลอดเวลาที่เราเดินไป แต่ทุกขณะทุกย่างก้าวก็ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นความหลัง ที่ทั้งฝังใจและบางครั้งก็หายไปพร้อมกับสายลมจางๆของปัจจุบันขณะ

ทุกย่างก้าวที่ผ่านมา.. นอกจากประสบการณ์และความทรงจำแล้ว มิตรภาพก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ฉันนิยมเก็บเกี่ยว และหวังใจว่า ผู้คนดีๆที่ผ่านเข้ามาในรายทางจะสามารถก้าวเดินเคียงข้างกันไป ไม่หลงหายหรือแยกร้างกันไปที่ไหนเสียก่อน แต่ในความจริงคงไม่อาจเป็นอย่างนั้น แต่ละคนย่อมมีเส้นทางของตัวเอง หากความผูกพันที่มีต่อกันมั่นคงพอ ก็อาจยังคงแวะเวียนมาพบเจอและทักทายกันได้บ้าง ในขณะที่บางคนอาจวุ่นวายกับเส้นทางสายใหม่จนไม่มีเวลาที่จะสานสัมพันธ์อันใดกันอีกต่อไป

ฉันมักรู้สึกผูกพันกับผู้คนที่ฉันรู้สึกดีๆมากจนเกินเหตุ บางครั้งก็คาดหวังไปเองว่า การที่เรามีความรู้สึกดีๆให้ใคร จะทำให้เราได้รับความรู้สึกดีๆที่เสมอกันเป็นสิ่งตอบแทน กระทั่งได้ผ่านอะไรๆมามากมายจึงได้พบว่า กลไกของสังคมเรานั้นสลับซับซ้อนยิ่งนัก หลายสิ่งหลายอย่างก็เกินความคาดเดา โลกเรามีปัจจัยมากมายที่เราไม่อาจควบคุม การคาดหวัง ยึดติด ดิ้นรน จึงเป็นการฝืนต่อธรรมชาติอย่างเหลือเกิน สิ่งเดียวที่เป็นของเราอย่างถ่องแท้และอาจควบคุมได้ ก็คือจิตใจอันแสนสับสนของเรานั่นเอง เราเป็นได้แค่เพียงผู้เลือกเท่านั้น เลือกที่จะสุข ที่จะทุกข์ ที่จะรัก หรือโกรธ อ่อนแอหรือเข้มแข็ง เมตตาหรือพยาบาท เราทำได้เพียงเท่านี้จริงๆ เหมือนกับที่เราไม่อาจห้ามฟ้าห้ามฝน แต่อาจทำได้เพียงเลือกที่จะชื่นชมความงดงามของธรรมชาติ ขอบคุณกลไกที่ทำให้ชีวิตดำรงไปได้อย่างมีสมดุล หรือจะก่นด่าคนข้างบนที่ทำให้เราต้องเปียกปอน มันก็เป็นเรื่องของเราคนเดียวเลยจริงๆ

ในเวลาที่อ่อนแอ หลายครั้งฉันไม่อาจควบคุมจิตใจตน ได้แต่ปล่อยให้ความทุกข์มาครอบงำจนลืมหันมองไปรอบๆตัวว่ายังมีอะไรๆที่สวยงามอีกมากมาย ยังมีคนที่ห่วงใย ใส่ใจ และไม่อยากให้เราเป็นทุกข์ ยังมีคนที่พร้อมจะทำอะไรๆหลายๆอย่างเพียงเพื่อให้เรามีความสุข เพียงแต่เราไม่เคยจะหันมอง เพียงเพราะเราไม่ยอมเปิดโอกาสให้ความห่วงใยนั้นผ่านเข้ามาในหัวใจ เราเลือกที่จะปวดร้าวแล้วปล่อยให้ความปรารถนาที่ไม่อาจเป็นจริงมาพันธนาการจิตใจ ปล่อยให้คนที่ไม่หวังดีมาทำร้าย สุดท้าย...ก็เจ็บจนเข้าใจ.. จนยอมปลดปล่อยตัวเองและทุกอย่างไปในที่สุด

ในช่วงเวลาและขณะอย่างนั้น.. มันช่างว่างเปล่าจนใจหาย ด้วยยังไม่คุ้นเคยกับการไม่มีอะไร.. ฉันรู้สึกใจหาย หัวสมองว่างเปล่า ความคิดเบาโหวง ความรู้สึกของคนเราตอนถูกกดปุ่มรีเซ็ทคงเป็นอย่างนี้ แต่ก็ไม่เป็นไร ค่อยๆมาเริ่มใหม่ก็ได้ ฉันปลอบใจตัวเองไว้อย่างนั้น แล้วค่อยๆย่างเท้าออกไปอย่างลังเล ค่อยๆสัมผัสเส้นทางสายใหม่ที่ตัวเองเลือกเดินไปอย่างช้าๆ ใจหนึ่งก็ประหวั่นไปว่าสายลมแห่งโชคชะตาที่ยังคงพัดมาเรื่อยรื่น จากนี้ไปจะเป็นอย่างไร? สายลมจะอ่อนหวานหรือโหดร้าย? ผู้คนใหม่ๆบนถนนสายนั้นจะเป็นอย่างไร? ฉันฝันถึงมิตรภาพบนรายทาง ภาวนาให้ตัวเองเข้มแข็ง มีสติ ไม่หวั่นไหว ให้ได้พบเจอสิ่งที่ดีมากกว่าร้าย.. แล้วในชั่วพริบตาทุกย่างก็จะผ่านไป อีกครั้ง..

“If you can’t change the world, change your world”

เรื่องเก่าๆ..กับตัวเราคนเดิม

2007-08-23T10:06:00.000-07:00

กลับมานั่งอ่านสมุดบันทึกเก่าๆ แล้วก็พบว่าเราไม่เคยโตขึ้นเลย...

15/02/37
ใกล้สอบ.. เคว้งคว้างไปหมด วันเวลาที่เคยสนุกหายไปไหน ถามตัวเอง "เป็นอะไร?" รู้ดี แต่อดไม่ได้ กลั้นไม่อยู่ ขยัย ขยัน บอกตัวเองอย่างนี้ทุกวัน อยากวาดรูป วาดให้หายบ้าไปเลย วาดให้กับ..อารมณ์ ให้มันเผาไหม้.. รูปของความสุขผ่านไปแล้ว อยากวาดรูปของความเศร้า วาดให้กับตัวเอง กับความโง่เง่าที่เคยเป็น ให้มันดับไปกับรูปพวกนั้น -ถามตัวเองใ เป็นอะไรไป? คำตอบรู้อยู่แก่ใจดี.. -
(เพิ่งรู้ตัวว่ามีนิสัยชอบระบายกับภาพวาดมานานขนาดนี้..)

18 ก.ค. 37
ฝนตกลงมาอีกแล้ว..
ป่านนี้.. เธอคงหลบฝนอยู่ที่ไหนสักแห่ง
วอนฝนนะ
อย่าตกลงมาแรงแรง
อย่าแกล้งให้เธอต้องเปียกปอนเลย
- เป็นห่วงจัง -
(ไอ้นิสัยชอบห่วงคนที่ไม่ควรห่วงนี่ก็ยังแก้ไม่หาย)

19 ก.พ. 37
แท้จริงนั้น..
โลกไม่ได้เป็นอย่างที่เรารู้สึก
มันยังหมุนไปตามแกนของมัน
ความโศรกเศร้าของเรา
เกิดขึ้น เป็นจริง และมีอยู่
แค่ในห้องหัวใจเล็กๆของเราเท่านั้นเอง
(ไอ้เรื่องแบบนี้ก็รู้มาตั้งนานแล้ว แต่ก็ลืมทุกที เป็นคนขี้ลืมอย่างร้ายกาจ)

29 ส.ค. 37
ในวันที่ไม่สบาย.. เหนื่อยหน่าย ไม่อยากจะยิ้มเลย อยากนั่งฟังเพลงกับสายฝนอย่างนี้ไปจนดึกดื่น ในวันฝนตกกับอากาศเหงาๆแบบนี้ อยากนั่งดมกลิ่นไอดินเคล้าเสียงเพลงไปนานๆ
ขอนะ! ฝนช่วยตกนานๆได้ไหม อยากได้ยินเสียงฮึมฮัมเบาๆของเธอ ให้ได้รู้ว่าอย่างน้อย ในเวลาที่เหนื่อยล้า ก็ยังมีสายฝนคอยเป็นเพื่อน..
- ฝนเอย วอนเธอช่วยปลอบใจฉันที –
(อาการติสท์แตกในวันฝนตกนี่ เป็นกิจกรรมที่โปรดปรานมาก ไม่รู้ทำไม)

12 มิ.ย. 37
คิดถึงเนาว์มาก คิดถึงต้มส้มปลากระบอกที่ร้านชาวเลสะพานปลา แล้วก็แสงทิพย์ที่เคยผลัดกันเลี้ยง.. รักมัน!

กลอนบ่นคนนอนดึก

2007-08-01T16:02:00.000-07:00

ฉันมักบอกตัวเองว่า
“พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว”
ในเวลาที่ต้องอดทน
รอเวลาให้ฟ้าสางอย่างตั้งใจ

แต่คราวนี้
ดูราวค่ำคืน
ยาวนานชั่วกัปชัวกันย์
ฉันว่ามันยาวนานเกินไป

หลายสิ่งหลายอย่าง
ฉันยอมรับมันได้ง่ายๆ
แต่บางสิ่งบางอย่าง
มันก็ยากที่จะทำใจ

รู้ทั้งรู้..
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้
ไม่มีอะไรกะเกณฑ์ได้ดังใจ
แต่ก็เผลอไปคาดหวังทุกที

ความหวังนี่ก็แปลก
มีแล้วก็ทุกข์ใจ
แต่เราก็อยู่ไม่ได้
ถ้าไม่มีมัน..

หวังให้ตัวเองก็ยังพอว่า
แต่อย่าไปหวังเผื่อคนอื่น
เพราะนอกจากจะทำให้เราทุกข์แล้ว
มันยังทำให้เขารำคาญ

คิดๆแล้วก็ชักขี้เกียจ
แอบงีบเอาแรงหน่อยน่าจะดี
เพราะไม่ว่าจะอดทนรออย่างตั้งใจ
หรือหลับใหลไปชั่วคืน

ถึงอย่างไร
เวลาเช้าก็ต้องมาถึงอยู่ดี
ไม่รู้จะมานั่งบ่นทำไมอยู่คืนนี้
บ่นไปก็คงไม่มีใครมาใยดี

เรานะเรา..คิดได้ซะที
รีบไปนอนดีกว่าคืนนี้
เดี๋ยวฟ้าสว่างอีกที
จะได้มีแรง..

สุขสันต์ วันเกิด

2007-07-22T10:27:00.000-07:00

คนดี.. วันนี้วันเกิดเธอ ฉันมีความปรารถนามากมายมาบอกกล่าว อยากให้เธอมีความสุขเสียที ผ่านช่วงเวลาที่อะไรๆก็ไม่เป็นไปดังปรารถนาอย่างนี้ไปได้โดยเร็ววัน ขอให้เธอรู้จักตัวเองให้มากกว่านี้ ให้เธอได้หันไปมองความหลังและยิ้มให้กับมันได้อย่างเข้าใจ ให้เธอได้ทำในสิ่งที่เธอรักและมีความสุขไปกับมัน และขอให้เธอได้พบกับคนที่จะมาถมช่องว่างในใจเธอให้เต็มได้เสียที.. หวังว่าคงไม่มากมายเกินไปนะ เธอทำได้อยู่แล้ว ฉันเชื่ออย่างนั้น ส่วนฉัน.. จะขอเป็นกำลังใจให้อยู่ตรงนี้ ในที่ห่างๆที่เราพอจะทอดสายตาหากันได้เป็นครั้งคราว ขอให้เชื่อในความจริงใจของฉัน ว่าจะไม่จากเธอไปไหน จะอยู่ จะช่วย จะเป็นกำลังใจให้ หากวันไหนเธอเศร้าหรือเหงาใจ จะมีอกนุ่มๆให้ยืมพักผ่อนเสมอ ผ่านมันไปให้ได้นะคนดี ฉันคนนี้ก็จะพยายามเหมือนกัน...

- ยังเป็นกำลังใจให้เสมอ -

ฝันในคืนฤดูฝน

2007-07-18T21:55:00.000-07:00

ฉันฝัน.. มันเป็นฝันอันเหมือนจริงที่ยังอ้อยอิ่งอยู่ในความทรงจำแม้ยามตื่น ในฝันนั้น.. ฉันเอื้อมมือไข่วคว้าผีเสื้อปีกสวยเอาไว้ มันงดงามจับใจ ปีกของมันบางเบาราวกับความสุข สีสรรของมันสวยงามกว่าท้องฟ้าในฤดูร้อน ฉันประคองมันไว้ด้วยความทนุถนอม เฝ้ามอง ชื่นชมอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน.. ปรารถนาจะเก็บมันไว้ตลอดไป

แต่แล้ว..เจ้าผีเสื้อกลับเริ่มเฉา ปีกของมันหลุบลู่โรยแรง ในอุ้งมือของฉัน.. เจ้าหนอนหน้อยไม่อาจโบยบินและไม่อาจสวยงาม.. ฉันหวาดกลัว ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ฉันกำลังจะสูญเสียผีเสื้อของฉันไป แม้ปรารถนาจะครอบครองมากเพียงใด ก็ไม่อาจเหนี่ยวรั้งเอาไว้ได้..

ฉันจึงค่อยๆปล่อยมันไปด้วยสองมืออันสั่นเทา เฝ้ามองสายลมพัดปีกของมันให้ตั้งตรงอีกครั้ง แล้ววาดปีกโบยบินไปอย่างงดงามเหมือนที่เคยเป็น

ฉันเงยหน้า แหงนมองท้องฟ้าที่ว่างเปล่าเป็นครั้งสุดท้าย แม้ต้องยิ้มทั้งๆที่น้ำตารื้น ก็คุ้มค่าแล้วกับการได้เห็นผีเสื้อกลับคืนมาอีกครั้ง ความงดงามที่สุดได้จากไปแล้ว แต่ช่วงเวลายังหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น

ในความฝัน.. มีสิ่งนั้นอยู่จริง

What had I done to deserve this?

2007-07-13T12:14:00.000-07:00

You were ill, very ill..
So I had drive all a long while
Wishing that you’d feel better if I see you for a while
And with that few phone rings..
All I had done become meaningless
The only thing that could imprint in your heart..
Is how careless am I
Days I have show you how much I care
Couldn’t weight minutes I had done that day
......
This is why I deserve all the blame
The damages happened cannot be claimed!
The damages happened cannot be claimed!
The damages happened cannot be claimed!

Live & Learn

2007-07-04T11:08:00.000-07:00

What you think of as your faults actually make you stronger; what you consider a character weakness lends you a unique perspective. When you learn from them, your 'flaws' help you to grow.

อีกครั้ง (Starting all over again)

2007-06-22T08:19:00.000-07:00

แล้วการเปลี่ยนแปลงก็เวียนมาถึงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูจะรวดเร็วเกินคาดหมายไปสักหน่อย หยาดเหงื่อแห่งความเพียรพยายามเริ่มต้นใหม่อีกครั้งยังไม่แห้งสนิทดีเลย ผลพวงแห่งความพยายามที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยวก็กำลังผลิก้านกิ่งใบ เอ่ยอำทั้งที่ยังอาลัยผลผลิตที่กำลังเริ่มผลิดอก หวังใจว่าผู้มาใหม่ที่จะมาดูแลจะเข้าใจและทนุถนอมมันให้ทันฤดูเก็บเกี่ยวที่กำลังจะมาถึง

เมื่อถึงเวลาก็ต้องไป..

ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ หลายครั้งพยายามเข้าใจ แต่มันก็ไม่ได้ง่ายดายนัก สิ่งเดียวที่ทำได้ด้วยสติปัญญาที่มีอยู่ก็คือยอมรับมันโดยดุษณี อันที่จริงแล้ว.. หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตก็ดำเนินไปภายใต้กฎเกณฑ์เดียวกัน ถ้าไม่เลือกที่จะต่อสู้ก็ต้องยอมรับ ถ้าเลือกที่จะเดินไปข้างหน้า ก็ต้องยอมรับ หลายครั้ง ฉันพบว่า หลายเรื่องในชีวิตไม่ได้เป็นเรื่องของเหตุผล ความเข้าใจไม่ได้ช่วยอะไร แต่การยอมรับต่างหากที่ทำให้หลายสิ่งหลายอย่างดำเนินต่อไปตามวิถีของมัน

ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน...

ฉันค่อยๆปลดเปลื้องพันธนาการในใจออกไปอย่างช้าๆ.. บอกตัวเองว่าจะต้องไม่มีน้ำตา เพราะนี่ไม่ใช่การลาจากตลอดไป ฉันสูดลมหายใจลึกๆ รวบรวมความกล้า ค่อยก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ ให้ระยะห่างค่อยๆเยียวยาจิตใจตัวเองที่ละน้อย หวังใจว่า.. จะค่อยๆทำใจได้ทีละน้อย แล้วทุกอย่างก็จะกลายเป็นอดีต อีกครั้ง..

ฉันอาจต้องตามหาความภูมิใจไปจนสุดขอบโลก

2007-06-05T07:57:00.000-07:00

ความภูมิใจคืออะไรกันนะ เราอาจมีความสุขได้จากการทำอะไร? ฉันใช้เวลาหลายปีเพื่อตามหาความภูมิใจ ฉันเคยคิดว่าการได้เป็น Brand Manager นั้นเท่ห์มาก การได้ทำงานออฟฟิศดังๆ มีเงินเดือนเยอะๆนั้นเท่ห์มาก เพียงเพื่อจะเรียนรู้ว่า มันไม่ได้มีงานอะไรเท่ห์กว่างานอะไรหรอก งานทุกงานล้วนมีคุณค่าในตัวมันเองเหมือนกันทั้งนั้น...

การได้ทำงานร่วมกับคนเก่งๆ ก็สนุก ได้เรียนรู้เรื่องตื่นเต้นมากมายจากคนที่น่าทึ่งเสียเหลือเกิน.. ซึ่งฉันก็ทดลองดูแล้ว แต่ก็ยังไม่พอใจอยู่ดี เพราะเรื่องที่เรียนรู้ไม่ว่ามันจะน่าตื่นเต้นสักแค่ไหน แต่มันก็ดูเหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากทำไปตลอดชีวิตอยู่ดี ฉันจึงเดินจากมาเพื่อค้นหาบางสิ่งที่อาจเป็นสิ่งที่ฉันต้องการมากกว่านั้นก็ได้ ฉันออกตามหาบางสิ่งที่ฉันเองยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไรกันแน่ ฉันรู้เพียงแต่ว่ามันน่าจะมีอะไรที่เหมาะกับฉันมากๆ ทั้งที่ฉันเองยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไรกันแน่ ฉันรู้เพียงแต่ว่ามันน่าจะมี มันต้องมีสิน่า

ฉันทำงานมาหลากหลาย เจอผู้คนมากมาย เดินทางไปหลายที่ ฉันได้เขียนหนังสือ ได้ออกแบบตกแต่งร้านค้า ได้ซัพพลายสินค้ามากมาย โดยเฉพาะที่บรูไน ตั้งแต่ก้าวออกจากสนามบิน คุณจะได้เข็นรถเข็นที่ฉันเลือกหามากับมือ นั่งรถออกจากสนามบินผ่านเสาไฟฟ้าและสายไฟฟ้าแรงสูงที่ฉัน source ให้กับโครงการทำถนนบางสายที่โน่น เจอตำรวจที่ใส่ยูนิฟอร์มที่ฉันซัพพลายส่งไปตั้งแต่ชุด ซองปืนยันเข็มขัด เข้าไปช๊อปปิ้งในห้างสรรพสินค้าที่หลายๆร้านฉันเป็นคนซัพพลายสินค้าให้ ไปเดินเล่นในบางร้านที่ฉันออกแบบตกแต่ง และจัดวางสินค้าเองกับมือ หรือคุณอาจแวะไปล้างรถ เปลี่ยนยางในร้านที่พนักงานใส่ชุดยูนิฟอร์มที่ฉันจัดทำให้ ได้รับนามบัตรจากร้านค้า หรือธุรกิจที่ฉันเป็นคนออกแบบ ฉันลองไปทำอะไรไว้มากมายที่โน่น

ฉันเป็นนายหน้าดูแลเรื่องซัพพลายรองเท้าให้โรงงานในมาเลเซียสองแห่ง แล้วก็ทำอะไรจุ๊กจิ๊กที่โน่นอีกนิดหน่อย ตามประสาคนอยากรู้อยากลอง ในเมืองไทยฉันแปลงานให้ผู้บริหารของริขมอนเด้ แล้วก็ทำสรุปข่าวภาษาอังกฤษให้ชูโอเซ็นโกะ BMW แล้วก็สถานฑูตแคนนาดา ฉันทำแผนกลยุทธให้ศาลเด็กและเยาวชนจังหวัดสมุทรปราการ แล้วก็ได้รางวัลที่ 2 จากการประกวดผลงานศาลฯทั่วประเทศ ฯลฯ หนังสือ Spa I Do ที่ฉันเขียนได้รับคำชมเชยอย่างมากจาก Director of Phuket Spa Academy ทั้งยังได้รับเลือกให้เป็นหนังสือที่ระดับผู้จัดการของที่นั่นทุกคนต้องอ่าน หนังสือ How to Import from China ก็พิมพ์ซ้ำเป็นครั้งที่ 8 แล้ว แต่ไม่ว่าฉันจะทำอะไร มันก็ไม่ได้มีอะไรที่ฉันรู้สึกว่าฉันจะภูมิใจได้แบบที่ก่อนนอนก็หลับตาพริ้ม แล้วก็บอกตัวเองว่าวันนี้ได้ทำเรื่องที่สุดยอดเลยนะเราได้เสียที

ฉันมักจะตื่นเต้น เวลาที่เพื่อน Art Director ของฉันบอกว่าเขามีแนวคิดใหม่ๆ หรือกำลังจะออกผลิตภัณฑ์เครื่องหอมที่สุดยอด ฉันจินตการถึงสิ่งที่กำลังจะออกมาเป็นรูปเป็นร่าง มีตัวตนจับต้องได้จากมันสมองและความฝันของเขา แล้วก็ตื่นเต้น แล้วก็รู้สึกทึ่งทุกทีว่า เกย์สาวคนนี้ช่างมหัศจรรย์จริงๆ... ฉันภูมิใจที่ได้รู้จักเขา แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก

ฉันมีเพื่อนที่น่าทึ่งอีกหลายคน คนนึงเป็นอาจารย์ที่บอกว่าตัวเองไม่ใช่ศิลปิน แต่เขาก็ทำอะไรสวยๆออกมามากมายเต็มไปหมด คนที่ได้เห็นงานสวยๆที่เขาทำ ต่างก็ตื่นเต้นตูมตามว่ามีอะไรที่เก๋เลิศประเสริฐแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ

ฉันอาจต้องเดินทางตามหาความภูมิใจไปจนสุดขอบโลก บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องง่ายๆ อย่างเช่น การได้ทำอาหารอร่อยๆ จัดห้องนอน หรืออะไรธรรมดาๆแบบนั้นก็ได้ เพียงแต่ฉันยังไม่รู้สึก... (แต่ที่แน่ๆ มันไม่ใช่อะไรที่ต้องยิ่งใหญ่ โด่งดังขนาดได้รับรางวัลโนเบลหรอก) วันนี้ตอนที่ฉันเริ่มฝันว่า สักวันนึงฉันจะได้พบในสิ่งที่ฉันเฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวันว่ามันคืออะไร มันอยู่ที่ไหนกันแน่ ฉันก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกนิดนึง อย่างน้อยฉันก็พยายามมาเกือบสิบปีแล้ว ถึงฉันจะไม่ได้มันมาง่ายๆ เหมือนที่ใครๆเขามีความภูมิใจกัน แต่ถ้าวันนั้นมาถึง มันอาจจะเป็นสุดยอดของสุดยอดเสียยิ่งกว่าสุดยอดก็ได้... (เสียงกระเส่า) แน่นอน สิ่งเดียวที่ฉันทำได้และควรทำคือต้องเชื่อมั่นว่ามันจะเป็นเป็นอย่างนั้น..

หวังว่าซักวันความภูมิใจจะมาถึง..

สะสาง

2007-05-31T06:51:00.000-07:00

14 ก.พ. 42

กลับมาจากอังกฤษคราวนี้ มีวัน Valentine ที่เปี่ยมด้วยความรักให้กับตัวเอง.. ตลอดเวลา 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตก็วุ่นวายอยู่กับการสะสาง.. สะสางบ้านช่อง สะสางชีวิต สังคม มิตรภาพ และแม้แต่กระทั่งหัวใจตัวเอง ฟังดูยิ่งใหญ่เต็มที จนแม้แต่ตัวฉันเองยังนึกไม่ถึงเลย ว่าการกลับมาจะมีภาระที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้รออยู่..

แต่ละวัน ผ่านไปด้วยการเก็บและทิ้ง เลือกที่จะเก็บข้างของบางอย่าง และทิ้งขว้างหรือบริจาคบางอย่างที่ไม่จำเป็นออกไปบ้าง เพื่อที่จะให้บ้านช่องสะอาดและวุ่นวายน้อยลง ในขณะเดียวกัน ช่วงเวลาที่ขาดหายไปของฉันในเมืองไทย ก็เป็นอันให้บางสิ่งบางอย่างผุผังและขาดหายไปตามกาลเวลาด้วยเหมือนกัน เช่นนี้เอง จึงเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเลือกและตัดความสัมพันธ์ที่เลือนร้างไปพร้อมๆกัน ฟังดูแล้วอาจเหลือเชื่อ แต่นี่ก็เป็นความจริงที่คนเพิ่งกลับมาอย่างฉันต้องยอมรับ และวุ่นวายกับการจัดการอยู่เป็นภาระหลักในตอนนี้ เลือกที่จะตัดบางอย่าง วางบางอย่าง และรักษาบางอย่างอย่างเข้าใจ เช่นนี้เองฉันจึงสงบได้ และเข้าใจตัวเองได้อย่างไม่คาดฝัน ชีวิตยังมีบทเรียนอีกมากมายให้ทำความเข้าใจอยู่ทุกวัน คิดได้ดังนี้ ถึงแม้ว่าแต่ละวันจะต้องสาละวนอยู่กับภาระมากมาย แต่ฉันก็ทำมันอย่างสุขใจ และแอบภูมิใจอยู่ลึกๆว่า อย่างน้อยสิ่งแรกที่ได้ทำให้เสร็จสิ้นไปแล้ว ก็คือการจัดระเบียบจิตใจตัวเองเพื่อวางรากฐานในการทำสิ่งอื่นๆต่อไป ในวันนี้.. ฉันจึงมี Valentine ที่แสนหวานให้กับตัวเอง สุขใจจนอดไม่ได้ที่จะเขียนบันทึกช่วงเวลาดีๆอย่างนี้ไว้.. เผื่อว่าวันหนึ่งหากใจต้องอ่อนแอสับสน จะได้กลับมาอ่านทบทวนหวนหาความสงบสุขให้กับจิตใจตัวเองอีกครั้ง...

ถึง.. ยาที่รัก

2007-05-31T06:33:00.000-07:00

ยาที่รัก

กลับมานั่งอ่านบทความเก่าๆที่เขียนถึงเธอ พบว่ามีข้อเขียนที่ยังไม่มีโอกาสให้เธอได้อ่านมากมายเหลือเกิน.. เพราะเราต่างไม่มีเวลาให้กัน อันเป็ข้ออ้างที่ฉันใช้ตอบตัวเองอยู่เสมอมา... ระยะเวลา 1 ปีครึ่งที่ผ่านมา รู้แก่ใจดีว่าเราได้ก้าวเดินไปยังถนนที่ทอดยาวไปต่างทิศกัน หนทางที่แตกต่างและกาลเวลาทำให้เราห่างไกล ขณะนี้ฉันมีเพียงความทรงจำเก่าๆของวันวารที่เราเคยผ่านมาร่วมกัน และฉันได้พบว่า "เธอเป็นผู้หญิงที่ฉันเขียนถึงมากที่สุด" และคงจะเป็นอย่างนั้น ไม่วันนี้หรือวันไหน แม้ว่ากาลเวลาจะทำให้เราต่าง ฉันก็ยังคงจะเขียนถึงเธอ..

รู้สึกดีๆอยู่เสมอ

(เขียนไว้ในวันที่คิดถึงเธอมาก)

17/03/99

คืนนี้

2007-05-29T04:59:00.000-07:00

คืนนี้.. แสงไฟบนถนนดูจะสว่างเจิดจ้าเป็นพิเศษ มิน่า.. ดาวจึงพากันหลบหน้าหายไปหมด เธอละสายตาจากระเบียงแล้วหันมาก้มหน้าก้มตาทำงานแข่งกับเวลาต่อไป เหลืออีก 3 วันจะปิดเล่ม นึกภาพไม่ออกเลยว่าจะทำทันได้ยังไง แถมใจเจ้ากรรมมันยังมามัวฟุ้งซ่าน เกิดจะติสท์แตกขึ้นมาตอนช่วงที่ไม่ค่อยจะต้องการความติสท์เอาทุกที พอรู้สึกตัวก็นึกขึ้นมาได้ว่าใกล้วันไข่ตกแล้วนี่เอง ว่ากันว่าผู้หญิงจะมีปฎิกิริยาตอบสนองกับช่วงเวลาตกไข่กันไปต่างๆ ซึ่งเธอไม่ชอบเลย เพราะมันทำให้สเถียรภาพทางอารมณ์ของเธอต้องสั่นคลอน ประสิทธิภาพการรวมรวบสมาธิถดถอย แล้วยังพาลเห็นอะไรสวยงามไปหมดในช่วงเวลาอย่างนี้ โอ้.. นี่มันกับดักชัดๆ ถ้าเลือกได้ขอเป็นแบบปวดท้องทรมานไปเลยดีกว่า อย่างน้อยทานยาก็ยังหาย ใช้เป็นข้ออ้างเขียนใบลาป่วยก็ยังได้ ดูดีมีอภิสิทธิ์กว่ากันเยอะเลย
“หยุดๆ หยุดเพ้อเจ้อซะที งานรออยู่” เธอท่องคาถาสะกดฝัน แล้วหันมาตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์งานก๊อกแก๊กๆต่อไป เธอมักทำงานเขียนตอนดึกๆแบบนี้จนถึงเช้าเสมอ ด้วยว่าตอนกลางคืนอากาศสบายกำลังดี และความเงียบก็เป็นใจให้สามารถทำอะไรๆได้อย่างต่อเนื่อง ไม่เหมือนตอนกลางวันที่พอทำอะไรไปได้สักพักก็จะต้องมีอะไรเข้ามาขัดจังหวะทุกที แต่แม่เธอกลับไม่เห็นอย่างนั้น และไม่ชอบที่เธอทำอะไรผิดเวลาร่ำเวลา ทั้งยังพร่ำบอกให้เลิกเขียน เพราะเกรงว่าอาชีพนี้จะทำให้สุขภาพเธอทรุดโทรม ซึ่งเธอก็รู้สึกอย่างนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ความรื่นรมย์ในยามค่ำคืนมันมีอิทธิพลต่อเธออย่างประหลาด การได้นั่งทำอะไรในเวลาที่คนทั้งโลกกำลังหลับไหล มันทำให้เธอได้ยินเสียงของความคิดและหัวใจตัวเองชัดเจนเป็นพิเศษ เธอจึงติดอกติดใจแอบนั่งทำอะไรไปเรื่อยเปื่อยแล้วก็มาหลับเอาตอนฟ้าสางอย่างนี้ทุกที หรือแม้แต่เวลาที่ไม่มีงาน เธอก็จะแอบเขียนรูปทั้งคืนจนสว่าง แล้วก็คลานกระโผลกกระเผลกไปนอนอย่างหมดสภาพ จนบางครั้งแอบโมโหตัวเองตอนตื่นมาอีกทีก็เที่ยงว่าเวลาหายไปเกือบครึ่งวัน แล้วก็ต้องมาวิ่งวุ่นทำธุระในช่วงกลางวันที่เหลืออันน้อยนิดด้วยความสับสน
ตีสี่ ห้าสิบนาที เสียงนกที่กำลังเริ่มออกหากินที่ดังอยู่ลิบๆ ทำให้รู้ว่าฟ้าใกล้สว่างแล้ว ค่ำคืนกำลังจะผ่านไปอีกคืนหนึ่ง งานตรงหน้าก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะเบาบางลง แต่ความมุ่งมั่นของเธอกลับเริ่มถดถอย วอกแวกไปนึกถึงหูขาวๆที่เรียวบางข้างนั้น ที่ติดตาและติดอยู่ในความรู้สึกตั้งแต่แรกเห็น “ผู้ชายอะไร หูเนียน” เธอเพียงแต่คิดอย่างนั้นในตอนแรก แต่ไม่รู้อย่างไร ภาพหูข้างนั้นกลับวูบไหวขึ้นมาในความรู้สึกตั้งแต่นั้นมา “แย่ๆ แย่ที่สุด” เธอหงุดหงิดกับความคำนึงที่แปลกประหลาดของตัวเอง “อย่าบอกนะว่าเราแบบหลงไหลหูสวยๆข้างนั้น” มันดูจะเป็นเรื่องที่ไม่เข้าท่าที่สุดตั้งแต่เกิดมา “ไม่ ๆๆๆๆ จริง” เธอย้ำกับตัวเองในใจ ให้เชื่อตามอย่างนั้น แล้วตัดสินใจว่าควรจะไปนอนก่อนที่จะเพ้อเจ้อไปกว่าเดิม
ฟ้าสาง แสงแดดยามเช้าลอดม่านหน้าต่างมารำไร อากาศกำลังสบาย ในความคำนึงก่อนหลับไหล หูเนียนๆข้างนั้นผุดขึ้นมาในความรู้สึก เธอพลิกตัวอีกครั้งก่อนที่จะผลอยหลับไป...

A Book of Life

2007-05-29T02:53:00.000-07:00

Life is a good book. Sometimes there are twists and turns you didn't see coming, but when you think about it, you realize they were pretty much inevitable.

Beleive

2007-05-10T11:42:00.000-07:00

If God brings you to it, he will bring you through it.

Happy moments, praise God.

Difficult moments, seek God.

Quiet moments, worship God.

Painful moments, trust God.

Every moment, thank God.

จดหมาย

2007-04-06T08:43:00.000-07:00

“ฉันฮัมเพลงแทนขณะเวลาต่างๆของอารมณ์ แต่บางอารมณ์ เสียงเพลงหรือคำคราง ก็ไม่อาจเติมที่ว่างของรู้สึกนั้นได้ เป็นหนึ่งในหลายๆๆเหตุ ทำให้ฉันต้องเขียน เพื่อแสดงออก ฉันไม่ได้หาจุดยืนและเน้นความคมชัด เข้มแข็ง หากฉันเขียนเพื่อระบายความรู้สึกซึ่งยากและตกค้าง ฉันเขียนเพื่อสรรเสริญความอ่อนแอที่มีอยู่”

“กลางวันใจร้าย กลางคืนใจดำ การจะลืมใครบางคนนั้นยากยิ่งกว่าการออกแบบบ้านดีๆสักหลัง หายใจได้ลำบากเหลือเกิน ฉันไม่มีสิทธิจะบังคับเธอให้มาเป็นบริวารใต้อาณัติ แต่ฉันมีสิทธิอย่างเด็ดขาดที่จะจงรักต่อเธออย่างดุษณี ฉันก็คือคนธรรมดาของโลก จึงไม่อาจเป็นเจ้าของใจเธอ ไม่ว่าจะวอนขอหรือขาดใจไปต่อหน้า ที่โหดร้ายไปกว่านั้น ฉันยังไม่มีทางเลือกเสียด้วยซ้ำ ว่าจะเป็นอิสระหรือจำยอม ทำไมเจ้าของหัวใจฉันกลับไม่ใช่ฉัน มันเป็นของคนอื่นไปเสียแต่เมื่อไหร่ ฉันอ่อนแอและเป็นทุกข์ คิดถึงทุกลมหายใจ ลมหายใจที่เป็นของคนอื่นไปเสียแล้ว”

“ขอโทษที่ให้ของแปลกๆ ฉันคิดไม่ออกว่า เรามีรอยต่อที่ทับกันเป็นภาพหลังชัดเจนพอเพียงที่จะให้ของอื่นใดอันจะทบทวนความทรงจำที่เกี่ยวข้องกัน ฉันรุ้จักเธอตามกำลังเห็นและรู้สึก รู้จักมากน้อย แต่ประสบการณ์เท่านั้นที่มิได้มีร่วม ขอให้มีร่วมสักมากหน่อย แล้วฉันจะให้อย่างอื่นที่เข้าท่า แต่ตอนนี้ฉันว่าสิ่งนี้ดีที่สุด นับถือในตัวเธอจึงให้เห็นและรับรู้ และแสดงออกถึงตัวเองตามสมควร อย่าไตร่ตรองอะไรเลย รู้ว่าฉันตั้งใจก็พอ”

เปิดกล่องความทรงจำมาเจอเทปที่รุ่นพี่เคยให้มาตอนวันเกิดตอนปี 3 บนปกเทปมีข้อเขียนที่อ่านยังไงก็ไม่เคยเข้าใจ รู้เพียงแต่ว่า ซาบซึ้งใจและโปรดปรานของขวัญชิ้นนี้มาก แม้ว่าวันนี้ เทปจะเปื่อยยุ่ย ปกก็เหลืองกรอบและซีดจางไปมาก แต่ความทรงจำที่เก็บรักษาไว้กับยิ่งทวีคุณค่ามากขึ้นทุกวัน ขอบคุณมากๆนะคะ

การได้รับข้อเขียนของคนรู้จักมักทำให้ฉันประหลาดใจเสมอ หลายครั้งที่ได้อ่านข้อความของผู้คน แล้วกลับค้นพบว่า ความเป็นตัวตนของเขาช่างแตกต่างจากที่ฉันคิดเหมาไปเองมากมาย เรื่องราวที่ฉันได้สัมผัสได้ด้วยตาและหู อาจเต็มไปด้วยการปรุงแต่งมากมาย สถานการณ์ทำให้ผู้คนแสดงตัวตนไปต่างๆ แต่ข้อเขียนนั้นเปล่าเปลือยและชัดแจ้ง ทุกครั้งที่ฉันได้รับสารที่บรรจงจรดด้วยปลายปากกา หัวใจฉันก็มักจะพองโตด้วยความตื้นเต้น บางข้อความอ่านแล้วน้ำตารื้นด้วยความปิติในหัวใจ บางข้อความอ่านซ้ำๆเท่าไรก็ยังเรียกเสียงหัวเราะได้ไม่รู้หาย

ฉันจึงรักการเขียนและการอ่านข้อเขียนด้วยประการฉะนี้ เรื่องราวบางอย่าง ถ้อยคำบางคำ ไม่อาจกล่าวต่อกันได้ด้วยคำพูด การเขียนจึงเป็นเสมือนทางออกที่พระเจ้ามอบไว้ให้แก่โลก เป็นการสื่อสารที่พอจะทอดถอนความในใจออกมาให้ผู้อื่นรับรู้ได้บ้าง แม้จะเพียงเศษเสี้ยวของความคำนึงทั้งหมดทั้งมวลที่มีก็ตาม

The Truth Is?

2007-02-25T22:16:00.000-07:00

So things look a certain way,

but does that necessarily reflect the entire truth of the situation?

"There is no use trying" - Lewis Carroll

2007-02-12T10:19:00.001-07:00

สงสัย?

2007-02-12T09:37:00.000-07:00

ใครกันฝากฟ้ามาให้ห่ม

แล้วเอาทะเลมาถมให้เหน็บหนาว

ใครกันวาดไว้..สายดาว

วาดแล้วสาดตะวันเผา-ไม่เหลือรอย

...

4 ก.ย. 38

นับดาว

2007-02-12T09:17:00.000-07:00

ฟากฟ้ากว้าง
กระต่ายขาว
.. นั่งนับดาวเหงา ..

ให้ใครสักคนจูงมือเธอไปจากความเศร้า

2007-02-12T09:02:00.000-07:00

ปลอบโยนตัวเองเถิดนะคนดี
โอบกอดตัวเอง..
อย่าร้องไห้อีกเลย
ฉันรู้ดีว่า.. ฉันคนนี้ไม่อาจซับน้ำตาให้เธอได้

บางครั้ง-ฉันน้อยใจ
ที่ไม่อาจทำอะไรให้เธอได้เลย
เธอไม่ได้ต้องการสัมผัสของฉัน
ตักของฉัน..ไม่อาจซับน้ำตาเธอได้
หัวใจที่เปียกรื้นของเธอ
ไม่อาจชุ่มเย็นลงได้ด้วยถ้อยคำของฉัน

แต่ยาที่รัก..
ฉันจะเฝ้ามองอยู่
ในที่ที่เธอไม่อาจทอดตาเห็น
แม้เธอไม่อาจได้ยิน
เสียงภาวนาในใจของฉัน

ยาที่รัก..
ขอเธอจงเข้มแข็ง
ขอสิ่งอันเป็นที่รัก..ช่วยปลอบโยนเธอ
ให้เธอสดใสและยิ้มแย้ม

โปรดยื่นมืออกมาเถิดนะคนดี
เกาะกุมมือใครคนนั้นของเธอไว้
ปล่อยวางและวางใจ
ให้ใครสักคนกุมมือเธอไปจากความเศ้รา..

13 ส.ค. 36
เพื่อนจ๋า อย่าร้องไห้อีกเลย

จรรยาไม่ชอบถ่ายรูป

2007-02-12T08:51:00.000-07:00

ถ่ายรูปกันไหม...
ฉันให้เธอเป็นนางแบบ
คู่กับนกน้อยดีไหม?
นกที่มีสีเดียวกับเธอ
แล้วฉันจะให้เธอทัดดอกไม้
อะอ้า.. ไม่ต้องยิ้มหรอก
เธอไม่ต้องทำอะไรก็ได้
แล้วฉันจะถ่ายรูปให้เธอเอง

ยาที่รัก..
ตรงหน้า-นี่ภาพเธอ
ฉันถ่ายให้ด้วยหัวใจที่รู้สึก
ภาพมันมัวไปหรือปล่าว?
แต่ฉันว่า.. มันเหมาะกับเธอดี
ยิ้มแบบนี้-แบบของเธอ
สวยไหม

เธอชอบฝีมือการถ่ายภาพของฉันหรือเปล่า?
เธอไม่ชอบถ่ายรูป?
ไม่เป็นไร..
แล้วฉันจะถ่ายให้เธออีก
ฉันชอบถ่ายรูปเธอ!

บทเรียนจากแบรนด์ดัง - Blumarine

2007-02-12T02:46:00.000-07:00

Blumarine
หวานหรูสไตล์อิตาลี

ในปี ค.ศ. 1977 บลูมารีน เริ่มต้นจากธุรกิจผลิตเสื้อนิตติ้ง เล็กๆ ในเมือง Carpi ในอิตาลี ที่แอนนา โมลีนาลี (Anna Morinali) สาวไฮโซและดีไซเนอร์ชื่อดังของอิตาลีกับเคาท์ จีอาเปาโล ทาราบินี่ (Count Gianpaolo Tarabini Castellani) สามีนักธุรกิจใหญ่ของเธอร่วมกันก่อตั้งโดยแยก ตัวออกมาจากธุรกิจเสื้อผ้าของครอบครัวออกมา

ด้วยความช่วยเหลือของดีไซน์เนอร์อย่าง ฟรานโก้ มอสชิโน (Franco Moschino) ในเวลาไม่นานบลูมารีนก็ได้พัฒนามาเป็นแบรนด์เสื้อผ้าหวานหรู ในแบบอิตาลีแท้ ภายใต้แบรนด์ “บลูมารีน” ซึ่งมีที่จากสีฟ้าของท้องทะเล อันเป็นสีโปรดของแอนนาและจีอาเปาโลผู้รักความงามของท้องทะเลเป็นชีวิตจิตใจ

คอลเลคชั่นของบลูมารีนเริ่มเปิดตัวอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนเป็นครั้งแรกในปีค.ศ. 1980 ที่โมดิท งานแฟชั่นพรีเมียร์เล็กๆในมิลาน และในปีค.ศ. 1981 ก็ได้เปิดตัวในงาน”มิลานแฟชั่นวีค”เป็นครั้งแรก ความสำเร็จอย่างดงามของทั้ง สองงานนี้ทำให้บลูมารีนกลายเป็นแบรนด์ยอดนิยมของสาวไฮโซชาวอิตาลีได ้อย่างไม่ยากนัก

จากนั้นบริษัทจึงแตกแบรนด์เพิ่มอีก 2 แบรนด์ คือ แบรนด์ Anna Morinali เมื่อปี ค.ศ. 1995 สำหรับลูกค้าที่เป็นผู้ใหญ่กว่าด้วยดีไซน์ที่มีความเป็นอิสระ และเซ็กซี่กว่า และออกแบรนด์ Blugirl เมื่อปีค.ศ. 2002 มาเพื่อเอาใจกลุ่ม เด็กและพรีทีนโดยเฉพาะ

แม้บลูมารีนจะเพิ่งสร้างแบรนด์ในปี ค.ศ. 1977 แต่เพียง 4 ปี สไตล์ที่แตกต่าง และโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของบลูมารีนก็โด่งดังจนกลายเป็นที่รู้จักกันทั่วโลก จากเวที มิลาน แฟชั่น วีค จนได้รับความนิยมจากบรรดาสาวมั่นนักช้อปผู้มีอัน จะกินจาก ทั่วโลก และไฮโซสาวชาวเอเชีย

ความโดดเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ของบลูมารีน ที่ทำให้สาวๆทั่วโลกหลงใหลนั้น ได้แก่
• ความเป็นผู้หญิ้งผู้หญิง ที่ทั้งโรแมนติก เซ็กซี่ และอ่อนหวาน แต่แฝงความเข้มแข็ง
• รายละเอียดและความหรูหราในดีไซน์ เช่น ลูกปัด คริสตัล ลูกไม้ ทริม ขนสัตว์ ฯลฯ
• เอกลักษณ์ของบลูมารีน คือ เสื้อถักนิตติ้ง และผ้าชีฟองบางเบา รวมทั้งเสื้อแบบคาร์ดิแกน เสื้อสวมที่มีกระดุมหน้า ลายดอกกุหลาบ ลายดอกไม้ ลายทะเล และลวดลายคดโค้งอ่อนช้อย อีกทั้งโทนสี น้ำตาลไล่ไปถึงชมพูดอกกุหลาบ และโทนสีน้ำทะเลอันเป็นที่มาของ ชื่อแบรนด์ โทนสีทั้ง 2 นี้จะเป็นโทนสียอดฮิตในคอลเลกชั่นต่างๆ ของบลูมารีน และที่ขาดไม่ได้คือสีดำอันแสนเซ็กซี่

ผลงานของแอนนา โมลีนาลีนั้น นอกจากจะชนะใจสาวไฮโซแล้ว ยังได้รับ รางวัลจากงานแฟชั่นต่างๆมากมาย เช่น
• ค.ศ. 1990 รางวัลชนะเลิศสำหรับชุดประเภท sophisticated style in and out of the job ในงาน International Jury ที่ Museé du Petit Palais ในปารีส
• ค.ศ.1995 ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสุดยอดดีไซน์เนอร์ของ แอปโซลูด วอดก้า ในโครงการ the Absolute Newton initiative
• ค.ศ.1999 ได้รับรางวัลสตรีดีเด่นสาขาแฟชั่น จาก Montecatini Terme
• ค.ศ. 2001 ได้รับรางวัล Meryl Awards ในเวนิช และได้รับรางวัล Isimbardi Fashion Award สำหรับคุณานุปการของเธอที่มีต่อวงการ แฟชั่นของอิตาลี
• ค.ศ. 2002 ได้รับรางวัลนักบริหารยอดเยี่ยม ในโมเดนา
• ค.ศ. 2003 ได้รับรางวัล La Kore Fashion Oscar ในทาโอมีนา
• ค.ศ. 2004 ได้รับรางวัลในสาขาแฟชั่นจาก ทั้งโรมและมิลาน และยังได้รับรางวัล Marisa Bellissario award ในฐานะนักธุรกิจหญิง ดีเด่น

ปัจจุบัน บลูมารีนอยู่ภายใต้การดูแลของบริษัท “Blufin”โดยมีสาขาอยู่ในอิตาลี และเมืองแฟชั่นหลักๆทั่วโลก เช่น นิวยอร์ก ลอนดอน เวียนนา โตเกียว โอซาก้า ฮ่องกง สิงคโปร์ โซล เดจู กัวลาลัมเปอร์ ลอสแองเจลิส และกรุงเทพฯ ฯลฯ

สำหรับสนนราคาคร่าวๆของแบรนด์ดังอย่างบลูมารีนนั้น มีราคาที่คุณต้องจ่าย อยู่ที่ประมาณ กางเกงยีนส์ตัวละแสนกว่าบาท ส่วนชุดเดรสนั้นราคาประมาณ สองแสนกว่าบาท(เองค่ะ) ซึ่งก็ไม่แพงเกินไปเลยสำหรับชื่อเสียงของดีไซเนอร์ บวกกับคุณภาพวัสดุที่ใช้ เช่น คริสตัล Swarovski ของออสเตรีย ผ้าไหมจาก อิตาลี หรือรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่น การปักเลื่อม ลูกปัด ลูกไม้ ลายปัก ดอกไม้ และลูกเล่นบนเนื้อผ้า เช่น ผ้าพิมพ์ลายลูกไม้ จีบระบายเป็นชั้น ผ้าลายฉลุ พลีทขนฟูฟ่อง ฯลฯ ซึ่งล้วนต้องอาศัยแรงงานฝีมือประณีต ซึ่งมาจาก โรงงานในเมือง Carpi ทางเหนือของอิตาลี ...

.. ด้วยความหวานที่เปี่ยมด้วยคุณภาพนี่เองที่ทำให้บลูมารีน ครองใจสาวไฮโซไปกว่าค่อนโลก ...

Moon Tale

2007-02-11T12:45:00.000-07:00

Night is always cold, freezing cold, even in the warm summer night… Moon slowly open her eyes as night begin… She is lingering around in her drowsiness and cozy sky… In her awaken; she looks around seeking for her starry friends… Night seem so empty tonight, only her moonlit shine as a bedtime lullaby to send Earth to bed and comfort the world from long busy day. Her day always begins with love and care, she comfort the world and her habitant with serenity and sweet lullaby… And then kiss them goodnight, like a mother cherish her children tenderly.

While the worlds are sleeping, she inspires those who lie awakens with creativity, joyous, romance, and countless fantasy… That’s why great works of the world are always done by night as well as great people…

Sometimes the sky is so glory and she will be busy greeting her friends; Neptune, Pluto, Mars, North Stars, they are all her close friends. It’s a real star party, when they are together, sky will be full of joy and She has so many gorgeous friends..

When she sing and somebody listen, then only those who know how beautiful is her song can sing it back to her……… It’s a secret among them.. They sing beautiful song together in the cold lonely nights. Her voice is chilly, but as it goes on it comfort us gently like a touch of mother to her child.

So, dreamers, listen carefully.. and you will know that you have never be alone at night? You have never been...

ความสุข... เป็นสิ่งสัมพัทธ์กับหัวใจ...

2007-02-11T12:42:00.000-07:00

แสงแดดอบอุ่นในฤดูหนาวพรายแสงระยิบระยับจนตาพร่า หล่อนแหงนหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้งก่อนที่จะละสายตามาให้ความสนใจกับขนมปังก้อนโตที่อยู่ตรงหน้า แล้วค่อยๆบรรจงบิโยนให้กับฝูงปลาในสระน้ำทีละชิ้น.. ทีละชิ้น...
เวลาว่างเพียงดาวมักจะมาปล่อยอารมณ์ที่สระน้ำแห่งนี้เสมอ บางทีก็มาเพราะเบื่อหน่ายบรรยากาศความเป็นเมืองที่รายล้อมอยู่รอบตัวเธอ บางทีก็มาเพราะอยากจะหาความสนุกสนานจากการดูสายน้ำไหลเรื่อยเล่น หรือไม่ก็ให้อาหารนกอาหารปลาเพลินๆไปตามเรื่อง และบางคราก็มาเพราะมีเรื่องไม่สบหัวใจที่อยากจะทิ้งไปกับสายน้ำให้มันพัดหายไปนักเชียว แต่จะเพราะเหตุผลอะไรก็ตามเธอก็มีเรื่องให้ต้องมาที่นี่อยู่ทุกบ่อย จนกลายเป็นความคุ้นเคยของคนรอบข้าง... ว่าถ้าเธอหายไป หรือหากอยากจะเจอเธอในเวลาที่ไม่ได้นัดล่ะก็ จะมาเจอเธอได้ก็ที่สระน้ำแห่งนี้แหละ...
บางที..ก็พากันมาเยอะแยะอย่างไม่ได้นัดหมาย จนเธอนึกขำตัวเองว่า สระน้ำแห่งนี้กลายเป็น “ที่ทำการ” ของเธอไปแล้วหรือไร แต่ก็อดนึกสุขใจในความบังเอิญอันอบอุ่นนี้ไม่ได้เสียที... แล้วคราวนี้ล่ะ? มาที่นี่เพราะเหตุอะไร นึกหาเหตุผลแล้วก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้...
หญิงสาวมองดูฝูงนกพิราบที่มารอรับขนมปังจากเธออยู่ใกล้ใกล้ แล้วก็บิขนมปังปาหัวมันจนตกใจบินไปไกลไกล... วาดปีกสู่ท้องฟ้าไปอย่างที่เธออยากเห็น อย่างที่เธอชื่นชมเป็นนักหนา.. มันกางปีกร่อนไปมา ปีกของมันดูบางนุ่ม.. แต่พอถึงคราวโบยบิน.. เผลอแพลบเดียวหายไปไกลไม่รู้ตัว...
เผลอคิดอะไรเพลินๆไปเรื่อยเปื่อย ขนมปังก้อนโตที่ซื้อมาก็หมดเสียแล้ว พอไม่มีขนมปัง.. ฝูงนกที่คอยหาอาหารอยู่แถวนั้นก็พลอยหายไปด้วย... เธอเองก็เหมือนกัน.. ถึงเวลาจะต้องไปเสียที คิดได้อย่างนี้... หัวใจก็พองโตราวกับว่าไม่ต้องติดปีกก็แทบจะบินไปสุดปลายฟ้าได้ทีเดียว
แหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง... สีของท้องฟ้าที่ต้องกับประกายแดดระยับในเวลาบ่ายคล้อยอย่างนี้... สวย...ใส... เธอสูดกลิ่นความหอมของอากาศที่ลอยมากับลมอย่างไม่ยั้งใจ สดชื่นราวกับเป็นอากาศจากท้องฟ้าเบื้องบนนั่นเลย ...
ลุกขึ้นยืนแหงนหน้า... หลับตาให้ลมพัดผ่านดวงหน้าและผิวกายเธอไปอย่างที่เธอรู้สึกได้ ก็สดชื่นเกินพอ... เกินกว่าที่จะบรรยายได้แล้ว... หัวใจ..ลอยไปไกลไกลกู่ไม่กลับเอาเสียเลย

แดดพร่าพราพราย หัวใจ...ก็ลอยไปไกลกู่ไม่กลับเสียแล้ว...